[SF] สิบตรียอดรัก

posted on 04 Oct 2015 20:42 by lookpadlittle in Sib-Tree directory Fiction

สิบตรียอดรัก


Paring : YunJae + YooSu Min
By : l-o-o-k-p-a-d


**ฟิคเรื่องนี้อิงมาจากเรื่องผู้กองยอดรัก และขอยึดแนวทางการเกณฑ์ทหารแบบไทยนะคะ
*** ไม่ได้แต่งฟิคมานานชาติสนิมเครอะ ผิดพลาดตรงไหน ขออภัยด้วยค่ะ

 

 

 

 

“ใบดำ!”

 

“เย้!!!” เสียงกลอง นกหวีดระงมจากญาติๆ ดังสนั่นจนหนวกหู เมื่อเจ้าหน้าที่ทหารประกาศผลการจับ “ใบดำ ใบแดง” ของลูกหลานตนแล้วผลออกมาเป็นใบดำ

“คนต่อไป ชอง ยุนโฮ” ชายหนุ่มสูงโปรงในชุดเสื้อสีขาวยับกับกางเกงลายพรางสีม่นค่อยๆลุกขึ้นจากแถวที่นั่ง

มือกร้านควานกล่องอลูมิเนียมที่จ่าทหารยกขึ้นสูงสุดหัว ดำ เถอะวะ ดำ ดำ ดำ....

กลั้นหายใจสามอึดยกฉลากขึ้น ดำ ดำ ดำ....

 


ดำ ดำ ดำ.. ด๊ามมม

 

 

 

“แดง!!!!!!”

 

.
.
.

 

 

“ทุกคน ผมพันโทยูชอน ยินดีตอนรับทุกๆคนเข้าสู่กรมดงบัง ขอให้ทุกคนรู้ไว้ ทหารมีหน้าที่ปกป้องชาติ ปกป้องประชาชน ทหารต้องเสียสละ อดทน อดกลั้น ผมขอให้ทุกคนตั้งใจในการฝึก เวลา 2 ปี จะหล่อหลอมให้ทุกๆคนมีความแข็งแกร่ง และมีวินัย และมีความรักต่อเพื่อนพ้อง.....”


วันนี้ก็เป็นวันแรกที่ผม.. พลทหารยุนโฮ พลทหารหนุ่มหล่อ ใช่...ผมมันคนมั่นใจในตัวเองอ่ะนะเข้ามาทำหน้าที่ลูกผู้ชายตัวจริงเป็นวันแรก หลังจาก..หลังจากที่นอนร้องไห้เพราะต้องมารับใช้ชาติเนี่ยแหละ ฮือออ ผมต้องห่างหุ่นยนกันดั้มของผมเลยนะ

แล้วดูนี่สิ อากาศก็ร้อน ท่านนายพันหน้าผากกว้างยังกับสนามฟุตบอลก็ยังใช้ปากห้อยๆของท่านพูดให้โอวาทผมไม่หยุด โอ.. ผิวผมจะเสียมั้ยอ่ะ


มองไปข้างๆตัว เพื่อนผลทหารรุ่นเดียวกันก็ไม่เห็นมีใครน่าคบสักคน เพราะหน้าตามันคนละระดับกับผมกันทั้งนั้น แม้แต่ไอ้คนสุงโย่งๆนั่น เห็นว่าชื่อ ชางๆอะไรเนี่ยก็เทียบผมไม่ติด เอ๊ะ ผมบอกหรือยัง นี่ผมชายงามจากตำบลกวางจูเลยนะ ผมเนี่ยกวาดรางวัลมาสามปีซ้อนอ่ะขอบอก

 


“ว๊าวว” “อู้ววว” “โหวววว”


เสียงรอบข้างผมดังกันเซ็งแซ่ ถึงใครไม่ร้องก็มีพ่นลมหายใจแรงๆออกมาล่ะวะ ผมถึงกับต้องเงยหน้าหล่อๆที่ก้มหนีแดดอยู่เมื่อกี้ขึ้นมาเลยทีเดียว

 

“เอาล่ะ ต่อไปผมขอแนะนำครูฝึกของพวกเธอทุกคน หมู่คิม แจจุง”


โอ้โห... นางฟ้า.. นางฟ้าชัดๆ นี่ทหารจริงเหรอ แดดร้อนๆอย่างงี้ตัวยังข๊าวขาว ปากกระจุ๋มกระจิ๋มแดงแป๊ด แล้วตากลมๆ โตๆ นั่นอีก โอ้โห.. นางฟ้า อย่างงี้มันก็ต้องผมอ่ะครับถึงจะเหมาะสม ยุนโฮรูปงามแห่งกวางจู ไอ้พวกเป่าปากปู๊ดๆ ป๊าดๆ ในแถวผมนี้อย่าได้คิดเลย

 

จุดนี้ผมยืดอกบอกเลย ผ้ม! ชองยุนโฮ จะรวบหมู่คิมแจจุงมาอยู่ในอ้อมอกให้ได้ภายใน 2 ปี!!!

 


.
.
.

 

“ซ้ายหัน แถวตรง วิ่งรอบกรม 5 รอบปฏิบัติ!!!”

นรกแตก.. กรมเรามันถนนรอบวงกี่กิโลวะ เจ๊หมู่หน้าสวย เจ๊หมู่นี่ชื่อฉายาน่ารักๆของหมู่คิมแจจุง ครูฝึกกองผมเองแหละ เจ๊แกสั่งให้วิ่งรอบ 5 รอบ ถึงจะสวยแต่ผมก็ไม่ไหวนะครับ 2 ปีที่ว่า หัวใจผมเริ่มหลวมใกล้จะถอดล่ะ คือถ้าเจ๊หมู่แกมาวิ่งไปกับผมพร้อมส่งเสียงหวานๆ ร้องเพลงประจำกรมปลุกใจกับพวกผมด้วยผมจะไม่ว่าเลย เพราะตัวแกห๊อมหอม ดมที่ไรใจสั่นกระชุ่มกระชวยให้วิ่ง 10 รอบผมก็ไหวอ่ะถ้ามีแบบนั้น นี่ไม่สิ เจ๊หมู่คิมแกขี่จักรยานสีชมพูมือข้างนึงจับแฮนด์อีกข้างถือไอติมกินไปถีบจักรยานไป สบายไปมั้ยเจ๊!!


อย่าให้ได้เป็นแฟนนะ ป๋าจะเอาคืน จัดให้คืนละ 5 รอบอย่างต่ำเลย หึหึ

.

.

.

 

“วันนี้ชั้นมีเรื่องจะแจ้ง บ้านผู้พันยูชอนทหารรับใช้จบการฝึกไปหนึ่งคน เบื้องบนจึงมีคำสั่งลงให้มาหาทหารคนสนิทคนใหม่ไปให้ท่านผู้พัน ดังนั้น ในกองนี้มีใครสนใจรับใช้บ้านผู้พันมั้ย ขออาสาสมัคร 1 คน”

หลังจากปล่อยให้พวกผมวิ่งกันจนหอบแฮ่ก หมู่คนสวยก็ให้พวกผมยืน(ตามระเบียบ)พักกันพร้อมฟังปาฐกถาขออาสาสมัครไปเป็นทหารคนสนิทของผู้พันยูชอน ทว่า...

 


เงียบกริ๊บ! กริ๊บจริงๆนะ กริบสนิท

 


ตากลมๆสวยๆกวาดมองทุกๆคนในกองผม แน่ล่ะคนสูงยังกับเสาไฟฟ้าโดดเด้งอย่างไอ้ชางมินที่ยืนอยู่หน้าผมโดนจ้องอยู่พักนึง ผมจำชื่อมันได้หลังจากต้องนอนขลุกและอาบน้ำร่วมกับมันมาหลายคืน ไม่ใช่อะไรหรอกนะ ไอ้นี่กินจุจนผมเคือง ผมหันไปทางอื่นไม่ได้เวลากินข้าว เพราะมันจ้องแย่งไข่ต้มผมประจำ ผมล่ะอยากให้เจ๊เลือกมันไปโดยไม่ต้องหาอาสาสมัครจริงๆ อยากจะรู้มันจะเป็นยังไง เพราะข่าวว่าคุณนายจุนซู คุณนายของผู้พันงกแบบมหาสมุทรเรียกทวด

“ไม่มีใครสนใจอยากอาสาเลยเหรอ” เสียงหวานๆเริ่มอ่อยลงผกผันตามแดดที่ร้อนแรงขึ้น นี่ผมสงสัยจริงๆนะ ใครดันเจ๊แกมาฝึกทหารใหม่วะ

ตาสวยๆเปล่งประกายประสานกับตาผม ทันทีที่ผมเอียงตัวเท่ห์ๆมองไปทางเจ๊ ประกายตาวิ้งๆที่สบประสานทำหัวใจผมเต้นระรัว ปากอิ่มๆฉ่ำวาบเล่นเอาผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แล้วไม่ทันคาดคิด ปากของผมก็หลุดไปว่า

 

“ผมครับ”

ตรงนั้น ผมคิดได้อย่างเดียวว่า... ซวยแล้วตู..

 

 

 


.
.

“หน้าที่ของนายไม่มาก งานที่บ้านเราสบายๆ ก็แค่.. กวาดบ้าน ถูบ้าน รดน้ำต้นไม้ ล้างรถ ซักผ้า ตัดหญ้า กวาดใบไม้ กวาดหยากไย่ อาบน้ำหมา แล้วก็ช่วยชั้นทำกับข้าว”


เสียงแจ้วๆของคุณนายจุนซูร่ายยาวทันทีที่ผมนั่งแหมะอยู่กับพื้น เรียกว่าแทบจะทันที่ทีผมถูกจ่าส่งตัวมาบ้านผู้พันนั่นแหละ

“ชั้นจะบอกวิธีการทำงานให้นายฟังง่ายๆ นะยุนโฮ” คุณนายไขว่ห้างบนโซฟามือขาวๆลูบหัวน้องหมาพันธุ์อะไรสักอย่าง เห็นว่าชื่อเซียกิ “ทุกงานที่นายทำ ก็ทำตามสบายนั่นแหละ แต่พวกงานที่มีน้ำมาเป็นส่วนประกอบ ไม่ว่าจะเป็นอาบน้ำหมา ซักผ้า ถูบ้าน หรือจะล้างรถด้วยก็ดีน่ะนะ น้ำที่เหลือให้เอาไปรดน้ำต้นไม้ เข้าใจมั้ย”


“ครับ”

 

.
.
.

 

ชีวิตผมดูเปล่าเปลี่ยวเหงาหงอยและโคตรจะห่อเหี่ยวหัวใจ ถึงผมไม่ต้องวิ่งต้องตากแดด แต่งานที่ต้องทำมันไม่มาดแมนเหมาะกับความแฮนด์ซั่มของผมเอาเสียเลย และที่สำคัญ ผมคงแทบจะไม่มีโอกาสเห็นเจ๊หมู่คิมแจจุงคนสวยอีกแล้ว ตรงนี้แหละ ที่มันโคตรเศร้า

เวลาเกือบห้าโมงครึ่งได้หลังจากที่ผมช่วยคุณนายทำกับข้าวและล้างอุปกรณ์ในครัวเสร็จ ผมได้ยินรถผู้พันเข้ามาจอด ผมจึงเดินไปปิดประตูรั้วให้ท่าน ที่ตอนนี้เห็นหลังไวไวว่าเดินเข้าบ้านไปแล้ว จมูกโด่งๆของผมถอนหายใจหนักๆ นี่ผมพลาดจริงๆสินะเนี่ย ไม่ได้เจอเจ๊หมู่ แต่ต้องมาเจอหน้าผากสะท้อนแสงตลอดเวลาของท่านผู้พันแทน

 

ทว่า... แสงสะท้อนจากหน้าผากของผู้พันเมื่อกี้มันคืออะไร


ชมพูๆ...

จักรยาน..

จักรยานสีชมพู..

 


จักรยานของเจ๊หมู่คิมแจจุง!!!!


เห้ย ทำไมเจ๊หมู่มาที่นี่ได้ ผมขยี้ตาตัวเองให้เห็นชัดขึ้นก็พบว่าผมตาไม่ฝาด ผมจึงรีบเช็ดเหงื่อ แล้วเอาไอ้เหงื่อนี่แหละมาเซ็ตผมแล้วรีบแจ้นเข้าครัว ยกน้ำท่ามาเสิร์ฟ ทำงานเหนื่อยมาทั้งวันของดมกลิ่นหอมๆให้ชื่นใจหน่อยเถอะว้าาา

 


.
.
.
.

 

“อ้าวนั่นมาแล้วไง” เสียงคุณนายจุนซูดังขึ้นทันทีที่ผมปรากฎตัวที่ห้องนั่งเล่นบ้านผู้พัน

“นี่เค้าชื่อยุนโฮมาอยู่บ้านเรานะแจจุง” คุณนายจุนซูแนะนำผมกับหมู่คิมแจจุงคนสวยแห่งกรมดงบัง คุณนายแก่เบลอหรือเปล่าเนาะ แกไม่รู้หรือไงว่าหมู่แกดูแลผมมาก่อนมาอยู่กับคุณนายเนี้ยะ “แล้วก็นี่ แจจุงหลานชั้นกับพี่ผู้พัน”

 

หลานชั้นกับพี่ผู้พัน....
หลานชั้นกับพี่ผู้พัน...
หลานชั้นกับพี่ผู้พัน....


เห้ย!!! หมายความว่า...

 

“แจจุงเค้าก็อยู่บ้านนี้แหละ ห้องถัดจากชั้นข้างบนน่ะ”

พระเจ้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

.
.
.

 


คืนนั้นผมนอนฝันหวาน ไม่อยากจะเชื่อว่าผมกับเจ๊หมู่คนสวยได้อยู่บ้านเดียวกัน ให้ตายเถอะ 2 ปีที่ผมว่าจะ -คว้านางฟ้ามาเป็นคู่สดหล่อตำบลกวางจู- อาจเหลือแค่ 2เดือน ผมนั่งนับๆในห้องแคบๆกรุมุ้งลวดเรียบร้อยแล้วว่าห้องของผมกับหมู่แจจุงอยู่ตรงกันเป๊ะ ให้ตายเหอะผมรู้สึกด้วยซ้ำว่าเค้านอนตรงกับผม ทับผมอยู่ อึ๋ย แค่คิดผมก็จินตนาการไปไกล

 

เช้านี้ผมตื่นเช้าอย่างเคยชินโดนไม่ต้องใช้นาฬิกาปลุก ผมรีบล้างหน้าวิ่งเข้าครัวพอดิบพอดีกับคุณนายเดินเข้ามา คุณนายชี้ๆสั่งผมตั้งเตา...ถ่าน เพื่อหุงข้าว

อ่านไม่ผิดหรอกครับ เตาถ่าน

คุณนายบอกไม่ใช่เพราะเปลือง เพราะงกอย่างนั้นหรอกนะครับ แกว่าข้าวจะหอมกว่าใช้หม้อไฟฟ้า

 

และเมื่อถึงเวลาอาหารเช้า ก็เป็นหน้าที่ของทหารคนสนิทอย่างผมที่จะคอยดูแลตักข้าว เติมน้ำให้ท่านผู้พันยูชอน คุณนายจุนซูและหลานของท่าน ซึ่งก็คือนางฟ้าของผม

 


แกร๊ง!!


“อ๊ะ”

 

สปาร์คครับ!  โดยไม่คาดคิดแม้แต่น้อย ด้วยผิวสวยและและกลิ่นหอมๆของผู้หมู่คนงามแห่งกรมดงบังทำให้ผมเผลอตัวไปหน่อย ขณะตักข้าวศอกของผมก็ไปชนกับช้อนของหมู่คิมจนมันเลื่อนตก และด้วยความเป็นสุภาพบุรุษของผม ผมจึงก้มเก็บจะเปลี่ยนให้ และช่วงนั้นเอง

 

มือของผมและหมู่ก็สัมผัสกัน... โดยไม่ได้ตั้งใจ

และจากนั้น ตาของเราก็สบกัน... โดยไม่ได้ตั้งใจ

ในช่วงเวลานั้นหัวใจของเราก็เต้นแรง... โดยไม่ได้ตั้งใจ

 


หน้าผากของเราแทบชนกันครับ

ปากของผมและปากอิ่มของหมู่คิมก็ห่างกันไม่ถึงคืบ

 

ผม....

ผม....

ผม....

 

“แฮะแฮ่มมม คะแฮ่ม คะแฮ่ม แฮ่ม แฮ่ม!” เสียงผู้พันกระแอมราวกระดูกหมูลงไปติดคอก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตึกตัก ของเราสองคนไปซะงั้น แต่ผมก็แอบเห็นนะ ว่าแก้มใสๆของหมู่คิมขึ้นสีแดงเป็นริ้วๆ


พี่น้องกรมทหารครับ หรือว่า 2 เดือนที่ผมจะ –คว้านางฟ้ามาเป็นคู่สุดหล่อตำบลกวางจู-  จะเหลือ 2 สัปดาห์!!!

 


.
.
.

 

“อ้าวยุนโฮ กวาดใบไม้เสร็จแล้วเหรอ เข้ามาสิมีอะไรจะให้ทำต่อ” คุณนายที่นั่งง่วนอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นเริ่มจะเรียกใช้ผมอีกแล้ว นี่ผมแค่เดินผ่านกะหาน้ำกินสักหน่อยเองนะเนี่ย

“เอ่อ..ครับ” แล้วผมจะทำอะไรได้นอกจากรับปาก ตาเรียวเท่ห์ราวตาเหยี่ยวของผม เอ่อ ผมไม่ได้ยอตัวเองนะครับ กระจกบอกผมทุกครั้งที่ผมส่อง ก็มองไปที่มือคุณนาย แกกำลังเย็บอะไรสักอย่าง

“นายร้อยด้ายใส่เข็มให้ชั้นก่อนก็ดี เบื่อจริงๆผู้พันของนายเนี่ย ใส่ขาดอีกแล้วต้องมานั่งชุนตลอดๆ ตัวนี้เพิ่งใส่มาแค่สิบปีเองนะ ยางยืดก็เพิ่งเปลี่ยน” คุณนายส่งเสียงบ่นกระปอดกระแปด

“เอ่อ..ครับ”

“คนอะไรใส่กางเกงในรุนแรงจริงๆ นี่ชุนตั้ง 5 ที่แล้วนะ!” แกว่าแล้วยกกางเกงในเยินๆลายที่คล้ายจะเคยเป็นลายหัวใจ แต่สีลวดลายเหลือแค่ซีดๆจางๆให้ผมดู

โอ้โห..บอกตรงๆ ผมนี่คิดภาพผู้พันใส่กางเกงในตัวนี้ไม่ออกเลยจริงๆ ผับผ่า!

 

 

.
.
.

 

ผมใช้ชีวิตเงียบๆ วันๆทำงานบ้านราวกับเข้าฝึกตำแหน่งพ่อบ้านมืออาชีพไปเรื่อยๆ ได้โอกาสก็แอบมองหมู่คิม ผ่านห้องน้ำก็แอบส่องหมู่คิม (?) ผ่านจักรยานสีชมพูก็ลูบอานจักรยานจินตนาการถึงหมู่คิม ซักกางเกงในลายเสือดาวก็คิดถึงหมู่คิมเพราะมันเป็นของหมู่คิม แฮ่


ผมใช้ชีวิตอย่างนี้เรื่อยๆ จนมันผ่านไป 1 สัปดาห์หรือ 7 วัน และวันที่ 8 นั้น..

 


“ชั้นกับคุณนายจะไปงานเลี้ยงค่ำนี้ แล้วจะค้างด้วยกลับพรุ่งนี้เช้า นายดูแลบ้านด