SF: พระชายา (ภาค๒ ของสงครางนางสนม)

Paring: Yun-Jae
BY: l-o-o-k-p-a-d

Note: ทุกอย่าง สมมุตินะจ๊ะๆ (แต่เพื่อคิดง่ายๆ ฉิงซางก็คล้ายๆเมือง จ. อึนซานก็คล้ายๆเมือง ก. )
Note2: ฟิคแนวพีเรียด นับได้ว่าเป็น ภาค๒ของสงครามนางสนม แต่เนื้อเรื่องไม่ได้เกี่ยวโยงกันแต่อย่างใด เอาชื่อมาขายเฉยๆ อิอิ
Note3: ฟิคนี้กะปั่นให้จบ มีไม่กี่ตอน ไม่เกิน 10 ตอนนะจ๊ะ ไม่น่าจะดองนาน เพราะเก๊ามะว่างTT
Note4: แน่นอนเหลือเกินว่า พลอตน้ำเน่า ละครช่องเจ็ด ยุงบินหึ่ง วิ๊ง วิ๊ง วิ๊ง












พระชายา






1

(สงครามนางสนม 2 By: l-o-o-k-p-a-d)





“คำนับฟ้าดิน...”


“คำนับผู้ใหญ่....”


“คำนับกันเอง...”





.


.





“ขอองค์ชายและพระชายา ทรงสัมพันธ์มั่นคง ชั่วฟ้าดินสลาย”

“ขอองค์ชายและพระชายาทรงพระเจริญ พันปี พันๆปี”






.


ภาพเด็กน้อยสองคนในชุดผ้าไหมสีสดยืนเด่นอยู่ท่ามกลางเหล่าไพร่ฟ้าและขุนนางที่กำลังหมอบกราบพร้อมแซ่ซ้องถวายพระพร โดยมีพระราชา พระราชินีประทับเป็นประมุขของงานนั้นสร้างรอยยิ้มให้กับทุกผู้คนที่ได้เห็น แม้ว่างานในครั้งนี้จะเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าที่ควร ด้วยองค์ชายพระองค์น้อยรัชทายาทแห่งอาณาจักรมีอายุเพียงสิบชันษา ส่วนพระชายาที่เพิ่งสถาปนานี้นั้น ก็เพียงห้าขวบปีเท่านั้น

หากแต่เพื่อความมั่นคงของอาณาจักร ที่รัชทายาทต้องได้รับการยอมรับจากฉิงซาง อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ทางด้านตะวันตกของประเทศ การแต่งงานจึงเกิดขึ้น ด้วยพระชายาองค์น้อยพระองค์นี้ เป็นหลานคนเล็กของเจ้ากรมกลาโหมที่เป็นที่นับหน้าถือตา และได้รับการไว้วางใจของประชาชน นอกจากนั้น ที่สำคัญยิ่ง พระชายาพระองค์นี้ เป็นถึงบุตรของท่านหญิงแห่งอ๋องสิบกองธงผู้ซึ่งเป็นอาแห่งองค์จักรพรรดิ์เมืองฉิงซาง ที่มาแต่งงานกับคุณชายคิมซันโจ บุตรชายคนเดียวของท่านเจ้ากรมคิม


หรือเรียกได้ว่า... พระชายาพระองค์นี้เป็นหลานอาแห่งองค์จักรพรรดิ์แห่งฉิงซางและเป็นหลานปู่ของเจ้ากรมกลาโหมผู้เป็นหลัก ค้ำจุนอาณาจักรอึนซานแห่งนี้


การที่รัชทายาทแต่งงานกับบุตรแห่งตระกูลคิมจึงเหมาะสมยิ่งนักต่อสถานการณ์ก่อนหน้า เมื่อตำแหน่งรัชทายาทยังไม่ได้รับการยอมรับเสียทีจากฉิงซาง ทำให้ประชาชนสงสัยในความเหมาะสมขององค์ชายจนเกิดเสียงเล่าลือซุบซิบมากมาย เพราะปกติตำแหน่งรัชทายาทเมื่อขอคำรับรองไปจะต้องได้รับคำตัดสินภายในหนึ่งปี แต่กับรัชทายาทพระองค์นี้ ใช้เวลาถึงสามปีซึ่งก็เพิ่งได้รับเมื่อไม่กี่เดือนก่อน หรือหลังจากประกาศการหมั้นหมายกับพระชายาเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น 
จึงกล่าวได้ว่า พระชายา เป็นตัวแปรสำคัญที่ทำให้องค์รัชทายาทได้รับการยอมรับจากอารยประเทศ หยุดยั้งเสียงซุบซิบของประชาชน ทำให้องค์ชาย ‘ยุนโฮ’ พระโอรสองค์โตของพระราชาได้รับการยอมรับเป็นรัชทายาทของประเทศอย่างแท้จริง




......................................................พระชายา...........................................................




“ท่านพ่อ จะไม่เป็นไรจริงๆหรือครับ”

“อย่าห่วงเลยซันโจ เจ้าก็รู้ การแต่งงานครั้งนี้เป็นเรื่องการเมืองโดยแท้”

“แต่ลูก..เอ่อ..พระชายายังเล็กนัก การไปอยู่ในวังหลังห่างจากข้าและท่านหญิง ข้ากลัวว่า..”

“อย่ากลัวไปเลยซันโจ องค์ราชินีรับปากว่าจะดูแลอย่างดี ส่วนองค์รัชทายาทเองก็ต้องไปเล่าเรียนที่ฉิงซางในวันมะรืนแล้ว หาได้น่ากังวลไม่ ในวังหลังนมนาอึนก็อยู่ดูแลตลอด องค์รัชทายาทก็หาได้พระทัยร้าย คงไม่มาแกล้งพระชายาของเราหรอก แม้ตำหนักจะใกล้กัน แต่จบงานนี้เด็กๆเช่นนั้นคงหมดแรงหลับไม่รู้เรื่องราวแล้วล่ะ” เจ้ากรมกลาโหมยกยิ้มน้อยๆ เมื่อคิดถึงหลานตัวเล็กแสนน่ารักคืนนี้คงนอนหลับม้วนตัวเป็นก้อนหนอนกลมๆภายใต้ผ้าห่มอุ่นๆดังเช่นทุกคืน


“ข้าทราบท่านพ่อ เวลานี้ข้าจะไม่พยายามเป็นกังวล แต่กับภายภาคหน้า.. ยามเมื่อพระชายาโตขึ้น ยามเมื่อองค์รัชทายาทกลายเป็นพระราชา ยามเมื่อพระชายาต้องสู้รบกับเรื่องราวในวังหลัง ท่านพ่อก็ทราบเรื่องราวในวังหลังล้วนแล้วแต่ลึกลับน่ากลัว แล้วพระชายากับองค์รัชทายาท..ก็แต่งด้วยการเมืองเช่นนี้...หาได้มีความรักปกปักไม่”


“การภายภาคหน้าใครจะรู้ซันโจ... ไม่มีใครรู้หรอก นอกจากฟ้าเท่านั้น ที่จะรู้”

“ท่านพ่อ....”


“และถึงเราไม่รู้ หากแต่เราเลือกจะเชื่อได้นะซันโจ อย่างพ่อนั้นเลือกจะเชื่อ..เชื่อที่ว่าพระชายาลูกของเจ้า หลานของพ่อคนนั้น ใช่... ‘แจจุง’ ตัวเล็กๆนั่นล่ะจะยืนหยัดอยู่ได้ ถึงแม้อาจจะมีอุปสรรคอยู่บ้าง แต่พ่อก็เชื่อ..เชื่อว่า แจจุงจะต้องผ่านไปได้” ดวงตาที่ไม่มีซึ่งความฝ้าฟางตามอายุ เหม่อมองท้องฟ้าที่มีดวงจันทร์สุกสกาวราวกับจะบอกท้องฟ้าให้ดูแลหลานคนเล็กให้มีอนาคตที่สดใสดั่งจันทราที่ส่องสว่างยามค่ำคืน 




......................................................พระชายา...........................................................




“น้อมส่ง องค์ชาย.....” ขบวนทิวแถวส่งเสด็จองค์รัชทายาทไปฉิงซางแลดูยาวตลอดกำแพงพระราชวัง องค์ชายยุนโฮถวายบังคมลาเสด็จพ่อและเสด็จแม่ หรือราชาและราชินีแห่งอาณาจักรอย่างงดงาม ก่อนจะหมุนตัวหันหลังกลับออกเดินไปขึ้นเกี้ยวทาสีทองกับแดงที่ตั้งวางรออยู่เบื้องหน้า
เท้าเล็กเยื้องย่างจวบถึงเกี้ยว องครักษ์เปิดม่านรอรับ หากแต่...



“องค์ชาย...องค์ชายขอรับ....”เสียงเล็กๆ ร้องดังให้เท้าชะงัก และผินหน้ากลับไปดูเสียก่อน เจ้าเด็กแจจุง พระชายาที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งเมื่อเราไม่ยอมเล่นด้วยเมื่อวานเองสินะ


“มีอะไร”
“แจจุง อ๊ะ หม่อมฉันอยากทราบว่าองค์ชายจะกลับมาเมื่อไรขอรับ” ปากแดงพูดเร็ว ฟังชัด แม้ตัวเล็กๆจะหอบโยนเพราะวิ่งตามมาให้เร็วให้ทัน เท่าที่ขาเล็กๆจะทำได้ก็ตาม

“กลับเมื่อไรน่ะหรือ..ก็เมื่อนั้นน่ะแหละ”

“เมื่อนั้นน่ะแหละหรือขอรับ” ใบหน้าขาวเอียงคอมองคนสูงกว่าอย่างสงสัย ปากแดงเม้มเข้าหากัน เมื่อนั้นน่ะแหละ แล้วมันเมื่อไรกันเล่า...

“อืม”

“แล้วมันเมื่อไรเล่าขอรับ” ตากลมที่รี่ลงคิดได้สักระยะ โตขึ้นอีกครั้ง ท่านปู่บอกว่า ถ้าสงสัยให้ถามเลย อื้อ!

“เมื่อเจ้าเห็นข้าไง เอาล่ะข้าไปล่ะนะเสียเวลาจริงเชียว” คนสูงกว่าโน้มตัวจะเข้าเกี้ยว แต่กลับรู้สึกตึงที่ชายพก ตาเรียวมองไปที่จุดนั้น ก็พบมือป้อมๆขาวๆจับที่ป้ายหยกของตน

“แจ อ๊ะ หม่อมฉันขออันนี้ได้มั้ยขอรับ แลกกับอันนี้ของหม่อมฉัน” เจ้าตัวพูดและหยิบของที่ว่าขึ้นมา มันเป็นป้ายหยกเช่นกัน หากของที่มือป้อมยื่นมาให้นั้นเป็นรูปจันทร์เสี้ยวท่ามกลางเหล่าเมฆ ขณะที่ของที่ถูกดึงนั่นแทบจะคล้ายกันทุกประการ แต่เปลี่ยนจากจันทร์เสี้ยวเป็นรูปดวงอาทิตย์

“เจ้าอยากได้หรือ”

“ขอรับ ท่านพี่ยูชอนบอกว่า เวลาจะไปไหนไกลๆ ให้แลกของกันไว้กันคิดถึง ตอนที่ท่านพี่ยูชอนจะไปเรียนที่สำนักทางเหนือหม่อมฉันก็แล...”

“พอๆ ไม่ต้องพูดแล้ว อยากได้ก็เอาไป” มือใหญ่กว่ากระชากดึงป้ายหยกออกมา แล้วยัดมันใส่มือเล็ก ขณะที่เจ้าของมือเล็กก็พยายามยัดป้ายหยกที่ยื่นให้เข้ามาแทน 

“แลกกันขอรับ” หน้าขาวใสยิ้มจนเห็นฟันขาวๆเรียงกันซี่เล็กๆ

“อือ” องค์ชายรับมันไปแล้วรีบก้าวเข้าสู่เกี้ยว 




“ออกเกี้ยวได้!” 




แล้วเกี้ยวก็ถูกยกขึ้น และหมุนสู่ทางที่จะมุ่งหน้า มือหนากว่ากุมป้ายหยกพร้อมมองมันอย่างไม่เข้าใจ..ทำไมถึงต้องรับมันมาด้วยนะ



ป้ายหยกจันทรา...



ริ้วขบวนเสด็จออกเดินห่างจากพระราชวังมากขึ้นเรื่อยๆ หากแต่สายลมก็ยังเป็นพาหะนำเสียงเล็กๆให้แว่วไหวถึงสามครา




“แล้วกลับมาเร็วๆนะขอรับ หม่อมฉันจะคิดถึงพระองค์ จะคิดถึงทุกเช้าทุกค่ำเลยขอรับ”







ทูบีคอนทินิว....^^

......................................................พระชายา...........................................................




สป๊อยยยย หยอย หยอย.. 

“พระชายา...พระชายาเพค๊า.... องค์รัชทยาท อ๊ะ องค์ราชากลับมาถึงแล้วเพคะ”
“จริงหรือ จริงหรือนาอึน”
“เพคะ..”
“แล้ว...แล้วตอนนี้พระองค์อยู่ที่ใด”
“อยู่กับพระพันปีและ..เอ่อ..เอ่อ..”
“เอ่ออะไร ใครอีกหรือ”
“ผู้หญิงคนหนึ่งเพคะ”

Comment

smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????   ??????????????????
smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????

Tweet

สนุกมากเลยย

#1 By nut (115.87.87.72) on 2011-10-22 13:45

ติดเลยอ่ะ...
หนุกมากๆ น่าติดตามสุด
ขอบคุณนะคร้า

#2 By Puxi (180.180.55.67) on 2011-10-25 22:14

สนุกมากๆเลยคะ น่ารักมากเลย สู้ๆนะคะ ^^

#3 By #Tamama (192.168.50.123, 124.120.13.116) on 2011-10-25 22:59

ชอบมากกกก   แลกป้ายประจำตัวกันด้วยยย
น่ารักกกกก  ขอรับๆๆๆ

#4 By yunnyicee on 2013-03-12 11:13

มาตามอ่านแล้วขอรับท่านเจ้ที่เคารพ
ชอบตอนแจจุงจะหลุดแทนตัวเอง น่ารักอ่ะ
อิหมีแกจะต้องหลงแจจุง เพี้ยง!!!

#5 By YooBiing (103.7.57.18|27.55.146.63) on 2013-04-20 00:07