[SF]น่ารัก..น่าฟัด..
posted on 12 Nov 2011 22:00 by lookpadlittle in NaRak-NaFad directory Fiction
[SF] น่ารัก...น่าฟัด...
Writing by: l-o-o-k-p-a-d
Proof by: angelliz
Note: ฟิคเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้อ่านทุกวัย สามารถอ่านได้ทั่วไป
Note2: ฟิคเรืองนี้เน้นรอยยิ้ม เน้นความสุข เน้นความน่ารัก ไม่เน้นกามารมณ์
Extra note: Happy 1st Anniversary OurprivacyTVXQ
“...น่ารัก...น่าฟัด...”
ความประทับใจ และความสุขของผมมันเริ่มจากวันวันหนึ่ง
“อายุน คิกคิก หอมๆ หอมแก้มแจแจโหน่ย...”
เสียงเล็กๆ อ้อนๆที่ผมไม่เคยลืม...
รอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่ติดตรึงในความทรงจำ...
ผม..ชองยุนโฮ น้องชายคนเล็กในจำนวนลูกสองคนของคุณและคุณนายชองเจ้าของบริษัทนำเข้าและส่งออกสินค้าที่มีมูลค่าการจดทะเบียนบริษัทนับแสนล้านวอน ชีวิตของผมค่อนข้างสบายและมีกินมีใช้ตั้งแต่เด็ก ทั้งยังถูกตามใจประคบประหงมอีกต่างหาก พี่ชายของผมก็รักผมมากส่วนพ่อแม่ของผมก็สุดที่จะตามใจผม แต่..นั่นก็หลายปีมาแล้วนับแต่ที่พ่อกับแม่จากผมและพี่ชายไป และสุดท้ายในตอนนี้ก็ไม่มีใครตามใจประคบประหงมผมอีก นับตั้งแต่พี่ชายผมแต่งงานมีครอบครัวของตัวเอง ผม..ชองยุนโฮ ซึ่งตอนนั้นเพิ่งเรียนจบใหม่จึงขอแยกมาอยู่คอนโดคนเดียว ปล่อยบ้านหลังใหญ่ให้พี่ชายและพี่สะใภ้อยู่ แต่ผมก็ไม่ได้รังเกียจอะไรพี่สะใภ้ผมหรอกนะ ก็แค่เพียง..อยากจะหัดดูแลตัวเอง พึ่งตัวเอง เพราะผมได้เข้ามารับตำแหน่งรองประธานบริษัทแล้ว ถ้าจะมาเป็นลูกแหง่ น้องแหง่เหมือนเดิมได้อย่างไรกัน และผมก็คิดว่า..หลายปีที่ผ่านมาผมก็พัฒนาตัวขึ้นมาทีเดียวล่ะ
หรืออย่างน้อย...วันนี้ตอนนี้ ผมก็คงกำลังจะได้พัฒนาไปอีกหนึ่งขั้น กับคำว่า ‘อา’ ที่มาพร้อม (ตัว) ‘ภาระ’ และหน้าที่...
แล้วทุกๆอย่างก็เริ่มต้นขึ้น...
“ชิดฉี่.. แจแจ ปวดชิดฉี่อ่า อายุน” แรงกระตุก ดึ๋ง ดึ๋ง ที่ชายเสื้อทำเอาคุณอารูปหล่อต้องถอนหายใจเฮือก วางแก้วไวน์ที่เพิ่งจะยกขึ้นจิบเพื่อสุนทรีย์กับแสงสียามค่ำคืนลง สองแขนแกร่งสอดที่ใต้รักแร้ของตัวขาวป้อมแล้วยกขึ้นอุ้มพาไปห้องน้ำที่อยู่ด้านซ้ายของห้องโถงของคอนโดกว้างสองห้องนอนสามห้องน้ำแห่งนี้
“เอาล่ะ ชิดฉี่ได้แล้วครับ แจแจ” สองมือที่เพิ่งดึงรั้งกางเกงสีเขียวสดลงมาพร้อมๆกับกางเกงในสีขาวลายเจ้าแมวคิตตี้สีชมพูแสนน่ารักปักแปะตรงก้นลงมา แล้วยกตุ๊กตาตัวเล็กแต่ดิ้นได้ขึ้นนั่งชักโครก “เอาครับ ชิด..ฉี่.....” ปากหยักทำเสียงประกอบ
“มะอาวอ่า..แจแจจะชิดฉี่แบบอายุน”
“ครับ?”
“แจแจจะยืนชิดฉี่ จะยืน จะยืน แจแจจะยืนชิดฉี่” สองขาขาวๆอวบๆตีพรึ่บพรั่บที่ข้างโถ สองแขนเล็กยกชูให้อุ้มขึ้น
“ยืนยังไงครับ โถยืนแจแจก็ยังสูงไม่ถึง ชักโครกนี่แจแจก็ยังไม่ถึงเลยนะครับ” อายุนลงนั่งยอง ใบหน้าคมหล่อประจันกับเจ้าตุ๊กตามีชีวิตที่ร้องแจ้วๆ จายืน จายืน จายืนชิดฉี่....
“ไม่ถึงไงอ่ะ ป๊ะป๋าอุ้มแจแจถึง อุ้ม อุ้ม อายุนอุ้มมมมมม” สองแขนชู ปากแดงยื่นร้อง
“เอ๊า อุ้มก็อุ้ม” สองมือจับรวบเจ้าหลานตัวเล็กขึ้น มือซ้ายรวบที่น่องอวบๆ มือขวารวบที่อกนุ่มๆ แล้วจับหันหน้าน่ารักเข้าหาชักโครก กะเล็งให้เป้ายุทธศาสตร์ตรงเด๊ะกับกลางโถแล้วก็ “เอาครับ ชิด..ฉี่..................”
“คิกคิก”
และแล้ว..สายน้ำอุ่นก็พุ่งออก เป็นสายโค้งตรงเด๊ะกับเป้าหมายจุดกึ่งกลางโถเป๊ะ เจ้าหนูแสนน่ารักสุดดีใจตบมือเปาะแปะ แล้วก็นึกสนุกร่างกายอวบนุ่มยึกยัก สนุกสนานกับการเริ่มส่ายสายน้ำ “คิกคิก แจแจเก่ง แจแจเก่ง”
“ใจเย็นครับหนูแจ เดี๋ยวตกครับ และนั่นไง เลอะขาหมดแล้วครับ ต้องอาบน้ำใหม่มั้ยเนี่ย หื้ม”
“กรี๊ดดดดดดดดดด ไม่อาบ ไม่อาบหนูแจไม่อาบน้ำฮะ” ร่างเล็กดิ้นรุนแรงขึ้น อึ๊ย หนูแจไม่ชอบอาบน้ำหรอก หนูแจหนาวๆๆ
“แต่ว่าเลอะหมดแล้วนะครับ” ร่างสูงวางหลานตัวเล็กลง สองมือจับชายเสื้อคุณหลานทำท่าจะเลิกขึ้นเตรียมจับอาบน้ำอีกรอบ “อาบน้ำครับ เล่นน้ำกับคุณเป็ดน้อยเนาะ” “ม่ายยยเอา” ตัวเล็กส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก ใบหน้าน่ารักส่ายจนผมเส้นเล็กสะบัดพริ้ว โบสีแดงที่มัดรวบจุกผมมาแต่แรกเอียงกระเท่แทบหลุด
“ไม่อาบๆ ม่ายอาบ”
“ไม่อาบ อายุนจะฟ้องป๊ะป๋านะ”
“ไม่อ่า” ตัวเล็กดิ้นยึกยัก แจแจไม่ชอบ แจแจไม่ชอบ ออกแรงสะบัดยิ่งขึ้น ก่อนจะหลุดเงื้อมือ แล้วออกวิ่งจู๊ดไปห้องโถงข้างนอก “แจแจครับ มาอาบน้ำก่อน แล้วนั่นออกไปอย่างนั้นได้ไงครับ มันโป๊นะ”
“คิกคิก หนูแจเก่งหนูแจวิ่งหนี” หนูแจตัวอวบ ใส่เสือตัวเดียว วิ่งตุบตับออกมา ใบหน้าแป้นแล้นอย่างเด็กเกือบๆสามขวบที่มีสุขภาพดีสุดๆ ยิ้มกว้างสนุกสุดเหวี่ยง ก้นขาวๆที่เห็นวอบแวบส่ายดุ๊กดิ๊ก เชิญชวนให้โดนเตะสักป้าป (หึ?)
“อายุนจับแจแจให้ได้ซี่ฮะ ฮิฮิ” มือป้อมปิดปากเวลาหัวเราะไปด้วย ใบหน้ากลมหันไปมองคุณอาที่ยืนใช้มือข้างหนึ่งเท้าสะเอวและใช้มือ อีกข้างกวักยิกๆเรียกคุณหลานจอมป่วน “มามะ มามะ มาจับแจแจ” สองเท้าย่ำซ้ายขวาท้าทายคุณอาได้สักพักก็หันหน้าออกวิ่งต่อทันทีเมื่อตากลมดำขลับเห็นคุณอาชักขายาวก้าวออกมานอกห้องน้ำ และทันใดทันเอง
ตุ๊บ!!
อึ๊ก!!
“โอ๊ย อุ๊! ลุงเป็นใครอ่ะ” // “เด็กห่- ที่ไหนวะไอ้ยุน!!!”
.
.
และนั่นแหละครับ หลานผม.. จุดเริ่มต้นแห่งความประทับใจทุกๆอย่าง...
คิม แจจุง หรือ แจแจ หรือ หนูแจของคนทั้งบ้าน แจจุงเด็กตัวกระเปี๊ยกอวบอ้วนแต่ก็น่ารัก น่ามอง น่ากอดเกินคำบรรยาย เป็นเหมือนตุ๊กตามีชีวิตที่เป็นสุดที่รักของคนในบ้านไม่เสื่อมคลาย อายุของเจ้าตัวน้อยใกล้จะสามขวบในอีกสองเดือนข้างหน้า เด็กน้อยกำลังมาอาศัยอยู่ในบ้านของผม แกมาพร้อมสัมภาระในตระกร้าหวายใบโตและกระเป๋าเดินทางสีแจ๋นลายการ์ตูนที่กำลังเป็นที่นิยมซึ่งมีพี่ชายของผมถือและลากมา โดยที่พี่สะใภ้ก็เข็นรถเข็นเด็กคันโตที่มีแกนั่งดูดนิ้วนำเข้ามาก่อน
มัน...เกิดขึ้นเมื่อเย็นนี้เอง..
“ยุน ฝากหลานสักสองอาทิตย์นะ พี่กับพี่ฮานึลจะไปอเมริกา แล้วพอดีพี่เลี้ยงหนูแจลางาน พี่เองก็ไม่ไว้ใจคนอื่น” ก็นะ..เป็นที่รู้กันว่าพี่และพี่สะใภ้ผมรักและหวงลูกชายคนนี้มากแค่ไหน ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าไม่ไว้ใจคนอื่น แต่..ผม..ชองยุนโฮ จะเลี้ยงเจ้าเปี๊ยกนี่ไหวเหรอ
“พี่รู้ว่าแกทำได้ ระดับรองประธานบริษัทเลี้ยงหลานแค่นี้ไม่ยากหรอกนะ”
“ฝากหลานด้วยนะคะน้องยุนโฮ หนูแจน่ารักไม่ดื้อกับคุณอานะคะ”
ใช่ครับ พี่กับพี่สะใภ้ผมจะไปเมืองนอกเลยเอาหลานมาฝากอาที่แทบไม่เคยเลี้ยงเด็กเลย เอ่อ ถึงแม้ว่า...ผมกับหลานจะเข้ากันดีอยู่ แต่มันก็แค่ชั่วประเดี๋ยวประด๋าวที่ผมกลับไปเยี่ยมบ้านแล้วนี่.......
“ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะยุนโฮ หนูแจเลี้ยงง่าย พี่เขียนวิธีเลี้ยง วิธีชงนมไว้ในสมุดแล้ว” อืม..ใช่ ผมต้องชงนมให้หลานผมด้วย เท่ห์มาก....เทห์สุดๆล่ะ
ตาคมสบตากลมแป๋วแหวว ปากอิ่มแดงแจ๊ดยิ้มให้คุณอาสุดหล่อที่เจอกันเป็นครั้งคราว แต่ก็พอให้เด็กอายุเกือบสามขวบจำหน้าได้อยู่บ้าง เจ้าตัวน้อยยิ้มแป้นจนแก้มยุ้ยหลุบเป็นรอยบุ๋มดูน่ารักน่าชัง
“อายุน คิดถึงจังเลย ฮิฮิ”
.
.
“เลี้ยงแจแจให้ดีนะยุนโฮ หนูแจนี่สุดที่รักของพี่เลยนะ เนาะหนูแจของป๊ะป๋า ไหน หอมแก้มป๊ะป๋าหน่อย” ยุนโฮมองคนเป็นพี่ย่อตัวเองข้างรถเข็นเด็กพลางพองแก้มที่มีไรหนวดนิดๆ ยื่นไปให้เจ้าตัวเล็กยืนหน้าที่มีปากแดงๆออกมาจุ๊บ
เฮ้อ...ลูกจริงรึก็ไม่ใช่ แต่พี่ผมรักหนูแจจริงจังเลยนะเนี่ย ทั้งรักทั้งหลง... ใช่ครับ หนูแจไม่ใช่ลูกของพี่ชายผมจริงๆหรอก และแน่นอนก็ทำให้ต้องไม่ใช่หลานแท้ๆของผมไปด้วย แต่หนูแจเนี่ยก็ไม่ใช่คนอื่นไกล แกเป็นลูกของพี่สาวของพี่สะใภ้ผม หรือ พี่สะใภ้ผมเป็นน้าแท้ๆของแกนั่นเอง แต่..แกน่าสงสารเพราะพ่อกับแม่เสียตั้งแต่แกยังแบเบาะและแกก็ไม่มีใครอื่นอีก พี่ชายและพี่สะใภ้ผมเลยรับแกมาเป็นลูกแท้ๆ ด้วยคนทั้งสองแต่งงานมาหลายปีก็ยังไม่มีลูกสักที คาดกันว่าไม่ใครก็ใครคงเป็นหมัน แต่..แน่ๆคือ..ผมไม่เป็น (เกี่ยวไหม?)
.
“หนูแจอยู่กับคุณอายุนไม่ดื้อไม่ซนนะครับ แล้วพอป๊ะป๋ากลับจะซื้อพี่คิตตี้ตัวโตๆมาฝาก”
“ฮะ หนูแจจะไม่ดื้อ ไม่โซน”
“แล้วเชื่อฟังอายุนด้วยนะครับ”
“ฮะ หนูแจจาเชื่อฟังอายุน แจแจรักอายุนต้องฟังอายุน อื้อ!” เจ้าตัวเล็กทำท่าขึงขังน่ารักไม่งอแง
“สัญญานะ”
“สัญญาฮับ”
“น่ารักที่สุดเลยลูกป๊ะป๋า”
“อายุนฮับ คิกคิก หอมๆ หอมแก้มแจแจโหน่ย...”
แล้ว..จะให้ผมปฏิเสธแกยังไง..
.
.
“อ๋อ หลานแกนี่เองนึกว่าใคร แต่แกต้องเลี้ยงตลอดจริงเด่ะ โอ๊ย จะบ้าตาย แล้วงี้แกก็ออกไปลัลล้าไม่ได้สิวะ ป๊าดดด” มือเรียวตบหน้าผากกว้างๆ ดังป๊าป เมื่อคิดว่าเจ้าเพื่อนคนสนิทจะทิ้งให้สุดหล่อหงอยเหงาเที่ยวโดดเดี่ยวเดียวดายเพียงคนเดียวเกือบสองสัปดาห์
“ก็เออสิวะ” เสียงนุ่มหันไปตอบเพื่อน ก่อนใช้สายตาเร่งเจ้าตัวเล็กให้แหย่ขาขาวๆเข้าขากางเกงที่กางรอไว้ ที่สุดท้ายก็ไม่ได้อาบน้ำใหม่แค่จับมาล้างขาเท่านั้น
“เร็วสิครับแจแจ อยากโป๊ให้คุณอายูชอนดูนานๆเหรอครับ” ตาแป๋วมองคุณอาที่เพิ่งมาใหม่ ก่อนจะสะบัดหน้าพรืด แล้วแหย่ขารีบใส่ทันที ปากอิ่มพูดแจ้ว “ไม่ฮะๆ แจแจไม่อยากฮะ คุณแม่บอกว่า ใครมองจุ๊ดจู๋เป็นคนไม่ดี คุณลุง(?)คนนั้นมองจุ๊ดจู๋แจแจ” แขนยกกอดอกฉับ
“โอ๊ยๆ จุ๊ดจู๋น่ามองจังล่ะครับคุณหลาน และ.. อาครับอา ไม่ใช่ลุง” ยูชอนนั่งพิงหลังสบายกับโซฟาตัวโต แต่ก็ใช้มือชี้นิ้วเข้าที่ใบหน้าของตัวเอง ปากอิ่มหนาเกินปกติขยับออกกว้าง พูดชัดถ้อยชัดคำ อา..ครับ อา....
“หึ ม่ายอ่า ลุงตะหาก ป๊ะป๋าบอกว่าคนมีผมน้อยๆแก่แล้ว แบบคุณลุงที่ขายขนมหนูแจ ผมม่ายมีเลยตรงนี้ๆอ่า” นิ้วป้อมชี้ไปที่กลางกระหม่อม “แล้วของคุณลุงยูชอนก็ไม่มีตรงนี้” นิ้วป้อมจิ๊หน้าผากตัวเอง จิ๊!
“หนอยยย เด็กกระเปี๊ยก มาว่าเค้า ของตัวเองมีตายล่ะ ตรงนี้น่ะเหอะ” ยูชอนชี้หน้าผากของตนบ้าง ชิชะ ไอ้เด็กนี่ กล้ามาก กล้ามาว่าจุดด้อยของเค้า อ๊ากกกส์
“เหอะ หนูแจมีตะหาก เหอะ” สองแขนอวบกอดอกงอนๆ ปากอิ่มยื่น หน้าใสสะบัดพรึ่บไม่มอง
“เอา..เออ สองคนจะสะบัดหน้าไม่มองกันอีกนานมั้ยเนี่ย แจแจครับง่วงหรือยังเอ่ย สองทุ่มครึ่งแล้วน้า เดี๋ยวอายุนชงนมแล้วนอนเนาะ”
“ไม่อาว.. แจแจยังไม่นอน แจแจจะดูการ์ตูน
“งั้นกินนมไปดูการ์ตูนไปเนาะ ดึกแล้วนะครับ เดี๋ยวอายุนไปชงนมให้นะครับ”
“ก็ได้ฮับ”
อี๋...ไอ้ยุนชงนม ปาร์ครับไม่ด้ายยยย
“มาแล้ว... นมใครเอ่ย” เป๊ะครับเป๊ะ นมสามช้อนน้ำ 3 ส่วน 4 ขวด เขย่าๆ แล้วเหยาะมาแตะหลังมือ ให้ไม่ร้อนเกินไป ขวดนมลายคิตตี้ถูกยื่นมาที่หน้าเด็กน้อยที่นั่งบนพื้นพรมหน้าโซฟาตัวยาวที่โดนคุณอาหน้าแก่นอนยืดเหยียดยาวจองเอาไว้ก่อนแล้ว
“นมหนูแจ ฮิฮิ””
“ไปนอนกันนะครับ ป่ะ อายุนพาไปนอนน้า” มือหนายื่นให้มือเล็กเล็กจับ แล้วจะได้จูงพาเข้านอนที่ห้องนอนใหญ่ แต่เจ้าตัวยุ่งก็สะบัดหน้าพรืด “ไม่เอา หนูแจจะดูตรงนี้อ่ะ”
“ตรงนี้ได้ไงครับ ไม่ใช่ที่นอนนะ”
“คุณลุงยูชอนยังนอนได้เลย หนูแจจะนอนตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้” สองแขน ผลักด้วยแรงกระจิดริดที่ร่างหนาของยูชอนซึ่งแกล้งหลับตาพริ้ม ดูเด๊ะ ไอ้ยุนจะว่าไง
“โอเคครับ งั้นหนูแจนอนตรงนี้ แล้วเดี๋ยวหลับ อายุนอุ้มไปนอนข้างในเนาะ” อ่าว..
“ฮับ อายุนใจดีที่ซู๊ดดดดด หนูแจให้หอมแก้มสองที ฮิฮิ”
“ไอ้ปาร์คลุก!!” มือหนาดึงร่างเพื่อนให้ลุกขึ้น “เร็ว! หลานจะนอน”
“หูย....โคตรตามใจเลยเว้ย” และแหวะ...หอมแก้มสองที ปาร์คไม่ขออ่ะครับแก้มเด็ก อาโด่..มีแต่กลิ่นเด็ก เป็นปาร์ค ปาร์คขอสาวๆ อกตู้มๆ ได้ป๊ะ
.
.
เสียงการ์ตูนเจื้อยแจ๊ว ภาพจากจอสี่เหลี่ยมผืนผ้าก็ให้สีสดใสเป็นเรื่องราวชวนให้มอง ซึ่งก็มีตากลมโตแป๋วจ้องนอนดูอยู่อย่างสนใจ สองมือเล็กจับหูที่จับขวดนมสีชมพูให้ปากอิ่มดูดขวดนมลายพี่คิตตี้ จ๊วบๆ
อุแหม่...ได้บรรยากาศกรึ๊บเหล้าเสียจริง..
“ไอ้ยุน กับแกล้มหมดว่ะ แกเอามาอีกดิ๊” เอาเด่ะ ออกไปกินข้างนอกไม่ได้ ปาร์คกี้ขอกรึ๊บที่นี่ก็ได้คร๊าบบบ ถึงจะต่อหน้าเด็ก แต่ปาร์คม่ายยยยถือ ฮิฮิ
“เออ!”เสียงดังรับคำแว่วๆดังมาจากส่วนครัว ตอนแรกผมก็ไม่อยากกินหรอกนะต่อหน้าหลาน แต่ก็ว่านิดๆหน่อยๆคงไม่เป็นไรหรอก..มั้ง และ...สงสารไอ้ปาร์คมัน
.
.
.
ฮี่ฮี่...
“มองอะไรคุณหลานของอายูชอนนนนนนน อยากกินมั่งป่าว หึหึ” คุณอาคนดี(?) ยื่นแก้วเหล้าใส่หน้าเด็กสามขวบที่มองจ้องกลับแบบสนใจสุดๆ ปากอิ่มอ้าค้างปล่อยขวดนมเติ่งที่มุมซ้าย “ชิมป๊ะล่า” เจ้าตัวเล็กขยับดุ๊กดุ๊กลุกขึ้น มือขวาปล่อยจากที่จับขวดนมทิ้งเหลือให้มือซ้ายจับขวดนมที่เหลือไม่ถึงครึ่งไว้ข้างตัว
“เอาป๊าว เรียกคุณอาสุดหล่อก่อนดิ”
“คุณอาสุดหล่ออออ” ตาแป๋วจ้องมองแก้วเหล้าแวววาว อูยย อร่อยเปล่าน้า
“ดีมาก” คนหล่อยิ้มพึงใจแต่มือที่ยื่นแก้วเหล้าไว้แต่แรกกลับหดกลับ ทำให้มือเล็กจ้อยคว้าได้แต่อากาศ “อ๊า..เอามา เอามา”
“เอามาจิ เอามาจิ อาช่อนอ่า..เอามานะ” ตัวเล็กปีนลงโซฟา ทิ้งขวดนมนอนแอ้งแม๊งหมดสภาพไหลหยดติ๋งๆ เจ้าตัวนุ่มนิ่มปีนไปยื้อแย่งแก้วเหล้าที่มีอยู่เกือบครึ่ง
“เหยๆ ไม่ได้ๆ นี่ของผู้ใหญ่ ของเด็กต้องนมนู่น”
“ไม่ไม่ สัญญาต้องเป็นสัญญาซี่ เอามา เอาม๊า” ตัวอวบยืนเหยียบที่หน้าตัก พยายามเขย่งตัวให้สูงสุดฤทธิ์ แขนชูยื้อแย่งแก้วในมือแกร่งที่ชูสูงยิ่งกว่า
“ม่าย ไม่ด๊ายยยยยยยยยยย” แต่เอ๊ะ เค้าบอกว่า เด็กต้องเรียนรู้ เด็กอยากเล่นไฟอย่าไปห้าม ต้อง...” โอเค ก็ได้ๆ แต่นิดเดียวพอนา ไม่อร่อยห้ามว่าอาด้วย”
“อื้อ!!” เด็กน้อยพยักหน้าแรงๆ ยอมนั่งลงตักหันหน้าเข้าหาคุณอาสุดหล่อ โดยที่สายตาไม่ละไปจากเจ้าแก้วเหล้าที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ปากแดงๆเต็มทน
“จิ๊ดเดียวพอนา”
“อื้อ!!”
“อีกทีดิ๊ อายูชอนสุดหล่อ” ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว อยู่ตรงหน้าหนูแจแล้ว อิอิ
“คุณอายูชอนสุดหล่ออออออออออออออออออออ”
“หล่อกว่าอายุนป๊าว”
“หล่อกว่า!” แน๊ พูดถูกใจปาร์คสุดๆเลยคร๊าบ
“อ๊ะถูกต้อง งั้น จัดปายยยยยย” มือเล็กคว้าหมับที่แก้วเหล้า ไหนๆ ไหนดูจิ๊ ทำไมอายุนอาชอนเอาแต่หม่ำๆ อร่อยกว่านมหนูแจเปล่าหว่า ของเหลวสีเหลืองอำพันในแก้วถูกกระดกเข้าปากเล็กแดงฉ่ำกรึ๊บๆ หากแต่พอความขมเผื่อนของมันสัมผัสกับลิ้น...
พรู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
“แค่ก แค่ก” // “อ๊ากสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส์ ไอ้เด็กเปรตตตตตตต”
.
.
“ฮึ้ย ไอ้เด็กแสบ ฝากไว้ก่อนนะ ฮึ้ย” ร่างสูงบ่นกระปอดกระแปด สองมือกลัดกระดุมชุดนอนของเพื่อนสนิทเดินออกมาจากห้องน้ำ ใช่..ห้องน้ำ อาบน้ำใหม่นั่นแหละ จะเหลือซากอะไร ก็ไอ้เด็กแสบตัวจิ๋วนั่นเล่นพ่นเหล้าที่เต็มปากออกมารดหน้า รดอก แถมมันไม่ใช่เหล้าอย่างเดียวด้วยสิ ยังมีคราบนมกลิ่นนมที่... อ็อก ออกมาตามหลังอีกต่างหาก
“หุบปากไปเลยไอ้ปาร์ค มีอย่างที่ไหนให้หลานกินเหล้า ไอ้บ้า เอาซะหลานไอหน้าแดงคอแดงหมด” ยุนโฮหันไปด่าเพื่อนรัก มือหนาก็ไม่ละที่จะตบก้นนิ่มของหลานเบาๆเพื่อกล่อมให้หลับ “หลับได้แล้วครับแจแจ จะสี่ทุ่มแล้วน้า” คุณอาพูดเสียงนุ่มเมื่อเห็นหลานจ้องมองไปที่ยูชอนที่ยืนกระฟืดกระฟาดใส่
“ยูชอน นายไปนั่งเงียบๆเลยไป หลานจะได้นอน เออ ดี.. เอาครับ อายูชอนไปนู่นแล้ว หลับนะครับ หลับปิ๊ด หลับปี๋ เร๊ว! หลับปี๋.....” คุณอาหลับตาปิดสนิทนำก่อนให้เจ้าตัวเล็กหลับปิ๊ดปี๋ตาม
ไม่นานมือหนาที่ตบก้นเป็นจังหวะก็ค่อยๆพาให้คุณหลานตัวน้อยหลับผล็อยฝันดี ปากแดงที่แรกดูดนมก็ปล่อยให้จุกนมหลุดออกจากปาก หล่อยให้คุณอาหยิบออกและจัดการเอาผ้าชุบน้ำเช็ดเบาๆที่ปากและข้างแก้ม และไม่ลืมเช็ดเบาๆในปากที่มีฟันซี่เล็กๆให้ด้วย ก็..คู่มือเค้าเขียนมา
“ฝันดีนะครับ หนูแจ...” แล้วกระหม่อมบางก็ได้รับสัมผัสนุ่มๆเบาๆ
“หูยยยย ถ้าสาวๆแกเห็นสภาพแกตอนนี้คงเป็นลมตาย โคตรจะพ่อลูกอ่อนเลยว่ะ”
“หุบปากไปเลยไอ้ปาร์ค!!”
.
.
เช้าวันรุ่งขึ้น...
มันรู้สึกได้ถึงสัมผัสแฉะๆ เปียกๆ และหนักๆบริเวณหน้าท้อง มันทำให้รู้สึกไม่สบายตัวเองเอาเสียเลย แถมเท่านั้นไม่พอตรงอกก็ยังรู้สึกแฉะๆด้วยเหมือนกันอีก มันยังไงหว่า.. ยังไงวะ เมื่อคืนก็ไม่ได้เปียกอะไรนี่หว่า พอยูชอนมันหลับอยู่หน้าทีวี เราก็อุ้มหนูแจเข้ามานอนแล้วก็ล้มตัวนอนข้างๆกัน ยังไงกันหนอ...
สุดท้ายความเฉอะแฉะไม่สบายตัวก็ต่อสู้ความง่วงงุนอยากนอนต่อของชายหนุ่มจนชนะ ตาจำต้องเปิดออก สติถูกชักเข้าสมอง และ..
“แจ๊บๆ แหง่มๆ” ภาพที่เห็นต่อสายตา เจ้าหลานคนเก่งปีนมานอนบนตัว นิ้วโป้งขวาถูกจับดูดจ๊วบๆตามความเคยชิน มือขวาโอบเอาที่ลำตัวหนาแน่น อ่อ นี่เองสาเหตุอกชื้นๆ น้ำลายเจ้าตัวเล็กที่ไหลเยิ้มหกรดข้างแก้มใสนี่เอง แต่..แล้วนี่หน้าท้องล่ะ อย่าบอกนะว่า...?
มือหนาเลื่อนจับที่ก้นเจ้าตัวเล็ก นั่นไงว่าแล้วเมื่อคืนลืมทำอะไร....
หึ...ชองยุนโฮ....
ลืมใส่แพมเพิส!!!!!
ดังนั้น....
หนูแจ ฉี่รดพุงอาทำไมลู๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
.
.
.
“สวัสดีค่ะคุณยุนโฮ อุ๊ย เด็กที่ไหนคะเนี่ยน่ารักจัง” เลขาสาวยืนทำความเคารพและทักทายเจ้านายสุดหล่อ ที่วันนี้มาแปลกจูงเด็กน่ารักน่าชัง เดินเตาะแตะอุ้มตุ๊กตาคิตตี้มาด้วย เด็กอะไรน่ารัก น่าหยิก แก้มยุ้มแดงระเรื่อ ปากก็อิ่มกลมแด๊งแดง ตัวก็อวบขาวกระปุ๊กลุก น่ากอดให้แน่นๆ น่าหมั่นเขี้ยวจริงเชียว แถมเด็กน้อยยังยิ้มแป้นส่งเป็นการทักทายกลับมาให้
“หนูแจหลานผมเอง ลูกท่านประธานคุณไง เดี๋ยวเอาตระกร้านี่ไปชงนมตามสูตรที่แปะไว้มาด้วยนะ แล้วลงไปซื้อโจ๊กมาด้วย หนูแจตื่นมายังไม่ได้กินอะไรเลย ส่วนของผมกาแฟดำเหมือนเดิม”
.
.
“นี่ค่ะคุณยุนโฮ โจ๊กหมูค่ะ” หญิงสาววางถ้วยโจ๊กที่อุ่นกำลังพอดีให้เจ้านายของตนที่กำลังรื้อถุงของเล่นให้ลงมากองบนพรม โดยมีคุณหลานตัวเล็กนั่งดูดนมรอเงียบๆ “แล้ววันนี้ คุณยุนโฮมีประชุมเช้าแทนท่านประธานนะคะ แล้วคุณหนูแจจะ.. ยังไงดีคะ” ท่านรองประธานของเธอมีประชุมเช้าวันนี้ และ..เธอก็ต้องเข้าไปด้วยในฐานะเลขา แล้วคุณหนูตัวน้อยๆนี่ล่ะ
“โอเค ผมรู้แล้ว ขอบคุณมาก”
.
“แจแจครับ เดี๋ยวอายุนต้องไปประชุม แจแจอยู่คนเดียวได้ไหมเอ่ย”
“ม่ายด้าย” ร่างนุ่มนิ่มขยับมานั่งต่อตัวต่อ ก่อนจะหันไป ‘อ้าม’ โจ๊กคำเล็กเมื่อโดนคุณอาสะกิด
“ทำไมล่ะครับ คุณอาไปแป๊ปเดียวเอง หนูแจเล่นของเล่นดูการ์ตูนเพลินๆ แป๊ปเดียวอายุนก็มาแล้ว”
“แจแจคิดถึงอายุนอ่า เดี๋ยวหนูแจปวดชิดฉี่ด้วย” อั้ม..
“อายุนไปแป๊ปเดียว หนูแจยังไม่ทันคิดถึงอาหรอกครับ แล้วก็ หนูแจปวดชิดฉี่ก็ชิดฉี่เลย อึอื้อก็ด้วย วันนี้เราใส่แพมพิร์สแล้วไงครับ” มือหนาตบปุ๊ๆไปที่ก้นตุงๆของหลานชาย ขอโทษนะครับพี่ ผมทราบว่าพี่ไม่อยากให้หลานใส่ผ้าอ้อมสำเร็จรูปตอนกลางวันให้ใส่แต่กลางคืนที่คอยส่งคอยดูแลไม่ได้แต่..วันนี้ผมจำเป็นง่ะ “หนูแจ หันมาหน่อยครับ ปากเลอะแล้ว” ตัวหนาขยับตัวเจ้าปุ๊กลุกที่สนใจแต่ของเล่นตรงหน้า ปากอิ่มถูกผ้าฝ้ายเนื้อนิ่มไม่ผ่านการฟอกขาว ซักสะอาดติดกลิ่นผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดเครื่องใช้เด็กเช็ดคราบโจ๊กที่กินจนเลอะออก ก่อนป้อนเข้าไปอีกคำ ความจริงแจจุงก็กินเองได้นะ แต่..ถ้าไม่อยากให้ช้าเกินไป ควรป้อนๆไปก่อนดีกว่า เพราะตามคู่มือแล้วเจ้าหลานคนนี้ชอบอมข้าวสุดๆ
“นะครับ อยู่คนเดียวแป๊ปนึงแล้วเดี๋ยวอายุนจะให้พี่สาวเมื่อกี้ซื้อหมอนข้างพี่คิตตี้ไว้ให้นอนกอด” จะได้นอนกอดหมอนข้างไม่ต้องกอดอาไง
“จริงนะ”
“จริงสิครับ อายุนไม่โกหกหรอก”
“งั้นก็ได้ฮะ”
“น่ารักที่สุดเลยหลานอา ไหน..อีกคำสิครับ อ๊ามมมมมม”
.
.
ทว่า...ถ้าการประชุมมันไม่แป๊ปเดียวอย่างที่คุณอาว่าล่ะ แล้ว...ถ้าระหว่างนั้นมี ‘แขก’ ไม่ได้รับเชิญมาล่ะจะทำยังไงกันล่ะชองยุนโฮ
Writing by: l-o-o-k-p-a-d
Proof by: angelliz
Note: ฟิคเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้อ่านทุกวัย สามารถอ่านได้ทั่วไป
Note2: ฟิคเรืองนี้เน้นรอยยิ้ม เน้นความสุข เน้นความน่ารัก ไม่เน้นกามารมณ์
Extra note: Happy 1st Anniversary OurprivacyTVXQ
“...น่ารัก...น่าฟัด...”
ความประทับใจ และความสุขของผมมันเริ่มจากวันวันหนึ่ง
“อายุน คิกคิก หอมๆ หอมแก้มแจแจโหน่ย...”
เสียงเล็กๆ อ้อนๆที่ผมไม่เคยลืม...
รอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่ติดตรึงในความทรงจำ...
ผม..ชองยุนโฮ น้องชายคนเล็กในจำนวนลูกสองคนของคุณและคุณนายชองเจ้าของบริษัทนำเข้าและส่งออกสินค้าที่มีมูลค่าการจดทะเบียนบริษัทนับแสนล้านวอน ชีวิตของผมค่อนข้างสบายและมีกินมีใช้ตั้งแต่เด็ก ทั้งยังถูกตามใจประคบประหงมอีกต่างหาก พี่ชายของผมก็รักผมมากส่วนพ่อแม่ของผมก็สุดที่จะตามใจผม แต่..นั่นก็หลายปีมาแล้วนับแต่ที่พ่อกับแม่จากผมและพี่ชายไป และสุดท้ายในตอนนี้ก็ไม่มีใครตามใจประคบประหงมผมอีก นับตั้งแต่พี่ชายผมแต่งงานมีครอบครัวของตัวเอง ผม..ชองยุนโฮ ซึ่งตอนนั้นเพิ่งเรียนจบใหม่จึงขอแยกมาอยู่คอนโดคนเดียว ปล่อยบ้านหลังใหญ่ให้พี่ชายและพี่สะใภ้อยู่ แต่ผมก็ไม่ได้รังเกียจอะไรพี่สะใภ้ผมหรอกนะ ก็แค่เพียง..อยากจะหัดดูแลตัวเอง พึ่งตัวเอง เพราะผมได้เข้ามารับตำแหน่งรองประธานบริษัทแล้ว ถ้าจะมาเป็นลูกแหง่ น้องแหง่เหมือนเดิมได้อย่างไรกัน และผมก็คิดว่า..หลายปีที่ผ่านมาผมก็พัฒนาตัวขึ้นมาทีเดียวล่ะ
หรืออย่างน้อย...วันนี้ตอนนี้ ผมก็คงกำลังจะได้พัฒนาไปอีกหนึ่งขั้น กับคำว่า ‘อา’ ที่มาพร้อม (ตัว) ‘ภาระ’ และหน้าที่...
แล้วทุกๆอย่างก็เริ่มต้นขึ้น...
“ชิดฉี่.. แจแจ ปวดชิดฉี่อ่า อายุน” แรงกระตุก ดึ๋ง ดึ๋ง ที่ชายเสื้อทำเอาคุณอารูปหล่อต้องถอนหายใจเฮือก วางแก้วไวน์ที่เพิ่งจะยกขึ้นจิบเพื่อสุนทรีย์กับแสงสียามค่ำคืนลง สองแขนแกร่งสอดที่ใต้รักแร้ของตัวขาวป้อมแล้วยกขึ้นอุ้มพาไปห้องน้ำที่อยู่ด้านซ้ายของห้องโถงของคอนโดกว้างสองห้องนอนสามห้องน้ำแห่งนี้
“เอาล่ะ ชิดฉี่ได้แล้วครับ แจแจ” สองมือที่เพิ่งดึงรั้งกางเกงสีเขียวสดลงมาพร้อมๆกับกางเกงในสีขาวลายเจ้าแมวคิตตี้สีชมพูแสนน่ารักปักแปะตรงก้นลงมา แล้วยกตุ๊กตาตัวเล็กแต่ดิ้นได้ขึ้นนั่งชักโครก “เอาครับ ชิด..ฉี่.....” ปากหยักทำเสียงประกอบ
“มะอาวอ่า..แจแจจะชิดฉี่แบบอายุน”
“ครับ?”
“แจแจจะยืนชิดฉี่ จะยืน จะยืน แจแจจะยืนชิดฉี่” สองขาขาวๆอวบๆตีพรึ่บพรั่บที่ข้างโถ สองแขนเล็กยกชูให้อุ้มขึ้น
“ยืนยังไงครับ โถยืนแจแจก็ยังสูงไม่ถึง ชักโครกนี่แจแจก็ยังไม่ถึงเลยนะครับ” อายุนลงนั่งยอง ใบหน้าคมหล่อประจันกับเจ้าตุ๊กตามีชีวิตที่ร้องแจ้วๆ จายืน จายืน จายืนชิดฉี่....
“ไม่ถึงไงอ่ะ ป๊ะป๋าอุ้มแจแจถึง อุ้ม อุ้ม อายุนอุ้มมมมมม” สองแขนชู ปากแดงยื่นร้อง
“เอ๊า อุ้มก็อุ้ม” สองมือจับรวบเจ้าหลานตัวเล็กขึ้น มือซ้ายรวบที่น่องอวบๆ มือขวารวบที่อกนุ่มๆ แล้วจับหันหน้าน่ารักเข้าหาชักโครก กะเล็งให้เป้ายุทธศาสตร์ตรงเด๊ะกับกลางโถแล้วก็ “เอาครับ ชิด..ฉี่..................”
“คิกคิก”
และแล้ว..สายน้ำอุ่นก็พุ่งออก เป็นสายโค้งตรงเด๊ะกับเป้าหมายจุดกึ่งกลางโถเป๊ะ เจ้าหนูแสนน่ารักสุดดีใจตบมือเปาะแปะ แล้วก็นึกสนุกร่างกายอวบนุ่มยึกยัก สนุกสนานกับการเริ่มส่ายสายน้ำ “คิกคิก แจแจเก่ง แจแจเก่ง”
“ใจเย็นครับหนูแจ เดี๋ยวตกครับ และนั่นไง เลอะขาหมดแล้วครับ ต้องอาบน้ำใหม่มั้ยเนี่ย หื้ม”
“กรี๊ดดดดดดดดดด ไม่อาบ ไม่อาบหนูแจไม่อาบน้ำฮะ” ร่างเล็กดิ้นรุนแรงขึ้น อึ๊ย หนูแจไม่ชอบอาบน้ำหรอก หนูแจหนาวๆๆ
“แต่ว่าเลอะหมดแล้วนะครับ” ร่างสูงวางหลานตัวเล็กลง สองมือจับชายเสื้อคุณหลานทำท่าจะเลิกขึ้นเตรียมจับอาบน้ำอีกรอบ “อาบน้ำครับ เล่นน้ำกับคุณเป็ดน้อยเนาะ” “ม่ายยยเอา” ตัวเล็กส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก ใบหน้าน่ารักส่ายจนผมเส้นเล็กสะบัดพริ้ว โบสีแดงที่มัดรวบจุกผมมาแต่แรกเอียงกระเท่แทบหลุด
“ไม่อาบๆ ม่ายอาบ”
“ไม่อาบ อายุนจะฟ้องป๊ะป๋านะ”
“ไม่อ่า” ตัวเล็กดิ้นยึกยัก แจแจไม่ชอบ แจแจไม่ชอบ ออกแรงสะบัดยิ่งขึ้น ก่อนจะหลุดเงื้อมือ แล้วออกวิ่งจู๊ดไปห้องโถงข้างนอก “แจแจครับ มาอาบน้ำก่อน แล้วนั่นออกไปอย่างนั้นได้ไงครับ มันโป๊นะ”
“คิกคิก หนูแจเก่งหนูแจวิ่งหนี” หนูแจตัวอวบ ใส่เสือตัวเดียว วิ่งตุบตับออกมา ใบหน้าแป้นแล้นอย่างเด็กเกือบๆสามขวบที่มีสุขภาพดีสุดๆ ยิ้มกว้างสนุกสุดเหวี่ยง ก้นขาวๆที่เห็นวอบแวบส่ายดุ๊กดิ๊ก เชิญชวนให้โดนเตะสักป้าป (หึ?)
“อายุนจับแจแจให้ได้ซี่ฮะ ฮิฮิ” มือป้อมปิดปากเวลาหัวเราะไปด้วย ใบหน้ากลมหันไปมองคุณอาที่ยืนใช้มือข้างหนึ่งเท้าสะเอวและใช้มือ อีกข้างกวักยิกๆเรียกคุณหลานจอมป่วน “มามะ มามะ มาจับแจแจ” สองเท้าย่ำซ้ายขวาท้าทายคุณอาได้สักพักก็หันหน้าออกวิ่งต่อทันทีเมื่อตากลมดำขลับเห็นคุณอาชักขายาวก้าวออกมานอกห้องน้ำ และทันใดทันเอง
ตุ๊บ!!
อึ๊ก!!
“โอ๊ย อุ๊! ลุงเป็นใครอ่ะ” // “เด็กห่- ที่ไหนวะไอ้ยุน!!!”
.
.
และนั่นแหละครับ หลานผม.. จุดเริ่มต้นแห่งความประทับใจทุกๆอย่าง...
คิม แจจุง หรือ แจแจ หรือ หนูแจของคนทั้งบ้าน แจจุงเด็กตัวกระเปี๊ยกอวบอ้วนแต่ก็น่ารัก น่ามอง น่ากอดเกินคำบรรยาย เป็นเหมือนตุ๊กตามีชีวิตที่เป็นสุดที่รักของคนในบ้านไม่เสื่อมคลาย อายุของเจ้าตัวน้อยใกล้จะสามขวบในอีกสองเดือนข้างหน้า เด็กน้อยกำลังมาอาศัยอยู่ในบ้านของผม แกมาพร้อมสัมภาระในตระกร้าหวายใบโตและกระเป๋าเดินทางสีแจ๋นลายการ์ตูนที่กำลังเป็นที่นิยมซึ่งมีพี่ชายของผมถือและลากมา โดยที่พี่สะใภ้ก็เข็นรถเข็นเด็กคันโตที่มีแกนั่งดูดนิ้วนำเข้ามาก่อน
มัน...เกิดขึ้นเมื่อเย็นนี้เอง..
“ยุน ฝากหลานสักสองอาทิตย์นะ พี่กับพี่ฮานึลจะไปอเมริกา แล้วพอดีพี่เลี้ยงหนูแจลางาน พี่เองก็ไม่ไว้ใจคนอื่น” ก็นะ..เป็นที่รู้กันว่าพี่และพี่สะใภ้ผมรักและหวงลูกชายคนนี้มากแค่ไหน ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าไม่ไว้ใจคนอื่น แต่..ผม..ชองยุนโฮ จะเลี้ยงเจ้าเปี๊ยกนี่ไหวเหรอ
“พี่รู้ว่าแกทำได้ ระดับรองประธานบริษัทเลี้ยงหลานแค่นี้ไม่ยากหรอกนะ”
“ฝากหลานด้วยนะคะน้องยุนโฮ หนูแจน่ารักไม่ดื้อกับคุณอานะคะ”
ใช่ครับ พี่กับพี่สะใภ้ผมจะไปเมืองนอกเลยเอาหลานมาฝากอาที่แทบไม่เคยเลี้ยงเด็กเลย เอ่อ ถึงแม้ว่า...ผมกับหลานจะเข้ากันดีอยู่ แต่มันก็แค่ชั่วประเดี๋ยวประด๋าวที่ผมกลับไปเยี่ยมบ้านแล้วนี่.......
“ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะยุนโฮ หนูแจเลี้ยงง่าย พี่เขียนวิธีเลี้ยง วิธีชงนมไว้ในสมุดแล้ว” อืม..ใช่ ผมต้องชงนมให้หลานผมด้วย เท่ห์มาก....เทห์สุดๆล่ะ
ตาคมสบตากลมแป๋วแหวว ปากอิ่มแดงแจ๊ดยิ้มให้คุณอาสุดหล่อที่เจอกันเป็นครั้งคราว แต่ก็พอให้เด็กอายุเกือบสามขวบจำหน้าได้อยู่บ้าง เจ้าตัวน้อยยิ้มแป้นจนแก้มยุ้ยหลุบเป็นรอยบุ๋มดูน่ารักน่าชัง
“อายุน คิดถึงจังเลย ฮิฮิ”
.
.
“เลี้ยงแจแจให้ดีนะยุนโฮ หนูแจนี่สุดที่รักของพี่เลยนะ เนาะหนูแจของป๊ะป๋า ไหน หอมแก้มป๊ะป๋าหน่อย” ยุนโฮมองคนเป็นพี่ย่อตัวเองข้างรถเข็นเด็กพลางพองแก้มที่มีไรหนวดนิดๆ ยื่นไปให้เจ้าตัวเล็กยืนหน้าที่มีปากแดงๆออกมาจุ๊บ
เฮ้อ...ลูกจริงรึก็ไม่ใช่ แต่พี่ผมรักหนูแจจริงจังเลยนะเนี่ย ทั้งรักทั้งหลง... ใช่ครับ หนูแจไม่ใช่ลูกของพี่ชายผมจริงๆหรอก และแน่นอนก็ทำให้ต้องไม่ใช่หลานแท้ๆของผมไปด้วย แต่หนูแจเนี่ยก็ไม่ใช่คนอื่นไกล แกเป็นลูกของพี่สาวของพี่สะใภ้ผม หรือ พี่สะใภ้ผมเป็นน้าแท้ๆของแกนั่นเอง แต่..แกน่าสงสารเพราะพ่อกับแม่เสียตั้งแต่แกยังแบเบาะและแกก็ไม่มีใครอื่นอีก พี่ชายและพี่สะใภ้ผมเลยรับแกมาเป็นลูกแท้ๆ ด้วยคนทั้งสองแต่งงานมาหลายปีก็ยังไม่มีลูกสักที คาดกันว่าไม่ใครก็ใครคงเป็นหมัน แต่..แน่ๆคือ..ผมไม่เป็น (เกี่ยวไหม?)
.
“หนูแจอยู่กับคุณอายุนไม่ดื้อไม่ซนนะครับ แล้วพอป๊ะป๋ากลับจะซื้อพี่คิตตี้ตัวโตๆมาฝาก”
“ฮะ หนูแจจะไม่ดื้อ ไม่โซน”
“แล้วเชื่อฟังอายุนด้วยนะครับ”
“ฮะ หนูแจจาเชื่อฟังอายุน แจแจรักอายุนต้องฟังอายุน อื้อ!” เจ้าตัวเล็กทำท่าขึงขังน่ารักไม่งอแง
“สัญญานะ”
“สัญญาฮับ”
“น่ารักที่สุดเลยลูกป๊ะป๋า”
“อายุนฮับ คิกคิก หอมๆ หอมแก้มแจแจโหน่ย...”
แล้ว..จะให้ผมปฏิเสธแกยังไง..
.
.
“อ๋อ หลานแกนี่เองนึกว่าใคร แต่แกต้องเลี้ยงตลอดจริงเด่ะ โอ๊ย จะบ้าตาย แล้วงี้แกก็ออกไปลัลล้าไม่ได้สิวะ ป๊าดดด” มือเรียวตบหน้าผากกว้างๆ ดังป๊าป เมื่อคิดว่าเจ้าเพื่อนคนสนิทจะทิ้งให้สุดหล่อหงอยเหงาเที่ยวโดดเดี่ยวเดียวดายเพียงคนเดียวเกือบสองสัปดาห์
“ก็เออสิวะ” เสียงนุ่มหันไปตอบเพื่อน ก่อนใช้สายตาเร่งเจ้าตัวเล็กให้แหย่ขาขาวๆเข้าขากางเกงที่กางรอไว้ ที่สุดท้ายก็ไม่ได้อาบน้ำใหม่แค่จับมาล้างขาเท่านั้น
“เร็วสิครับแจแจ อยากโป๊ให้คุณอายูชอนดูนานๆเหรอครับ” ตาแป๋วมองคุณอาที่เพิ่งมาใหม่ ก่อนจะสะบัดหน้าพรืด แล้วแหย่ขารีบใส่ทันที ปากอิ่มพูดแจ้ว “ไม่ฮะๆ แจแจไม่อยากฮะ คุณแม่บอกว่า ใครมองจุ๊ดจู๋เป็นคนไม่ดี คุณลุง(?)คนนั้นมองจุ๊ดจู๋แจแจ” แขนยกกอดอกฉับ
“โอ๊ยๆ จุ๊ดจู๋น่ามองจังล่ะครับคุณหลาน และ.. อาครับอา ไม่ใช่ลุง” ยูชอนนั่งพิงหลังสบายกับโซฟาตัวโต แต่ก็ใช้มือชี้นิ้วเข้าที่ใบหน้าของตัวเอง ปากอิ่มหนาเกินปกติขยับออกกว้าง พูดชัดถ้อยชัดคำ อา..ครับ อา....
“หึ ม่ายอ่า ลุงตะหาก ป๊ะป๋าบอกว่าคนมีผมน้อยๆแก่แล้ว แบบคุณลุงที่ขายขนมหนูแจ ผมม่ายมีเลยตรงนี้ๆอ่า” นิ้วป้อมชี้ไปที่กลางกระหม่อม “แล้วของคุณลุงยูชอนก็ไม่มีตรงนี้” นิ้วป้อมจิ๊หน้าผากตัวเอง จิ๊!
“หนอยยย เด็กกระเปี๊ยก มาว่าเค้า ของตัวเองมีตายล่ะ ตรงนี้น่ะเหอะ” ยูชอนชี้หน้าผากของตนบ้าง ชิชะ ไอ้เด็กนี่ กล้ามาก กล้ามาว่าจุดด้อยของเค้า อ๊ากกกส์
“เหอะ หนูแจมีตะหาก เหอะ” สองแขนอวบกอดอกงอนๆ ปากอิ่มยื่น หน้าใสสะบัดพรึ่บไม่มอง
“เอา..เออ สองคนจะสะบัดหน้าไม่มองกันอีกนานมั้ยเนี่ย แจแจครับง่วงหรือยังเอ่ย สองทุ่มครึ่งแล้วน้า เดี๋ยวอายุนชงนมแล้วนอนเนาะ”
“ไม่อาว.. แจแจยังไม่นอน แจแจจะดูการ์ตูน
“งั้นกินนมไปดูการ์ตูนไปเนาะ ดึกแล้วนะครับ เดี๋ยวอายุนไปชงนมให้นะครับ”
“ก็ได้ฮับ”
อี๋...ไอ้ยุนชงนม ปาร์ครับไม่ด้ายยยย
“มาแล้ว... นมใครเอ่ย” เป๊ะครับเป๊ะ นมสามช้อนน้ำ 3 ส่วน 4 ขวด เขย่าๆ แล้วเหยาะมาแตะหลังมือ ให้ไม่ร้อนเกินไป ขวดนมลายคิตตี้ถูกยื่นมาที่หน้าเด็กน้อยที่นั่งบนพื้นพรมหน้าโซฟาตัวยาวที่โดนคุณอาหน้าแก่นอนยืดเหยียดยาวจองเอาไว้ก่อนแล้ว
“นมหนูแจ ฮิฮิ””
“ไปนอนกันนะครับ ป่ะ อายุนพาไปนอนน้า” มือหนายื่นให้มือเล็กเล็กจับ แล้วจะได้จูงพาเข้านอนที่ห้องนอนใหญ่ แต่เจ้าตัวยุ่งก็สะบัดหน้าพรืด “ไม่เอา หนูแจจะดูตรงนี้อ่ะ”
“ตรงนี้ได้ไงครับ ไม่ใช่ที่นอนนะ”
“คุณลุงยูชอนยังนอนได้เลย หนูแจจะนอนตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้” สองแขน ผลักด้วยแรงกระจิดริดที่ร่างหนาของยูชอนซึ่งแกล้งหลับตาพริ้ม ดูเด๊ะ ไอ้ยุนจะว่าไง
“โอเคครับ งั้นหนูแจนอนตรงนี้ แล้วเดี๋ยวหลับ อายุนอุ้มไปนอนข้างในเนาะ” อ่าว..
“ฮับ อายุนใจดีที่ซู๊ดดดดด หนูแจให้หอมแก้มสองที ฮิฮิ”
“ไอ้ปาร์คลุก!!” มือหนาดึงร่างเพื่อนให้ลุกขึ้น “เร็ว! หลานจะนอน”
“หูย....โคตรตามใจเลยเว้ย” และแหวะ...หอมแก้มสองที ปาร์คไม่ขออ่ะครับแก้มเด็ก อาโด่..มีแต่กลิ่นเด็ก เป็นปาร์ค ปาร์คขอสาวๆ อกตู้มๆ ได้ป๊ะ
.
.
เสียงการ์ตูนเจื้อยแจ๊ว ภาพจากจอสี่เหลี่ยมผืนผ้าก็ให้สีสดใสเป็นเรื่องราวชวนให้มอง ซึ่งก็มีตากลมโตแป๋วจ้องนอนดูอยู่อย่างสนใจ สองมือเล็กจับหูที่จับขวดนมสีชมพูให้ปากอิ่มดูดขวดนมลายพี่คิตตี้ จ๊วบๆ
อุแหม่...ได้บรรยากาศกรึ๊บเหล้าเสียจริง..
“ไอ้ยุน กับแกล้มหมดว่ะ แกเอามาอีกดิ๊” เอาเด่ะ ออกไปกินข้างนอกไม่ได้ ปาร์คกี้ขอกรึ๊บที่นี่ก็ได้คร๊าบบบ ถึงจะต่อหน้าเด็ก แต่ปาร์คม่ายยยยถือ ฮิฮิ
“เออ!”เสียงดังรับคำแว่วๆดังมาจากส่วนครัว ตอนแรกผมก็ไม่อยากกินหรอกนะต่อหน้าหลาน แต่ก็ว่านิดๆหน่อยๆคงไม่เป็นไรหรอก..มั้ง และ...สงสารไอ้ปาร์คมัน
.
.
.
ฮี่ฮี่...
“มองอะไรคุณหลานของอายูชอนนนนนนน อยากกินมั่งป่าว หึหึ” คุณอาคนดี(?) ยื่นแก้วเหล้าใส่หน้าเด็กสามขวบที่มองจ้องกลับแบบสนใจสุดๆ ปากอิ่มอ้าค้างปล่อยขวดนมเติ่งที่มุมซ้าย “ชิมป๊ะล่า” เจ้าตัวเล็กขยับดุ๊กดุ๊กลุกขึ้น มือขวาปล่อยจากที่จับขวดนมทิ้งเหลือให้มือซ้ายจับขวดนมที่เหลือไม่ถึงครึ่งไว้ข้างตัว
“เอาป๊าว เรียกคุณอาสุดหล่อก่อนดิ”
“คุณอาสุดหล่ออออ” ตาแป๋วจ้องมองแก้วเหล้าแวววาว อูยย อร่อยเปล่าน้า
“ดีมาก” คนหล่อยิ้มพึงใจแต่มือที่ยื่นแก้วเหล้าไว้แต่แรกกลับหดกลับ ทำให้มือเล็กจ้อยคว้าได้แต่อากาศ “อ๊า..เอามา เอามา”
“เอามาจิ เอามาจิ อาช่อนอ่า..เอามานะ” ตัวเล็กปีนลงโซฟา ทิ้งขวดนมนอนแอ้งแม๊งหมดสภาพไหลหยดติ๋งๆ เจ้าตัวนุ่มนิ่มปีนไปยื้อแย่งแก้วเหล้าที่มีอยู่เกือบครึ่ง
“เหยๆ ไม่ได้ๆ นี่ของผู้ใหญ่ ของเด็กต้องนมนู่น”
“ไม่ไม่ สัญญาต้องเป็นสัญญาซี่ เอามา เอาม๊า” ตัวอวบยืนเหยียบที่หน้าตัก พยายามเขย่งตัวให้สูงสุดฤทธิ์ แขนชูยื้อแย่งแก้วในมือแกร่งที่ชูสูงยิ่งกว่า
“ม่าย ไม่ด๊ายยยยยยยยยยย” แต่เอ๊ะ เค้าบอกว่า เด็กต้องเรียนรู้ เด็กอยากเล่นไฟอย่าไปห้าม ต้อง...” โอเค ก็ได้ๆ แต่นิดเดียวพอนา ไม่อร่อยห้ามว่าอาด้วย”
“อื้อ!!” เด็กน้อยพยักหน้าแรงๆ ยอมนั่งลงตักหันหน้าเข้าหาคุณอาสุดหล่อ โดยที่สายตาไม่ละไปจากเจ้าแก้วเหล้าที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ปากแดงๆเต็มทน
“จิ๊ดเดียวพอนา”
“อื้อ!!”
“อีกทีดิ๊ อายูชอนสุดหล่อ” ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว อยู่ตรงหน้าหนูแจแล้ว อิอิ
“คุณอายูชอนสุดหล่ออออออออออออออออออออ”
“หล่อกว่าอายุนป๊าว”
“หล่อกว่า!” แน๊ พูดถูกใจปาร์คสุดๆเลยคร๊าบ
“อ๊ะถูกต้อง งั้น จัดปายยยยยย” มือเล็กคว้าหมับที่แก้วเหล้า ไหนๆ ไหนดูจิ๊ ทำไมอายุนอาชอนเอาแต่หม่ำๆ อร่อยกว่านมหนูแจเปล่าหว่า ของเหลวสีเหลืองอำพันในแก้วถูกกระดกเข้าปากเล็กแดงฉ่ำกรึ๊บๆ หากแต่พอความขมเผื่อนของมันสัมผัสกับลิ้น...
พรู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
“แค่ก แค่ก” // “อ๊ากสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส์ ไอ้เด็กเปรตตตตตตต”
.
.
“ฮึ้ย ไอ้เด็กแสบ ฝากไว้ก่อนนะ ฮึ้ย” ร่างสูงบ่นกระปอดกระแปด สองมือกลัดกระดุมชุดนอนของเพื่อนสนิทเดินออกมาจากห้องน้ำ ใช่..ห้องน้ำ อาบน้ำใหม่นั่นแหละ จะเหลือซากอะไร ก็ไอ้เด็กแสบตัวจิ๋วนั่นเล่นพ่นเหล้าที่เต็มปากออกมารดหน้า รดอก แถมมันไม่ใช่เหล้าอย่างเดียวด้วยสิ ยังมีคราบนมกลิ่นนมที่... อ็อก ออกมาตามหลังอีกต่างหาก
“หุบปากไปเลยไอ้ปาร์ค มีอย่างที่ไหนให้หลานกินเหล้า ไอ้บ้า เอาซะหลานไอหน้าแดงคอแดงหมด” ยุนโฮหันไปด่าเพื่อนรัก มือหนาก็ไม่ละที่จะตบก้นนิ่มของหลานเบาๆเพื่อกล่อมให้หลับ “หลับได้แล้วครับแจแจ จะสี่ทุ่มแล้วน้า” คุณอาพูดเสียงนุ่มเมื่อเห็นหลานจ้องมองไปที่ยูชอนที่ยืนกระฟืดกระฟาดใส่
“ยูชอน นายไปนั่งเงียบๆเลยไป หลานจะได้นอน เออ ดี.. เอาครับ อายูชอนไปนู่นแล้ว หลับนะครับ หลับปิ๊ด หลับปี๋ เร๊ว! หลับปี๋.....” คุณอาหลับตาปิดสนิทนำก่อนให้เจ้าตัวเล็กหลับปิ๊ดปี๋ตาม
ไม่นานมือหนาที่ตบก้นเป็นจังหวะก็ค่อยๆพาให้คุณหลานตัวน้อยหลับผล็อยฝันดี ปากแดงที่แรกดูดนมก็ปล่อยให้จุกนมหลุดออกจากปาก หล่อยให้คุณอาหยิบออกและจัดการเอาผ้าชุบน้ำเช็ดเบาๆที่ปากและข้างแก้ม และไม่ลืมเช็ดเบาๆในปากที่มีฟันซี่เล็กๆให้ด้วย ก็..คู่มือเค้าเขียนมา
“ฝันดีนะครับ หนูแจ...” แล้วกระหม่อมบางก็ได้รับสัมผัสนุ่มๆเบาๆ
“หูยยยย ถ้าสาวๆแกเห็นสภาพแกตอนนี้คงเป็นลมตาย โคตรจะพ่อลูกอ่อนเลยว่ะ”
“หุบปากไปเลยไอ้ปาร์ค!!”
.
.
เช้าวันรุ่งขึ้น...
มันรู้สึกได้ถึงสัมผัสแฉะๆ เปียกๆ และหนักๆบริเวณหน้าท้อง มันทำให้รู้สึกไม่สบายตัวเองเอาเสียเลย แถมเท่านั้นไม่พอตรงอกก็ยังรู้สึกแฉะๆด้วยเหมือนกันอีก มันยังไงหว่า.. ยังไงวะ เมื่อคืนก็ไม่ได้เปียกอะไรนี่หว่า พอยูชอนมันหลับอยู่หน้าทีวี เราก็อุ้มหนูแจเข้ามานอนแล้วก็ล้มตัวนอนข้างๆกัน ยังไงกันหนอ...
สุดท้ายความเฉอะแฉะไม่สบายตัวก็ต่อสู้ความง่วงงุนอยากนอนต่อของชายหนุ่มจนชนะ ตาจำต้องเปิดออก สติถูกชักเข้าสมอง และ..
“แจ๊บๆ แหง่มๆ” ภาพที่เห็นต่อสายตา เจ้าหลานคนเก่งปีนมานอนบนตัว นิ้วโป้งขวาถูกจับดูดจ๊วบๆตามความเคยชิน มือขวาโอบเอาที่ลำตัวหนาแน่น อ่อ นี่เองสาเหตุอกชื้นๆ น้ำลายเจ้าตัวเล็กที่ไหลเยิ้มหกรดข้างแก้มใสนี่เอง แต่..แล้วนี่หน้าท้องล่ะ อย่าบอกนะว่า...?
มือหนาเลื่อนจับที่ก้นเจ้าตัวเล็ก นั่นไงว่าแล้วเมื่อคืนลืมทำอะไร....
หึ...ชองยุนโฮ....
ลืมใส่แพมเพิส!!!!!
ดังนั้น....
หนูแจ ฉี่รดพุงอาทำไมลู๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
.
.
.
“สวัสดีค่ะคุณยุนโฮ อุ๊ย เด็กที่ไหนคะเนี่ยน่ารักจัง” เลขาสาวยืนทำความเคารพและทักทายเจ้านายสุดหล่อ ที่วันนี้มาแปลกจูงเด็กน่ารักน่าชัง เดินเตาะแตะอุ้มตุ๊กตาคิตตี้มาด้วย เด็กอะไรน่ารัก น่าหยิก แก้มยุ้มแดงระเรื่อ ปากก็อิ่มกลมแด๊งแดง ตัวก็อวบขาวกระปุ๊กลุก น่ากอดให้แน่นๆ น่าหมั่นเขี้ยวจริงเชียว แถมเด็กน้อยยังยิ้มแป้นส่งเป็นการทักทายกลับมาให้
“หนูแจหลานผมเอง ลูกท่านประธานคุณไง เดี๋ยวเอาตระกร้านี่ไปชงนมตามสูตรที่แปะไว้มาด้วยนะ แล้วลงไปซื้อโจ๊กมาด้วย หนูแจตื่นมายังไม่ได้กินอะไรเลย ส่วนของผมกาแฟดำเหมือนเดิม”
.
.
“นี่ค่ะคุณยุนโฮ โจ๊กหมูค่ะ” หญิงสาววางถ้วยโจ๊กที่อุ่นกำลังพอดีให้เจ้านายของตนที่กำลังรื้อถุงของเล่นให้ลงมากองบนพรม โดยมีคุณหลานตัวเล็กนั่งดูดนมรอเงียบๆ “แล้ววันนี้ คุณยุนโฮมีประชุมเช้าแทนท่านประธานนะคะ แล้วคุณหนูแจจะ.. ยังไงดีคะ” ท่านรองประธานของเธอมีประชุมเช้าวันนี้ และ..เธอก็ต้องเข้าไปด้วยในฐานะเลขา แล้วคุณหนูตัวน้อยๆนี่ล่ะ
“โอเค ผมรู้แล้ว ขอบคุณมาก”
.
“แจแจครับ เดี๋ยวอายุนต้องไปประชุม แจแจอยู่คนเดียวได้ไหมเอ่ย”
“ม่ายด้าย” ร่างนุ่มนิ่มขยับมานั่งต่อตัวต่อ ก่อนจะหันไป ‘อ้าม’ โจ๊กคำเล็กเมื่อโดนคุณอาสะกิด
“ทำไมล่ะครับ คุณอาไปแป๊ปเดียวเอง หนูแจเล่นของเล่นดูการ์ตูนเพลินๆ แป๊ปเดียวอายุนก็มาแล้ว”
“แจแจคิดถึงอายุนอ่า เดี๋ยวหนูแจปวดชิดฉี่ด้วย” อั้ม..
“อายุนไปแป๊ปเดียว หนูแจยังไม่ทันคิดถึงอาหรอกครับ แล้วก็ หนูแจปวดชิดฉี่ก็ชิดฉี่เลย อึอื้อก็ด้วย วันนี้เราใส่แพมพิร์สแล้วไงครับ” มือหนาตบปุ๊ๆไปที่ก้นตุงๆของหลานชาย ขอโทษนะครับพี่ ผมทราบว่าพี่ไม่อยากให้หลานใส่ผ้าอ้อมสำเร็จรูปตอนกลางวันให้ใส่แต่กลางคืนที่คอยส่งคอยดูแลไม่ได้แต่..วันนี้ผมจำเป็นง่ะ “หนูแจ หันมาหน่อยครับ ปากเลอะแล้ว” ตัวหนาขยับตัวเจ้าปุ๊กลุกที่สนใจแต่ของเล่นตรงหน้า ปากอิ่มถูกผ้าฝ้ายเนื้อนิ่มไม่ผ่านการฟอกขาว ซักสะอาดติดกลิ่นผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดเครื่องใช้เด็กเช็ดคราบโจ๊กที่กินจนเลอะออก ก่อนป้อนเข้าไปอีกคำ ความจริงแจจุงก็กินเองได้นะ แต่..ถ้าไม่อยากให้ช้าเกินไป ควรป้อนๆไปก่อนดีกว่า เพราะตามคู่มือแล้วเจ้าหลานคนนี้ชอบอมข้าวสุดๆ
“นะครับ อยู่คนเดียวแป๊ปนึงแล้วเดี๋ยวอายุนจะให้พี่สาวเมื่อกี้ซื้อหมอนข้างพี่คิตตี้ไว้ให้นอนกอด” จะได้นอนกอดหมอนข้างไม่ต้องกอดอาไง
“จริงนะ”
“จริงสิครับ อายุนไม่โกหกหรอก”
“งั้นก็ได้ฮะ”
“น่ารักที่สุดเลยหลานอา ไหน..อีกคำสิครับ อ๊ามมมมมม”
.
.
ทว่า...ถ้าการประชุมมันไม่แป๊ปเดียวอย่างที่คุณอาว่าล่ะ แล้ว...ถ้าระหว่างนั้นมี ‘แขก’ ไม่ได้รับเชิญมาล่ะจะทำยังไงกันล่ะชองยุนโฮ
เวลาค่อยๆ ผ่านไปสองชั่วโมงกว่า คุณอาสุดหล่อก็ยังไม่มีวี่แววกลับมา การ์ตูนในโทรทัศน์จอใหญ่กว้างจบไปสองเรื่องแล้ว ของเล่นก็ชักจะเล่นจนเบื่อ หนูน้อยแจจุงบัดนี้เลยนอนคว่ำเล่นงุ๊งงิ๊งกับเจ้าตุ๊กตาคิตตี้ไปพลางๆ จนในที่สุด หูเล็กๆก็ได้ยินเสียง ตึก ตึก เหมือนใครกำลังเดินมา ตัวป้อมผุดลุกนั่งมองประตูรอคอย
“อุ๊ย!!!”
.
.
ในที่สุดการประชุมก็เสร็จสิ้น มันจบล่าช้ากว่าที่คาดไปเกือบชั่วโมง สองขาเร่งพาตัวเองกลับเข้าห้องทำงาน ในใจแอบหวังให้หลานที่รัก ที่ตัวเองรับหน้าที่ดูแลจะไม่ร้องไห้จ้าใจเสียที่รอนานไปเสียก่อน หรือจะไม่เบื่อจนดื้อซนโวยวายทำห้องเละเทะ ทั้งที่ในใจอีกใจก็คิดว่าแกน่าจะรอจนเบื่อหลับไปแล้ว ตามธรรมชาติของเด็ก เบื่อก็หลับ ตื่นก็ซน
สองขานำร่างสูงดูดีมาหยุดที่หน้าห้องทำงาน สองมือเอื้อมบิดลูกบิด แต่ก็พลันนึกได้
“คุณชิน เดี๋ยวคุณไปหาซื้อหมอนข้างลายคิตตี้มาให้ผมด้วยนะ หลังจากที่คุณไปทานข้าวแล้วก็ได้ ผมก็จะพาแจจุงไปหาอะไรทานข้างนอกเหมือนกัน”
“ค่ะ คุณยุนโฮ” เลขาสาวรับคำ เจ้านายจึงพยักหน้าแทนการบอกกล่าวว่าไปพักได้พร้อมๆกับเปิดประตูเข้าไป
แต่....มัน ว่างเปล่า!!!
ห้องทำงานว่างเปล่าไร้ซึ่งเด็กตัวน้อยๆ ที่ควรจะนอนเล่นอยู่กลางห้อง ตาคมรีบกวาดหา สองขารีบเดินทั่ว ไม่มี ใต้โต๊ะก็ไม่มี โซฟาก็ไม่มี ห้องน้ำ..ก็ไม่มี
แจจุงหาย...
หายไปไหน...
หรือว่าจะออกไปเดินเล่นข้างนอก
สองขาพาตัววิ่งออกหา เปิดประตูห้องต่างๆใกล้ๆที่อยู่ในชั้น พนักงานที่มีน้อยจะให้ถามเพราะเป็นชั้นผู้บริหารก็หายไปหมดแล้วเนื่องจากติดพักกลางวัน เลขาชินเองก็คงลงลิฟท์ไปแล้ว รปภ ชั้นนี้ก็ดันหายไปอีก
สองขารีบเดินตามหาไปทั่ว หรือแกจะไปห้องประชุม ขายาวรีบวิ่งออกไปดูที่ห้องประชุมที่เพิ่งจากมา แต่สองมือที่ผลักบานประตูเข้าไป ก็พบว่ามันว่างเปล่าเช่นกัน แจจุงไปไหน แจจุงหายไปได้ยังไง แจจุงไปกับใคร หรือใครเอาแจจุงไป
แจแจ หลานอา...
มือใหญ่ลูบใบหน้าด้วยความเครียด มันแปลก มันไร้ร่องรอยเกินไป กับเด็กไม่ถึงสามขวบคงไม่กล้าไปไหนเองแน่ๆ มันต้องมีคนเอาไป พาไป แล้วใครล่ะ พนักงานหรือ คงไม่กล้า แต่ถ้า...
ถ้าเป็นโจรขโมยเด็กที่ลักลอบเข้ามาล่ะ......อย่านะ
สมองคิดสะระตะ แจจุงเป็นเด็กน่ารัก ใครเห็นก็รักก็หลง ถ้าจะขโมยเอาไปขายก็ไม่ยาก แต่จะลำบากไปหรือเปล่าถ้าบุกมาขโมยถึงที่นี่ แต่...แต่ถ้าเรียกค่าไถ่ล่ะ แจจุงเป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าของบริษัทนำเข้าส่งออกที่ใหญ่ขนาดนี้ แถมยังมีมรดกส่วนตัวเป็นที่ดินและตึกในย่านธุรกิจอีกต่างหากด้วย
ไม่นะ
ฉับพลันสมองก็คิดได้ถึงสิ่งที่จะช่วยเค้าได้ สองขารีบวิ่งพาตนเองไปที่ลิฟท์ นิ้วเรียวกดรัวที่แผงตัวเลข พาตัวเองไปยังชั้นที่สาม ชั้น...รักษาความปลอดภัย
“ชั้นต้องการดูกล้องวงจรปิดหน้าห้องชั้น!!” เสียงทุ้มตะโกนออกทันทีที่เปิดประตูฝ่ายรักษาความปลอดภัยเข้าไป ทว่า..
“ขอโทษด้วยครับ วันนี้ระบบวงจรปิดที่ชั้น 32 ของท่านเสียทั้งหมด ทางเรากำลังแก้ไขอยู่ครับ”
“อะไรนะ!!” ประจวบเหมาะเกินไป กล้องมาเสียวันนี้อีกด้วย แจจุงหลานอา...
“ขอโทษจริงๆครับท่าน”
“ขอโทษ? ขอโทษแล้วได้อะไร ห๊ะ ชางมิน หลานชั้นหายไป นายและลูกน้องจะรับผิดชอบได้มั้ย ห๊า!!” ยุนโฮไม่สนใคร ตะโกนใส่หน้าหัวหน้าพนักงานรักษาความปลดภัยลั่น ใจมันสั่น วิตกกังวลไปหมด
“ขอประทานโทษจริงๆครับ”
“ขอโทษๆ พูดขอโทษแล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา ออกคำสั่งให้ทุกคนออกตามหาหลานชั้นให้ได้ แกตัวขาวๆน่ารักอายุประมาณสามขวบ เร็วสิ ถ้าหลานชั้นเป็นอะไรพวกนายไม่ได้โดนแค่ชั้นแน่ พี่ชั้นเอาพวกนายตายแน่”
แจจุง.. หนูแจ.. อยู่ที่ไหนลูก
“ใช้กล้องตัวอื่นออกตามหาด้วยสิ ทางออกทุกทางเปิดย้อนดูเดี๋ยวนี้”
“ครับท่าน!!”
ภาพจากกล้องวงจรปิดทุกกล้องของทุกทางออกถูกนำมาฉายในจอภาพ ภาพผู้คนดูวุ่นวายตรงทางออกของโถงใหญ่ด้านหน้า ภาพความเงียบเหงาของทางออกของชั้นจอดรถ ภาพคนเดินไปเดินมาของทางออกของพวกพนักงานทำความสะอาด ภาพผู้คนพูดคุยกันตรงทางออกด้านข้าง ภาพรถมาจอดเทียบท่าตรงทางออกด้านหลัง ภาพที่ค่อยๆย้อนหลังกลับ ยังไร้วี่แวว
แต่แล้ว..
“ท่านครับ! ผู้ชายคนนั้น เหมือนอุ้มเด็ก” แล้วกล้องตัวหนึ่งก็จับภาพได้ภาพหนึ่ง...ท่ามกลางภาพผู้คนขวักไขว่ที่ห้องโถงตรงปากประตู มีร่างด้านหลังชายนิรนามคนหนึ่งในชุดเสื้อแจ็กเก๊ตสีอ่อนกับกางเกงขายาว กำลังอุ้มเด็กคนหนึ่งเดินออกไป
“ซูมเข้าไป”
ภาพถูกซูมเข้าไปอีกชายคนนั้นดูจากด้านหลังนั้นสูงโปร่งดูดี แต่ผมดูยุ่งเหยิงไม่น้อย สองแขนทำท่ากอดรัดเด็กแน่น โดยที่เด็กก็เหมือนจะนิ่งไม่ดิ้นอะไร ทำไม... หรือถูกรมยา??
แล้วเด็กคนนั้นคือ...
“ซูมหน้าของเด็กเข้าไป” กล้องค่อยๆซูมภาพเข้าไปอีก ใบหน้าของเด็กค่อยๆฉายใกล้เข้ามา จากไกลเป็นใกล้ และ... ถึงแม้ภาพจะเริ่มเบลอ แต่หัวทุยๆ ตากลมๆ หน้าขาวๆ แก้มยุ้ยๆ ปากแดงๆ ที่ดูเหมือนจะสั่นๆกับอะไรสักอย่างมันก็ทำให้จำได้
“หนูแจ!!!”
“ตามหาจากล้องทุกกล้องเพิ่มอีก แล้วออกตามหาผู้ชายคนนั้นเดี๋ยวนี้!!!”
“ครับ!!!!!”
กล้ามาก กล้ามาก กล้ามาขโมยหลานของชองยุนโฮงั้นเหรอ ถึงแม้จะหายไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่ได้เบาะแสขนาดนี้แล้ว การที่จะแจ้งตำรวจก็ไม่ได้ผิดอะไร และ...ถ้าจะแจ้งตำรวจระดับบิ๊กให้ออกตามหาตามจับทั่วทั้งโซล หรือทั้งประเทศก็ไม่แปลกอะไรถ้าคนอย่างยุนโฮจะทำ จริงๆมันน่าจะทำตั้งแต่รู้ว่าแจจุงหายไปแล้ว แต่...การมีหลักฐาน มีเบาะแสมากขึ้นมันจะง่ายมากกว่าไม่ใช่หรือ... ที่แน่ๆก็คือ คนคนนั้นไม่ได้อยู่อย่างสงบต่อไปแน่
มือหนาล้วงเข้ากระป๋ากางเกง หยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดขึ้นมา เลื่อนเปิดหาเบอร์โทรศัพท์ของผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ หึ ไม่รู้หรือไงว่าพ่อของชองยุนโฮเป็นเพื่อนสนิทกับใคร
ทว่า...
Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
----ปาร์ค ยูชอน ----
“มีอะไรยูชอน ชั้นกำลังยุ่..” // “ไอ้ยุน แกรีบมาร้านไอติมตรงข้ามตึกแกด่วน หลานแกตัวร้อนจี๋เลยโว้ยยยยย”
“ห๊ะ!!!”
“ท่านครับ เรากู้กล้องวงจรปิดห้องท่านได้แล้วครับ อะ อ่าว..” หัวหน้ารปภ.นามว่าชางมิน ไม่ทันได้พูดจบ ร่างสูงของเจ้านายก็หายลับไปแล้ว เหลือเพียงภาพจากกล้องวงจรปิดที่ค่อยๆวิ่งเล่าเรื่องราวที่เพิ่งผ่านมา..
เวลาค่อยๆ ผ่านไปสองชั่วโมงกว่า คุณอาสุดหล่อก็ยังไม่มีวี่แววกลับมา การ์ตูนในโทรทัศน์จอใหญ่กว้างจบไปสองเรื่องแล้ว ของเล่นก็ชักจะเล่นจนเบื่อ หนูน้อยแจจุงบัดนี้เลยนอนคว่ำเล่นงุ๊งงิ๊งกับเจ้าตุ๊กตาคิตตี้ไปพลางๆ จนในที่สุด หูเล็กๆก็ได้ยินเสียง ตึก ตึก เหมือนใครกำลังเดินมา ตัวป้อมผุดลุกนั่งมองประตูรอคอย
“ฮาโหลลลลลลลลลลลลลลลลลล ยุนโฮเพื่อนรัก ทิ้งปาร์คสุดหล่อเลยนะเมื่อเช้าอ่ะ” ประตูเปิดผ่าง พร้อมๆกับหัวยุ่งๆของคุณลุงคนเมื่อคืน
“ลุงยูชอน!!!” เจ้าเปี๊ยกเด้งนั่งตาแป๋ว ปากกลมส่งเสียงแหลมเล็กดีใจสุดๆ
“อุ๊ย!!! เหวยๆ อยู่นี่ด้วยอ่ะ ไอ้ยุนมันเอามาเลี้ยงถึงบริษัทเลยเว้ย” ยูชอนสุดหล่อบ่นประปอดกระแปดตามแบบฉบับ “แล้วนี่อายุนไปไหนล่ะครับ คุณหลานนนนน”
“อายุนไปประชุมฮะ ไปน๊านนาน แจแจเบื๊อเบื่อ” หนูน้อยเอามือสองข้างเท้าที่คาง ศีรษะเล็กเอียงไปด้านซ้าย 30 องศา ข้อศอกเท้าอยู่ที่พุงกลมๆ อีกที พร้อมกับปากแดงๆที่ยู่ออก
“เบื่อเหรอครับ” ปาร์คยูชอนหรี่ตาคิด อุแหม่ พ่อหลานสุดน่ารักของท่านปาร์คและยังเป็นหลานที่รักของเพื่อนเลิฟยุนโฮเบื่อ ท่านปาร์คผู้ไร้ซึ่งงานทำ วันๆกินมรดกตกทอดก็ต้องทำอะไรสักอย่างสินะ “ง๊านนน ออกไปเที่ยวกันมั้ย หึหึ”
“อู๊ววว เที่ยวเหรอ เที่ยวไหนอ่ะ หนูแจอยากกินติมๆ” เจ้าหนูแสนซนในชุดกะลาสีผูกโบว์ที่คอเสื้อกับกางเกงสีน้ำเงินมัดจุกน้ำพุด้วยโบว์สีน้ำเงินเข้ากันทำตาโตสนใจสุดฤทธิ์
“กินติมไรเล่า หน้าหนาวแล้วนา”
“จะกินอ่า แจแจอยากกิน ป๊ะป๋าไม่ยอมให้กิน แจแจอยากกินรสชอกโกแลต” ตัวเล็กลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปอ้อนคุณอาคนใหม่ที่ย่อตัวนั่งลงแต่แรก แก้มนิ่มซบที่ต้นแขน “นะ น๊า แจแจอยากหม่ำไอติม อายูชอนสุดหล่อพาไปโหน่ยยย” แขนแกร่งแกว่งเล็กๆเมื่อเจ้าตัวน้อยออกแรงมือออดอ้อน
“อายูชอนสุดหล่อเหรอ”
“อื้อ!! หล่อที่สุดเลย ที่ซู๊ดในโลกเลยยยย” ตัวแสบส่งเสียงดัง แขนอวบเปิดออกกว้างประกอบ
“ดีมากๆ งั้นเดี๋ยวเราไปกินติมกันเนาะ”
“อายูชอนน่ารักที่สุด มามะหนูแจจุ๊บให้สองที” ตัวเล็กกระโจนเข้ากอด สองแขนโอบที่คอแล้วใช้ปากอิ่มๆจุ๊บลงที่แก้มของอายูชอนสุดหล่อข้างละที
“โอเค งั้นไปกันเลย” สองแขนรวบเอาที่ขาของเจ้าตัวเล็กและยกขึ้นอุ้ม
“อื้อ!!”
“โก โก โก เราไปหม่ำติมที่ตึกตรงนู้นกัน เล็ท ส์ โก๊ว!!!!”
แต่หนาวหน่อยทนได้ป๊าว..
ทนได้ฮะ...
เดี๋ยวหนาวอาจะกอดแน่นๆเลย โอเค๊
โอเคฮับ
เจ๋งมาก หลานสุดน่ารักของอาสุดหล่อ ฮิ๊ว....
.
.
“แหะๆ ยุนโฮอ่า....”
แน่นอนว่าพอผมโทรไปรายงานและถามหาข้อมูลผมก็โดนพี่ชายผมด่าจนหูชา แต่ผมก็ยอมรับมันล่ะ เพราะผมดูแลหลานไม่ดี ปล่อยให้หลานป่วย เป็นไข้ ตัวร้อน นอนซมหมดฤทธิ์อยู่บนเตียงในโรงพยาบาลแบบนี้ แต่ที่สำคัญที่สุด ผมผิด...ผิดมาก...ผิดที่ปล่อยให้หลานได้รู้จักและไปกับปาร์ค ยูชอน!
.
.
“ไอ้ยุนๆ ทางนี้ๆ” ทันทีที่ขายาวพาร่างสูงหล่อเหลาวิ่งฝ่าอากาศหนาวโดยไร้ซึ่งอุปกรณ์กันหนาวมาถึง พ่อยอดชายที่กำลังมองหาก็ควักมือหยอยๆเรียก อยู่ตรงมุมนั้นนี่เอง... ทุกทีเชียว มุมเหล่สาว มุมในแต่เห็นทุกด้านของร้าน
ตอนนี้ปาร์คยูชอนกำลังอุ้มหรือโอบร่างเอนๆของเด็กน่ารักตัวเล็กๆที่ใบหน้าขาวดูเห่อแดงด้วยพิษไข้ ตากลมโตที่เคยสุกสกาวสดใสทุกคราวที่เห็นคุณอาดูปิดปรือ ปากแดงกลมพ่นลมร้อนเป็นจังหวะ “อายุน...อา...งื้อ...” มือน้อยกำแล้วพยายามปัดป่าย รวมทั้งขยี้ตาแต่ก็ดูไม่อาจฝืนร่างกายเอาไว้ได้
“หนูแจ..หนูแจ..” คุณอาสุดหล่อนั่งยองข้างๆ สองมือเขย่าไหล่เล็กๆของหลานชายให้คืนสติ แต่ก็ดูไม่ได้ผล แขนแกร่งจึงสอดใต้วงแขนเล็กจับขึ้นอุ้ม
“ถอดเสื้อแกมาไอ้ปาร์ค” นี่คือประโยคแรกที่ชองยุนโฮกล่าวกับเพื่อนรักวันนี้
“ถอดเสื้อ? ถอดไมอ่ะ” ยูชอนดูเหลอหลา ไม่เข้าใจ หลานป่วยเกี่ยวไรกับเสื้อปาร์คคร๊าบบบ
“อย่าถามมาก ถอดมา ชั้นจะใส่ให้หลาน เร็ว!”
“อ๋อๆ” ฉับไว ปาร์ยูชอนรีบถอดเสื้อแจ็กเก็ตตัวนอกส่งให้เพื่อนรักที่ใช้แขนข้างเดียวพยายามคลุมตัวหลานชายตัวน้อยที่กำลังซุกงุดๆกับอกให้มิดชิดที่สุด “ช่วยๆ แหะๆ”
“นายพาหลานฝ่าอากาศหนาวมาทั้งๆที่ไม่ได้มีอะไรกันหนาวเลยใช่มั้ย ห๊ะ แล้วยังให้หลานกินไอติม” ตาคมปราดมองสภาพบนโต๊ะ “สองถ้วย! หนาวๆแบบนี้นายให้หลานกินไอติมแล้วยังให้กินตั้งสองถ้วย?!”
“ก็เอ่อ..” ก็จะบอกยังไงว๊า ว่าหนูแจมันน่ารักจนสาวๆหันมอง หรือแวะเล่นตลอด ปาร์คกี้ก็ชอบอ่าเด่ะ หลานขออะไรก็...แหะๆ อาที่ดีใช่มั้ยอ่า แล้วพอเผลอแวบเดียว หลานก็...เป็นแบบนี้แล้วอ่ะ “ขอโทษว่ะ”
“แล้วรีบไปเอารถด้วย ชั้นจะพาแจแจไปหาหมอ”
“โอเคๆ ไปเดี๋ยวนี้ๆ” มันคงคิดไม่ทันหรอกเนาะ
“เร็วๆ ถ้าหลานชั้นเป็นอะไรเพราะแกเอาแต่ดูสาวนะ ชั้นจะฟ้องป๊าแก!” น่านนน มันรู้ด้วยอ่ะ แต่...อย่าคาดโทษเด๊
“หนูแจ อุ่นยังครับ อายุนกอดแน่นๆเลยน้า เดี๋ยวอายุนจะพาหนูแจไปหาหมอนะครับ เดี๋ยวก็หายแล้วเนาะ”
“อื้อ....อา...ยุน....”
“อากอดแน่นๆเลยนะครับ อยู่กับอายุนแล้วนะ”
“งื้อ..อายุน..หนูแจปวดตรงนี้ๆ อ่า...” ตัวน้อยๆในอกอุ่นๆ ดิ้นขลุกขลัก มือนุ่มพยายามทุบๆ ลงที่หัวทุยสวย
“โอ๋ๆ เป่าพ้วงนะครับ เดี๋ยวอาเป่าพ้วงให้นะครับ” พ้วง...หายไวไวนะ หายไวไว...
.
.
“ไข้ลดลงแล้วครับ ไม่น่าเป็นห่วงอะไรแล้ว” คุณหมอหนุ่มหน้าตาน่ารักเข้ามาตรวจดูคนไข้ของตนอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มน้อยๆให้กับญาติที่นั่งประวิงห่วงไม่ห่าง
“คุณอาไม่ต้องห่วงแล้วนะครับ เดี๋ยวหนูแจก็ฟื้นมาแข็งแรงกวนคุณอาเหมือนเดิมแล้วล่ะ” คุณหมอพูดขึ้นอีก คุณหมอคนนี้ พี่ชายของเขาบอกว่าเป็นหมอประจำของแจจุง ดูแลรักษากันมาตลอดและยังเป็นญาติห่างๆของพ่อแจจุงอีกต่างหาก ซึ่งดูแล้วความน่ารักก็ไม่ได้แตกต่างกันมากไปซะทีเดียว
“ขอบคุณครับคุณหมอจุนซู”
“ไม่เป็นไรฮะ แจแจก็หลานหมอเหมือนกัน ต้องเต็มที่สุดๆอยู่แล้ว แต่...จริงๆนะครับ อากาศหนาวแบบนี้แล้วแจจุงก็ยังเล็กขนาดนี้ไม่น่าให้ทานไอศกรีมเยอะขนาดนั้นเลยนะครับ ตอนตรวจ แกอ็อกออกมาเยอะจนหมอตกใจ”
“ผมขอโทษครับ”
“ครับไม่เป็นไรหรอกครับ ต่อไปก็ดูแลแกดีๆแล้วกันครับ เดี๋ยวสักพักแกตื่นอาจจะงอแงหน่อย และอาจจะร้องกลับบ้านด้วย ยังไงปลอบแกสักนิดนะครับ คิดว่าพรุ่งนี้หมอถึงอนุญาตให้กลับบ้านได้” คุณหมอพูดทิ้งท้ายอีกครั้งก่อนจะขอตัวออกไป โดยปล่อยให้คุณอาสุดหล่อมองจ้องเขม็งไปที่คุณลุงตัวปัญหานิ่ง
“ก็...แหะๆ ยุนโฮอ่า...ชั้นขอโทษ............................ แต่...เมื่อกี้หมอน่ารักเนาะ แอร๊ย ถูกใจปาร์คม๊าก”
“ไอ้ปาร์ค!!! กลับบ้านไปเลยไป!!!”
.
.
.
“ฮึก...ฮึก...หาหม่ามี๊...ฮือ....หม่ามี๊....แจแจจะหา...ฮึก..ฮือ.....”
หยาดน้ำใสจู่ๆก็ไหลหยดเป็นทางยาวทั้งๆที่ตากลมยังซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกตาสีน้ำนม แขนเล็กปัดป่าย ตัวอวบนิ่มกระสับกระส่าย และปากกลมอิ่มเพ้อคำไม่ค่อยเป็นภาษา
“หนูแจ..หนูแจครับ หนูแจ อายุนอยู่ตรงนี้นะครับไม่ต้องกลัวนะ หนูแจแค่ฝัน ลูกแค่ฝันนะครับ” ร่างสูงตกใจรีบลุกแล้วเข้าโอบ มือใหญ่ข้างหนึ่งลูบขึ้นลงเบาๆที่ผมนิ่ม อีกข้างก็ตบเบาๆที่ไหล่เล็กพยายามปลอบ
“ไม่ร้องนะครับคนดี ไม่ร้องน้า อายุนอยู่ตรงนี้นะครับ” พูดเบาๆ ก่อนก้มลงจูบเบาๆที่หน้าผากเล็กที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ
“ฮึก..อา..อายุน” ในที่สุดเจ้าตัวเล็กก็ลืมตาตื่น ตากลมจดจ้องที่ตาของคุณอาที่มองตอบในระยะประชิด
“หื้ม? ตื่นแล้วเหรอครับคนเก่งของอา”
“อายุน....ป๊าป๋าไหน หม่ามี๊ไหน ฮือ..หนูแจไม่หนุกเลย”
“ไม่ร้องนะครับ ไม่ร้องเนาะ ป๊าป๋า หม่ามี้ไปทำงานนะครับ เดี๋ยวงานเสร็จปุ๊ป ป๊าป๋ากับหม่ามี๊ก็มาหาหนูแจปั๊บนะครับ ตอนนี้อยู่กับอายุนก่อนนะครับน้า ไม่ร้องด้วยนะเดี๋ยวปวดหัวไม่หนุกนะครับ” อายุนประคองตัวหลานขึ้นกอดโอ๋...
“ไม่ร้องนะครับ เดี๋ยวถ้าแจแจของอาหยุดร้องนะ อยากได้อะไรอาให้ทุกอย่างเลยนะ”
“งื้อ...อายุน..”
“ไม่ร้องนะครับ เดี๋ยวปวดหัวมากขึ้นนะ ไม่ร้องนะครับ..แจแจอยากได้อะไรบอกอานะลูก”
“อายุน....หนูแจคิดถึงพี่คิตตี้”
“งั้นเดี๋ยวอาให้คนเอามาให้ดีมั้ยครับ”
“ดี..ฮึก หนูแจอยากดู’ตูนด้วยอ่า”
“เดี๋ยวอาเปิดให้เลยเนาะ”
“หนูแจอยากเที่ยวหนุกๆ ด้วย”
“เดี๋ยวหายป่วยแล้วอาพาไปนะครับ”
“จริงนะ ฮึก”
“จริงครับ แต่หนูแจต้องหยุดร้องไห้ก่อนนะ เอ้าหยุดครับ ฮึ้บ ฮึ้บ อึ้บเลย อึ๊บ!” คุณอาพูดและทำท่า ฮึ้บกลางอากาศ ชวนให้หลานตัวเล็กหยุดร้องไห้ และก็ดูเหมือนจะได้ผลเสียด้วยสิ เมื่อแจจุงตัวน้อย อึ๊บ ร้องไห้ซะตาปิดปี๋เชียว ปากกลมอิ่มก็เม้มแน่น ฮึ้บ ฮึ้บ
“เก่งมาก... เดี๋ยวหนูแจได้ไปเที่ยวหนุกๆแน่ๆ เนาะ”
“อื้อ แล้วชวนลุงยูชอนไปด้วยนะฮะ”
“เอ่อ..อายูชอนเหรอ......เหอเหอ” ไม่ดีกว่ามั้งครับแจแจ...
.
.
.
“อันนี้ยาหลังอาหารนะคะ น้ำสีเขียวนี่ยาแก้ไข้ค่ะต้องให้ถ้าน้องยังมีไข้อยู่ ส่วนสีน้ำตาลนี่ยาฆ่าเชื้อค่ะ ต้องทานให้ครบโดสนะคะ แล้วก็ให้น้องทานหลังอาหารนะคะ”
และนี่คือภารกิจของผมครั้งแรกนับตั้งแต่หนูแจป่วย เมื่อตอนอยู่โรงพยาบาลแกแทบไม่ต้องทานยามากนักเพราะได้ทั้งยาฉีดและยาที่ละลายในน้ำเกลือ รวมถึงแม้จะมีบางตัวต้องทานคุณพยาบาลก็จะจัดการให้ได้เอง แต่นี่หนูแจออกจากโรงพยาบาลมาแล้ว การให้ยาก็ไม่มีฉีดหรือละลายน้ำเกลือแล้ว เหลือเพียงยากินซึ่ง..มันก็ตกเป็นหน้าที่ของผม ที่ต้องทำให้ได้ตามที่คุณพยาบาลสั่ง และช้อนสำหรับใส่วัดตวงยาของเด็กแสนน่ารักพร้อมตัวยาอยู่ในมือผมเรียบร้อยแล้วด้วย แต่ว่า..
“ไม่กินอ่า..แจแจไม่กินยา ยาขม..ขมปี๋เลย”
“ไม่กินไม่ได้นะครับ ไม่งั้นต้องฉีดยาแทนนะ อายุนไปตามคุณอาจุนซูมาฉีดปุ๊ๆเลยนะ คุณอาหมอจุนซูอยู่คอนโดเดียวกันกับเราน้า อาตามได้สบายเลย เอาไงครับคนเก่งจะทานยาดีๆหรือจะฉีดยาปุ๊ๆเอ่ย” คุณอาเริ่มยกคำขู่มาหลอกล่อ ก็หนูแจกลัวเข็มฉีดยาจะตายไป และก็ไม่ได้กล่าวเกินจริงไปสักนิด คุณหมอจุนซูพักอยู่ที่นี่ เท่าที่คุยกันไปกันมาก็พบว่าเพิ่งย้ายเข้ามาได้ไม่ถึงสองเดือนนี่เอง คุณหมอยังออกปากว่าจะมาเยี่ยมและดูแลแจจุงให้บ่อยๆ
“มะอ่าว.. หนูแจไม่เอาทั้งปุ๊ๆ และปิ๊ดปี๋อ่า”
“ไม่เอาแล้วจะหายได้ไงครับ” คุณอาหย่อนก้นลงนั่งข้างๆ มือหนาจับกลุ่มผมหอมบนศรีษะแล้วแกล้งขยี้เบาๆ “ทานหน่อยนะครับ ยาหวานออก นะครับ อ้า... อา...ครับ อ้า...อ้าม นะครับแจแจ” คุณอาแสนดีทำเสียงอาอยู่นาน จน ‘อ้าม’ แล้วคุณหลานก็ยังไม่เผยอปากออกรับเจ้ายาเขียวๆในช้อนที่เตรียมจ่อปากเลยสักนิด เจ้าตัวเล็กเม้มปากกลมๆเน้น แถมตัวอวบๆ ยังสะบัดดุ๊กดิ๊กหนีให้ห่างอีกต่างหาก
“ไม่เห็นหวานเลย แจแจหม่ำกับพี่พยาบาลแล้ว อายุนโกหก อายุนเป็นผู้ใหญ่ม่ายดี” เจ้าตัวเล็กหน้างอง้ำ แขนขาวยกขึ้นกอดอก เมื่อวานพี่พยาบาลคนสวยก็บอกว่าหวาน แต่พอหนูแจกินไม่เห็นจะหวานเลย เชอะ
“เอ๋.. แต่มันหวานจริงๆน้า เนี่ยเดี๋ยวอายุนแย่งแจแจนะ” ยุนโฮแกล้งเอาช้อนจ่อปาก แถมแลบลิ้นมาเลียยาเบาๆเสียด้วยซึ่งแน่นอน การกระทำนั้น มีตากลมโตดำขลับมองจ้องด้วยความสนใจ “อ๊ะ หวานจริงๆด้วย อร๊อยอร่อย ไม่รู้ว่าเด็กน่ารักๆแถวนี้จะอยากลองมั้ยน้า” ตาคมแกล้งเหล่มองเจ้าหลานตัวขาวจั๊วะ ที่จ้องมาตาไม่กระพริบ “ชิมอีกทีดีกว่า ยาอะไรก็ไม่รู้เหมือนน้ำหวานเปี๊ยบเลย” ลิ้นสากแกล้งเอาออกมาเลียเบาๆที่ริมช้อนอีกครั้ง คราวนี้เจ้าตัวเล็กเอียงคอทำองศาน่ารักน่าชัง ปากอิ่มแดงที่เคยเม้มแน่นเผยออกจนเป็นรูปตัวโอ
“หวานจริงๆเหรอ ยาหวานจริงเหรอ” นั่นไง สนแล้วใช่มั้ยล่า
“จริงซี่ อายุนไม่กล้าโกหกเด็กน่ารักๆหรอก หนูแจของอาน่ารักหรือเปล่าล่ะ ถ้าน่ารักอายุนก็ไม่โกหก”
“อื้อ น่ารัก หนูแจน่ารัก ป๊ะป๋าบอก แจแจน่ารักที่สุดในโลกเลย” แจจุงตาเป็นประกาย แขนเล็กวาดออกกว้างตรงคำว่า ‘ในโลก’ น่ารักจริงๆนะเนี่ย หลานอา
“ถ้างั้น อายุนก็ไม่โกหกหรอกครับ มามะหม่ำยาเนาะ คนเก่ง” เด็กอะไรน้า หลอกง่ายเสียจริง
“อา........”
“อั้ม!!!”
“เก่งมากครับ แจแจของอายุน เห็นมั้ยล่ะหวานออกเนาะ” คุณอายุนโฮยิ้มให้เด็กชายแจจุงที่นั่งยิ้มแป้นภูมิใจกับความเก่งของตนเอง “เยี่ยมมากเลยๆ ไหนอายุนหอมที” จมูกคมสูดความหอมแบบเด็กๆเข้าฟอดใหญ่ น่ารักจริงๆเล๊ย
“คิกคิก หนูแจเก่ง หนูแจเก่ง” มือป้อมตบเปาะแปะให้ตัวเอง
“ใช่ แจแจของอาเก่งที่สุดเลย” แต่... หนูแจครับ ยาเมื่อกี้น่ะมันหวานอยู่แล้วล่ะ แต่อีกตัวนี่สิ “งั้นคนเก่งต้องเก่งสุดๆอีกรอบนะครับ” ร่างสูงหันไปรินยาอีกตัว สีดำของมันค่อยๆรินไหลลงบนช้อนช้าๆ
“อื้อ!” หัวทุยพยักลงเร็วๆ
“งั้นคนเก่งก็ อา......”
“อั้ม!!”
และทั้งที่ที่เด็กตัวอวบ ‘อั้ม’ คุณอาก็รู้ทันรีบเอามือที่ว่างปิดปากเล็กๆทันทีที่เห็นว่าหน้าขาวใสนั้นเริ่ม..เบ้
“กรึ๊บ เลยครับแจแจ กลืนเอื้อกเลยครับลูก” แต่ใบหน้าแป้นแล้นภายใต้มือกลับสั่นระรัว “นะครับ” เจ้าตัวเล็กก็ยังคงสั่นหน้า “ไม่งั้นมันจะขมปิ๊ดปี๋นานนา เอื้อกเลยครับ” หน้าขาวก็ยังคงสั่นดิ๊ก ตากลมปิดแน่น มีประกายน้ำใสๆให้เริ่มเห็น “กลืนนะครับ กลืนนะแจแจ ไม่งั้น..ไม่งั้น เอ่อ อายุนไม่รักนะครับ เร็วครับ ไม่งั้นอายุนไม่สนใจ ไม่รักจริงๆนะ”
“ฮึก..”
“กลืนเอื้อกครับ”
.....
แล้วตัวขาวๆก็ยอมกลืนตัวยาลงไป
“เก่งมากเลยหนูแจ” คุณอารีบรวบตัวเล็กๆของหลานชายที่เริ่มจะสั่นเพราะก้อนสะอื้นเข้ามากอดแนบอก “ไม่ร้องนะ อายุนรักหนูแจที่สุดเลยครับ คนเก่งไม่ร้องนะ ไม่ร้องนะ” มือใหญ่ลูบหลังเล็กขึ้นลงเบาๆ จนหลานตัวน้อยเริ่มสงบลง สองมือจึงเปลี่ยนมาแนบแก้มขาวใส นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้เบาๆ จรดหน้าผากให้ชนกันเบาๆ “อายุนอยากให้หนูแจหายไวไว อายุนเลยต้องบังคับ ต้องขู่ให้หนูแจกินยาที่ไม่อร่อย ทุกอย่างเพราะอายุนรักหนูแจนะครับ รู้มั้ย” เสียงทุ้มส่งออกมาเบาๆ โดยมีอีกคนตั้งใจฟังเงียบๆ
“หนูแจป่วยอายุนก็ไม่สบายใจ หายไวไวนะครับ”
เจ้าตัวเล็กไม่ตอบ แต่ก็พยักหน้าลงเบาๆ แต่เท่านี้ก็เพียงพอ
ยุนโฮยิ้มรับ ก่อนจรดปากหยัก...จุ๊บ..ลงบนปากอิ่มกลมเบาๆ
“น่ารักที่สุดเลยครับหลานอา”
.
เงียบไปสามอึดใจ...และนี่ไม่ใช่นิยายรักหวานแหวว
เจ้าหนูตัวน้อยเอามือปิดปากพลางยิ้มหวานจนตาหยี
“คิกคิก อายุนจุ๊บปากแจแจ”
“ทำไมล่ะครับ อายุนจุ๊บไม่ได้เหรอ” คนตัวโตแกล้งตีหน้าเศร้าคอตก “อายุนรักหนูแจ อายุนอยากจุ๊บนี่นา ตรงนี้อายุนก็อยากจุ๊บ” นิ้มเรียวชี้ไปที่แก้มยุ้ยๆข้างหนึ่ง “ตรงนี้ก็อยาก” เลื่อนไปชี้อีกข้าง “ตรงนี้ก็อยาก” ขยับไปชี้ที่หน้าผาก “อายุนรักหนูแจนี่ อยากจุ๊บจังเลยน้า อยากจุ๊บไปทั้งตัวเลย แต่หนูแจเด็กน่ารักจะยอมเปล่าน้า”
“คิกคิก” เจ้าตัวเล็กยังคงนั่งปิดปากหัวเราะ “ได้ฮับ” ปากอิ่มยิ้มหวานแล้วพองแก้มเอียงคอ “อายุนจุ๊บๆแก้มแจแจ”
“งั้นอายุนจุ๊บตรงนี้นะ” นิ้วเรียวชี้ไปที่แก้มอีกครั้ง เจ้าเด็กป่วยก็พยักหน้าหงึกๆ ..จุ๊บ...
“ตรงนี้ด้วยนะ” นิ้วเรียวชี้ที่อีกข้าง เจ้าตัวเล็กก็พองลมแก้มตุ่ย...จุ๊บ...
“แล้วตรงนี้” นิ้วขาวชี้อีกที่หน้าผาก ตุ๊กตาตัวนิ่มก็เงยหน้าพรืดให้...จุ๊บ...
“แล้วถ้า..ตรงนี้” นิ้วขาวแกล้งจิ้มจึ๊กไปที่พุงน้อยๆ เด็กอวบก็เบ่งพุงให้ป่อง...จุ๊บ... และคุณอาก็โน้มตัวลงจุ๊บเบาๆ “อ๊า..พุงใครหว่า น่าหม่ำจังเลย” แล้วคุณอาก็แกล้งหลานตัวน้อย ปากหยักแกล้งไล่งับพุงเจ้าตัวเล็ก จนเด็กน้อยหัวเราะคิกคักเพราะบ้าจี้ ตัวขาวอวบเริ่มเอนนอนแต่ก็ยังดีดดิ้นขลุกขลักหัวเราะเอิ๊กอ๊ากด้วยจักจี้ ที่คุณอาทั้งแกล้งงับพุงน้อยๆแล้วยังแกล้งจี๋เอวนิ่มๆ
“ฮิฮิ คิกคิก อายุนอ่า..คิกคิก..” กลิ่นแป้งเด็กที่โชยและพุงขาวนิ่มที่แกล้งงับ ทำให้ความหมั่นเขี้ยวในตัวหลานชายเพิ่มขึ้นจริงๆ
“พุงใครน้า พุงใครน้า”
“ฮิฮิ พุง..พุงแจแจ ฮะ คิกคิก”
“จั๊กจี๋ใช่ม๊ายยย”
“คิกคิก อายุนอ่า..ฮิฮิ” เจ้าตัวเล็กดีดดิ้น หัวเราะไม่หยุด ตัวกลมดิ้นพลิกหนี คุณอาก็ยังแกล้งงับ ดุนๆจมูกเล่นที่หลังน้อย มือก็ยังจี๋ที่เอวอวบ บางแกล้งตีก้นนิ่มเบาๆ “ฮิฮิ” สุดท้ายก็พลิกตัวเจ้าตัวเล็กกลับ ไล่งับพุงขาวๆเบาๆต่อ “อายุนอ่ะ แจแจจี๋ แจแจจี๋...คิกคิก” หลานยังคงหัวเราะไม่หยุด เมื่อคุณอาไม่มีทีท่าจะหยุดแกล้ง จนกระทั่ง..
“ไอ้ยุน ไอ้บ้า เมิงปล้ำหลานตัวเองเหรอวะ แจแจยังไม่สามขวบเลยนะโว้ยยยยย”
“อุ๊ย!!!”
.
.
ในที่สุดการประชุมก็เสร็จสิ้น มันจบล่าช้ากว่าที่คาดไปเกือบชั่วโมง สองขาเร่งพาตัวเองกลับเข้าห้องทำงาน ในใจแอบหวังให้หลานที่รัก ที่ตัวเองรับหน้าที่ดูแลจะไม่ร้องไห้จ้าใจเสียที่รอนานไปเสียก่อน หรือจะไม่เบื่อจนดื้อซนโวยวายทำห้องเละเทะ ทั้งที่ในใจอีกใจก็คิดว่าแกน่าจะรอจนเบื่อหลับไปแล้ว ตามธรรมชาติของเด็ก เบื่อก็หลับ ตื่นก็ซน
สองขานำร่างสูงดูดีมาหยุดที่หน้าห้องทำงาน สองมือเอื้อมบิดลูกบิด แต่ก็พลันนึกได้
“คุณชิน เดี๋ยวคุณไปหาซื้อหมอนข้างลายคิตตี้มาให้ผมด้วยนะ หลังจากที่คุณไปทานข้าวแล้วก็ได้ ผมก็จะพาแจจุงไปหาอะไรทานข้างนอกเหมือนกัน”
“ค่ะ คุณยุนโฮ” เลขาสาวรับคำ เจ้านายจึงพยักหน้าแทนการบอกกล่าวว่าไปพักได้พร้อมๆกับเปิดประตูเข้าไป
แต่....มัน ว่างเปล่า!!!
ห้องทำงานว่างเปล่าไร้ซึ่งเด็กตัวน้อยๆ ที่ควรจะนอนเล่นอยู่กลางห้อง ตาคมรีบกวาดหา สองขารีบเดินทั่ว ไม่มี ใต้โต๊ะก็ไม่มี โซฟาก็ไม่มี ห้องน้ำ..ก็ไม่มี
แจจุงหาย...
หายไปไหน...
หรือว่าจะออกไปเดินเล่นข้างนอก
สองขาพาตัววิ่งออกหา เปิดประตูห้องต่างๆใกล้ๆที่อยู่ในชั้น พนักงานที่มีน้อยจะให้ถามเพราะเป็นชั้นผู้บริหารก็หายไปหมดแล้วเนื่องจากติดพักกลางวัน เลขาชินเองก็คงลงลิฟท์ไปแล้ว รปภ ชั้นนี้ก็ดันหายไปอีก
สองขารีบเดินตามหาไปทั่ว หรือแกจะไปห้องประชุม ขายาวรีบวิ่งออกไปดูที่ห้องประชุมที่เพิ่งจากมา แต่สองมือที่ผลักบานประตูเข้าไป ก็พบว่ามันว่างเปล่าเช่นกัน แจจุงไปไหน แจจุงหายไปได้ยังไง แจจุงไปกับใคร หรือใครเอาแจจุงไป
แจแจ หลานอา...
มือใหญ่ลูบใบหน้าด้วยความเครียด มันแปลก มันไร้ร่องรอยเกินไป กับเด็กไม่ถึงสามขวบคงไม่กล้าไปไหนเองแน่ๆ มันต้องมีคนเอาไป พาไป แล้วใครล่ะ พนักงานหรือ คงไม่กล้า แต่ถ้า...
ถ้าเป็นโจรขโมยเด็กที่ลักลอบเข้ามาล่ะ......อย่านะ
สมองคิดสะระตะ แจจุงเป็นเด็กน่ารัก ใครเห็นก็รักก็หลง ถ้าจะขโมยเอาไปขายก็ไม่ยาก แต่จะลำบากไปหรือเปล่าถ้าบุกมาขโมยถึงที่นี่ แต่...แต่ถ้าเรียกค่าไถ่ล่ะ แจจุงเป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าของบริษัทนำเข้าส่งออกที่ใหญ่ขนาดนี้ แถมยังมีมรดกส่วนตัวเป็นที่ดินและตึกในย่านธุรกิจอีกต่างหากด้วย
ไม่นะ
ฉับพลันสมองก็คิดได้ถึงสิ่งที่จะช่วยเค้าได้ สองขารีบวิ่งพาตนเองไปที่ลิฟท์ นิ้วเรียวกดรัวที่แผงตัวเลข พาตัวเองไปยังชั้นที่สาม ชั้น...รักษาความปลอดภัย
“ชั้นต้องการดูกล้องวงจรปิดหน้าห้องชั้น!!” เสียงทุ้มตะโกนออกทันทีที่เปิดประตูฝ่ายรักษาความปลอดภัยเข้าไป ทว่า..
“ขอโทษด้วยครับ วันนี้ระบบวงจรปิดที่ชั้น 32 ของท่านเสียทั้งหมด ทางเรากำลังแก้ไขอยู่ครับ”
“อะไรนะ!!” ประจวบเหมาะเกินไป กล้องมาเสียวันนี้อีกด้วย แจจุงหลานอา...
“ขอโทษจริงๆครับท่าน”
“ขอโทษ? ขอโทษแล้วได้อะไร ห๊ะ ชางมิน หลานชั้นหายไป นายและลูกน้องจะรับผิดชอบได้มั้ย ห๊า!!” ยุนโฮไม่สนใคร ตะโกนใส่หน้าหัวหน้าพนักงานรักษาความปลดภัยลั่น ใจมันสั่น วิตกกังวลไปหมด
“ขอประทานโทษจริงๆครับ”
“ขอโทษๆ พูดขอโทษแล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา ออกคำสั่งให้ทุกคนออกตามหาหลานชั้นให้ได้ แกตัวขาวๆน่ารักอายุประมาณสามขวบ เร็วสิ ถ้าหลานชั้นเป็นอะไรพวกนายไม่ได้โดนแค่ชั้นแน่ พี่ชั้นเอาพวกนายตายแน่”
แจจุง.. หนูแจ.. อยู่ที่ไหนลูก
“ใช้กล้องตัวอื่นออกตามหาด้วยสิ ทางออกทุกทางเปิดย้อนดูเดี๋ยวนี้”
“ครับท่าน!!”
ภาพจากกล้องวงจรปิดทุกกล้องของทุกทางออกถูกนำมาฉายในจอภาพ ภาพผู้คนดูวุ่นวายตรงทางออกของโถงใหญ่ด้านหน้า ภาพความเงียบเหงาของทางออกของชั้นจอดรถ ภาพคนเดินไปเดินมาของทางออกของพวกพนักงานทำความสะอาด ภาพผู้คนพูดคุยกันตรงทางออกด้านข้าง ภาพรถมาจอดเทียบท่าตรงทางออกด้านหลัง ภาพที่ค่อยๆย้อนหลังกลับ ยังไร้วี่แวว
แต่แล้ว..
“ท่านครับ! ผู้ชายคนนั้น เหมือนอุ้มเด็ก” แล้วกล้องตัวหนึ่งก็จับภาพได้ภาพหนึ่ง...ท่ามกลางภาพผู้คนขวักไขว่ที่ห้องโถงตรงปากประตู มีร่างด้านหลังชายนิรนามคนหนึ่งในชุดเสื้อแจ็กเก๊ตสีอ่อนกับกางเกงขายาว กำลังอุ้มเด็กคนหนึ่งเดินออกไป
“ซูมเข้าไป”
ภาพถูกซูมเข้าไปอีกชายคนนั้นดูจากด้านหลังนั้นสูงโปร่งดูดี แต่ผมดูยุ่งเหยิงไม่น้อย สองแขนทำท่ากอดรัดเด็กแน่น โดยที่เด็กก็เหมือนจะนิ่งไม่ดิ้นอะไร ทำไม... หรือถูกรมยา??
แล้วเด็กคนนั้นคือ...
“ซูมหน้าของเด็กเข้าไป” กล้องค่อยๆซูมภาพเข้าไปอีก ใบหน้าของเด็กค่อยๆฉายใกล้เข้ามา จากไกลเป็นใกล้ และ... ถึงแม้ภาพจะเริ่มเบลอ แต่หัวทุยๆ ตากลมๆ หน้าขาวๆ แก้มยุ้ยๆ ปากแดงๆ ที่ดูเหมือนจะสั่นๆกับอะไรสักอย่างมันก็ทำให้จำได้
“หนูแจ!!!”
“ตามหาจากล้องทุกกล้องเพิ่มอีก แล้วออกตามหาผู้ชายคนนั้นเดี๋ยวนี้!!!”
“ครับ!!!!!”
กล้ามาก กล้ามาก กล้ามาขโมยหลานของชองยุนโฮงั้นเหรอ ถึงแม้จะหายไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่ได้เบาะแสขนาดนี้แล้ว การที่จะแจ้งตำรวจก็ไม่ได้ผิดอะไร และ...ถ้าจะแจ้งตำรวจระดับบิ๊กให้ออกตามหาตามจับทั่วทั้งโซล หรือทั้งประเทศก็ไม่แปลกอะไรถ้าคนอย่างยุนโฮจะทำ จริงๆมันน่าจะทำตั้งแต่รู้ว่าแจจุงหายไปแล้ว แต่...การมีหลักฐาน มีเบาะแสมากขึ้นมันจะง่ายมากกว่าไม่ใช่หรือ... ที่แน่ๆก็คือ คนคนนั้นไม่ได้อยู่อย่างสงบต่อไปแน่
มือหนาล้วงเข้ากระป๋ากางเกง หยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดขึ้นมา เลื่อนเปิดหาเบอร์โทรศัพท์ของผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ หึ ไม่รู้หรือไงว่าพ่อของชองยุนโฮเป็นเพื่อนสนิทกับใคร
ทว่า...
Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
----ปาร์ค ยูชอน ----
“มีอะไรยูชอน ชั้นกำลังยุ่..” // “ไอ้ยุน แกรีบมาร้านไอติมตรงข้ามตึกแกด่วน หลานแกตัวร้อนจี๋เลยโว้ยยยยย”
“ห๊ะ!!!”
“ท่านครับ เรากู้กล้องวงจรปิดห้องท่านได้แล้วครับ อะ อ่าว..” หัวหน้ารปภ.นามว่าชางมิน ไม่ทันได้พูดจบ ร่างสูงของเจ้านายก็หายลับไปแล้ว เหลือเพียงภาพจากกล้องวงจรปิดที่ค่อยๆวิ่งเล่าเรื่องราวที่เพิ่งผ่านมา..
เวลาค่อยๆ ผ่านไปสองชั่วโมงกว่า คุณอาสุดหล่อก็ยังไม่มีวี่แววกลับมา การ์ตูนในโทรทัศน์จอใหญ่กว้างจบไปสองเรื่องแล้ว ของเล่นก็ชักจะเล่นจนเบื่อ หนูน้อยแจจุงบัดนี้เลยนอนคว่ำเล่นงุ๊งงิ๊งกับเจ้าตุ๊กตาคิตตี้ไปพลางๆ จนในที่สุด หูเล็กๆก็ได้ยินเสียง ตึก ตึก เหมือนใครกำลังเดินมา ตัวป้อมผุดลุกนั่งมองประตูรอคอย
“ฮาโหลลลลลลลลลลลลลลลลลล ยุนโฮเพื่อนรัก ทิ้งปาร์คสุดหล่อเลยนะเมื่อเช้าอ่ะ” ประตูเปิดผ่าง พร้อมๆกับหัวยุ่งๆของคุณลุงคนเมื่อคืน
“ลุงยูชอน!!!” เจ้าเปี๊ยกเด้งนั่งตาแป๋ว ปากกลมส่งเสียงแหลมเล็กดีใจสุดๆ
“อุ๊ย!!! เหวยๆ อยู่นี่ด้วยอ่ะ ไอ้ยุนมันเอามาเลี้ยงถึงบริษัทเลยเว้ย” ยูชอนสุดหล่อบ่นประปอดกระแปดตามแบบฉบับ “แล้วนี่อายุนไปไหนล่ะครับ คุณหลานนนนน”
“อายุนไปประชุมฮะ ไปน๊านนาน แจแจเบื๊อเบื่อ” หนูน้อยเอามือสองข้างเท้าที่คาง ศีรษะเล็กเอียงไปด้านซ้าย 30 องศา ข้อศอกเท้าอยู่ที่พุงกลมๆ อีกที พร้อมกับปากแดงๆที่ยู่ออก
“เบื่อเหรอครับ” ปาร์คยูชอนหรี่ตาคิด อุแหม่ พ่อหลานสุดน่ารักของท่านปาร์คและยังเป็นหลานที่รักของเพื่อนเลิฟยุนโฮเบื่อ ท่านปาร์คผู้ไร้ซึ่งงานทำ วันๆกินมรดกตกทอดก็ต้องทำอะไรสักอย่างสินะ “ง๊านนน ออกไปเที่ยวกันมั้ย หึหึ”
“อู๊ววว เที่ยวเหรอ เที่ยวไหนอ่ะ หนูแจอยากกินติมๆ” เจ้าหนูแสนซนในชุดกะลาสีผูกโบว์ที่คอเสื้อกับกางเกงสีน้ำเงินมัดจุกน้ำพุด้วยโบว์สีน้ำเงินเข้ากันทำตาโตสนใจสุดฤทธิ์
“กินติมไรเล่า หน้าหนาวแล้วนา”
“จะกินอ่า แจแจอยากกิน ป๊ะป๋าไม่ยอมให้กิน แจแจอยากกินรสชอกโกแลต” ตัวเล็กลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปอ้อนคุณอาคนใหม่ที่ย่อตัวนั่งลงแต่แรก แก้มนิ่มซบที่ต้นแขน “นะ น๊า แจแจอยากหม่ำไอติม อายูชอนสุดหล่อพาไปโหน่ยยย” แขนแกร่งแกว่งเล็กๆเมื่อเจ้าตัวน้อยออกแรงมือออดอ้อน
“อายูชอนสุดหล่อเหรอ”
“อื้อ!! หล่อที่สุดเลย ที่ซู๊ดในโลกเลยยยย” ตัวแสบส่งเสียงดัง แขนอวบเปิดออกกว้างประกอบ
“ดีมากๆ งั้นเดี๋ยวเราไปกินติมกันเนาะ”
“อายูชอนน่ารักที่สุด มามะหนูแจจุ๊บให้สองที” ตัวเล็กกระโจนเข้ากอด สองแขนโอบที่คอแล้วใช้ปากอิ่มๆจุ๊บลงที่แก้มของอายูชอนสุดหล่อข้างละที
“โอเค งั้นไปกันเลย” สองแขนรวบเอาที่ขาของเจ้าตัวเล็กและยกขึ้นอุ้ม
“อื้อ!!”
“โก โก โก เราไปหม่ำติมที่ตึกตรงนู้นกัน เล็ท ส์ โก๊ว!!!!”
แต่หนาวหน่อยทนได้ป๊าว..
ทนได้ฮะ...
เดี๋ยวหนาวอาจะกอดแน่นๆเลย โอเค๊
โอเคฮับ
เจ๋งมาก หลานสุดน่ารักของอาสุดหล่อ ฮิ๊ว....
.
.
“แหะๆ ยุนโฮอ่า....”
แน่นอนว่าพอผมโทรไปรายงานและถามหาข้อมูลผมก็โดนพี่ชายผมด่าจนหูชา แต่ผมก็ยอมรับมันล่ะ เพราะผมดูแลหลานไม่ดี ปล่อยให้หลานป่วย เป็นไข้ ตัวร้อน นอนซมหมดฤทธิ์อยู่บนเตียงในโรงพยาบาลแบบนี้ แต่ที่สำคัญที่สุด ผมผิด...ผิดมาก...ผิดที่ปล่อยให้หลานได้รู้จักและไปกับปาร์ค ยูชอน!
.
.
“ไอ้ยุนๆ ทางนี้ๆ” ทันทีที่ขายาวพาร่างสูงหล่อเหลาวิ่งฝ่าอากาศหนาวโดยไร้ซึ่งอุปกรณ์กันหนาวมาถึง พ่อยอดชายที่กำลังมองหาก็ควักมือหยอยๆเรียก อยู่ตรงมุมนั้นนี่เอง... ทุกทีเชียว มุมเหล่สาว มุมในแต่เห็นทุกด้านของร้าน
ตอนนี้ปาร์คยูชอนกำลังอุ้มหรือโอบร่างเอนๆของเด็กน่ารักตัวเล็กๆที่ใบหน้าขาวดูเห่อแดงด้วยพิษไข้ ตากลมโตที่เคยสุกสกาวสดใสทุกคราวที่เห็นคุณอาดูปิดปรือ ปากแดงกลมพ่นลมร้อนเป็นจังหวะ “อายุน...อา...งื้อ...” มือน้อยกำแล้วพยายามปัดป่าย รวมทั้งขยี้ตาแต่ก็ดูไม่อาจฝืนร่างกายเอาไว้ได้
“หนูแจ..หนูแจ..” คุณอาสุดหล่อนั่งยองข้างๆ สองมือเขย่าไหล่เล็กๆของหลานชายให้คืนสติ แต่ก็ดูไม่ได้ผล แขนแกร่งจึงสอดใต้วงแขนเล็กจับขึ้นอุ้ม
“ถอดเสื้อแกมาไอ้ปาร์ค” นี่คือประโยคแรกที่ชองยุนโฮกล่าวกับเพื่อนรักวันนี้
“ถอดเสื้อ? ถอดไมอ่ะ” ยูชอนดูเหลอหลา ไม่เข้าใจ หลานป่วยเกี่ยวไรกับเสื้อปาร์คคร๊าบบบ
“อย่าถามมาก ถอดมา ชั้นจะใส่ให้หลาน เร็ว!”
“อ๋อๆ” ฉับไว ปาร์ยูชอนรีบถอดเสื้อแจ็กเก็ตตัวนอกส่งให้เพื่อนรักที่ใช้แขนข้างเดียวพยายามคลุมตัวหลานชายตัวน้อยที่กำลังซุกงุดๆกับอกให้มิดชิดที่สุด “ช่วยๆ แหะๆ”
“นายพาหลานฝ่าอากาศหนาวมาทั้งๆที่ไม่ได้มีอะไรกันหนาวเลยใช่มั้ย ห๊ะ แล้วยังให้หลานกินไอติม” ตาคมปราดมองสภาพบนโต๊ะ “สองถ้วย! หนาวๆแบบนี้นายให้หลานกินไอติมแล้วยังให้กินตั้งสองถ้วย?!”
“ก็เอ่อ..” ก็จะบอกยังไงว๊า ว่าหนูแจมันน่ารักจนสาวๆหันมอง หรือแวะเล่นตลอด ปาร์คกี้ก็ชอบอ่าเด่ะ หลานขออะไรก็...แหะๆ อาที่ดีใช่มั้ยอ่า แล้วพอเผลอแวบเดียว หลานก็...เป็นแบบนี้แล้วอ่ะ “ขอโทษว่ะ”
“แล้วรีบไปเอารถด้วย ชั้นจะพาแจแจไปหาหมอ”
“โอเคๆ ไปเดี๋ยวนี้ๆ” มันคงคิดไม่ทันหรอกเนาะ
“เร็วๆ ถ้าหลานชั้นเป็นอะไรเพราะแกเอาแต่ดูสาวนะ ชั้นจะฟ้องป๊าแก!” น่านนน มันรู้ด้วยอ่ะ แต่...อย่าคาดโทษเด๊
“หนูแจ อุ่นยังครับ อายุนกอดแน่นๆเลยน้า เดี๋ยวอายุนจะพาหนูแจไปหาหมอนะครับ เดี๋ยวก็หายแล้วเนาะ”
“อื้อ....อา...ยุน....”
“อากอดแน่นๆเลยนะครับ อยู่กับอายุนแล้วนะ”
“งื้อ..อายุน..หนูแจปวดตรงนี้ๆ อ่า...” ตัวน้อยๆในอกอุ่นๆ ดิ้นขลุกขลัก มือนุ่มพยายามทุบๆ ลงที่หัวทุยสวย
“โอ๋ๆ เป่าพ้วงนะครับ เดี๋ยวอาเป่าพ้วงให้นะครับ” พ้วง...หายไวไวนะ หายไวไว...
.
.
“ไข้ลดลงแล้วครับ ไม่น่าเป็นห่วงอะไรแล้ว” คุณหมอหนุ่มหน้าตาน่ารักเข้ามาตรวจดูคนไข้ของตนอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มน้อยๆให้กับญาติที่นั่งประวิงห่วงไม่ห่าง
“คุณอาไม่ต้องห่วงแล้วนะครับ เดี๋ยวหนูแจก็ฟื้นมาแข็งแรงกวนคุณอาเหมือนเดิมแล้วล่ะ” คุณหมอพูดขึ้นอีก คุณหมอคนนี้ พี่ชายของเขาบอกว่าเป็นหมอประจำของแจจุง ดูแลรักษากันมาตลอดและยังเป็นญาติห่างๆของพ่อแจจุงอีกต่างหาก ซึ่งดูแล้วความน่ารักก็ไม่ได้แตกต่างกันมากไปซะทีเดียว
“ขอบคุณครับคุณหมอจุนซู”
“ไม่เป็นไรฮะ แจแจก็หลานหมอเหมือนกัน ต้องเต็มที่สุดๆอยู่แล้ว แต่...จริงๆนะครับ อากาศหนาวแบบนี้แล้วแจจุงก็ยังเล็กขนาดนี้ไม่น่าให้ทานไอศกรีมเยอะขนาดนั้นเลยนะครับ ตอนตรวจ แกอ็อกออกมาเยอะจนหมอตกใจ”
“ผมขอโทษครับ”
“ครับไม่เป็นไรหรอกครับ ต่อไปก็ดูแลแกดีๆแล้วกันครับ เดี๋ยวสักพักแกตื่นอาจจะงอแงหน่อย และอาจจะร้องกลับบ้านด้วย ยังไงปลอบแกสักนิดนะครับ คิดว่าพรุ่งนี้หมอถึงอนุญาตให้กลับบ้านได้” คุณหมอพูดทิ้งท้ายอีกครั้งก่อนจะขอตัวออกไป โดยปล่อยให้คุณอาสุดหล่อมองจ้องเขม็งไปที่คุณลุงตัวปัญหานิ่ง
“ก็...แหะๆ ยุนโฮอ่า...ชั้นขอโทษ............................ แต่...เมื่อกี้หมอน่ารักเนาะ แอร๊ย ถูกใจปาร์คม๊าก”
“ไอ้ปาร์ค!!! กลับบ้านไปเลยไป!!!”
.
.
.
“ฮึก...ฮึก...หาหม่ามี๊...ฮือ....หม่ามี๊....แจแจจะหา...ฮึก..ฮือ.....”
หยาดน้ำใสจู่ๆก็ไหลหยดเป็นทางยาวทั้งๆที่ตากลมยังซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกตาสีน้ำนม แขนเล็กปัดป่าย ตัวอวบนิ่มกระสับกระส่าย และปากกลมอิ่มเพ้อคำไม่ค่อยเป็นภาษา
“หนูแจ..หนูแจครับ หนูแจ อายุนอยู่ตรงนี้นะครับไม่ต้องกลัวนะ หนูแจแค่ฝัน ลูกแค่ฝันนะครับ” ร่างสูงตกใจรีบลุกแล้วเข้าโอบ มือใหญ่ข้างหนึ่งลูบขึ้นลงเบาๆที่ผมนิ่ม อีกข้างก็ตบเบาๆที่ไหล่เล็กพยายามปลอบ
“ไม่ร้องนะครับคนดี ไม่ร้องน้า อายุนอยู่ตรงนี้นะครับ” พูดเบาๆ ก่อนก้มลงจูบเบาๆที่หน้าผากเล็กที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ
“ฮึก..อา..อายุน” ในที่สุดเจ้าตัวเล็กก็ลืมตาตื่น ตากลมจดจ้องที่ตาของคุณอาที่มองตอบในระยะประชิด
“หื้ม? ตื่นแล้วเหรอครับคนเก่งของอา”
“อายุน....ป๊าป๋าไหน หม่ามี๊ไหน ฮือ..หนูแจไม่หนุกเลย”
“ไม่ร้องนะครับ ไม่ร้องเนาะ ป๊าป๋า หม่ามี้ไปทำงานนะครับ เดี๋ยวงานเสร็จปุ๊ป ป๊าป๋ากับหม่ามี๊ก็มาหาหนูแจปั๊บนะครับ ตอนนี้อยู่กับอายุนก่อนนะครับน้า ไม่ร้องด้วยนะเดี๋ยวปวดหัวไม่หนุกนะครับ” อายุนประคองตัวหลานขึ้นกอดโอ๋...
“ไม่ร้องนะครับ เดี๋ยวถ้าแจแจของอาหยุดร้องนะ อยากได้อะไรอาให้ทุกอย่างเลยนะ”
“งื้อ...อายุน..”
“ไม่ร้องนะครับ เดี๋ยวปวดหัวมากขึ้นนะ ไม่ร้องนะครับ..แจแจอยากได้อะไรบอกอานะลูก”
“อายุน....หนูแจคิดถึงพี่คิตตี้”
“งั้นเดี๋ยวอาให้คนเอามาให้ดีมั้ยครับ”
“ดี..ฮึก หนูแจอยากดู’ตูนด้วยอ่า”
“เดี๋ยวอาเปิดให้เลยเนาะ”
“หนูแจอยากเที่ยวหนุกๆ ด้วย”
“เดี๋ยวหายป่วยแล้วอาพาไปนะครับ”
“จริงนะ ฮึก”
“จริงครับ แต่หนูแจต้องหยุดร้องไห้ก่อนนะ เอ้าหยุดครับ ฮึ้บ ฮึ้บ อึ้บเลย อึ๊บ!” คุณอาพูดและทำท่า ฮึ้บกลางอากาศ ชวนให้หลานตัวเล็กหยุดร้องไห้ และก็ดูเหมือนจะได้ผลเสียด้วยสิ เมื่อแจจุงตัวน้อย อึ๊บ ร้องไห้ซะตาปิดปี๋เชียว ปากกลมอิ่มก็เม้มแน่น ฮึ้บ ฮึ้บ
“เก่งมาก... เดี๋ยวหนูแจได้ไปเที่ยวหนุกๆแน่ๆ เนาะ”
“อื้อ แล้วชวนลุงยูชอนไปด้วยนะฮะ”
“เอ่อ..อายูชอนเหรอ......เหอเหอ” ไม่ดีกว่ามั้งครับแจแจ...
.
.
.
“อันนี้ยาหลังอาหารนะคะ น้ำสีเขียวนี่ยาแก้ไข้ค่ะต้องให้ถ้าน้องยังมีไข้อยู่ ส่วนสีน้ำตาลนี่ยาฆ่าเชื้อค่ะ ต้องทานให้ครบโดสนะคะ แล้วก็ให้น้องทานหลังอาหารนะคะ”
และนี่คือภารกิจของผมครั้งแรกนับตั้งแต่หนูแจป่วย เมื่อตอนอยู่โรงพยาบาลแกแทบไม่ต้องทานยามากนักเพราะได้ทั้งยาฉีดและยาที่ละลายในน้ำเกลือ รวมถึงแม้จะมีบางตัวต้องทานคุณพยาบาลก็จะจัดการให้ได้เอง แต่นี่หนูแจออกจากโรงพยาบาลมาแล้ว การให้ยาก็ไม่มีฉีดหรือละลายน้ำเกลือแล้ว เหลือเพียงยากินซึ่ง..มันก็ตกเป็นหน้าที่ของผม ที่ต้องทำให้ได้ตามที่คุณพยาบาลสั่ง และช้อนสำหรับใส่วัดตวงยาของเด็กแสนน่ารักพร้อมตัวยาอยู่ในมือผมเรียบร้อยแล้วด้วย แต่ว่า..
“ไม่กินอ่า..แจแจไม่กินยา ยาขม..ขมปี๋เลย”
“ไม่กินไม่ได้นะครับ ไม่งั้นต้องฉีดยาแทนนะ อายุนไปตามคุณอาจุนซูมาฉีดปุ๊ๆเลยนะ คุณอาหมอจุนซูอยู่คอนโดเดียวกันกับเราน้า อาตามได้สบายเลย เอาไงครับคนเก่งจะทานยาดีๆหรือจะฉีดยาปุ๊ๆเอ่ย” คุณอาเริ่มยกคำขู่มาหลอกล่อ ก็หนูแจกลัวเข็มฉีดยาจะตายไป และก็ไม่ได้กล่าวเกินจริงไปสักนิด คุณหมอจุนซูพักอยู่ที่นี่ เท่าที่คุยกันไปกันมาก็พบว่าเพิ่งย้ายเข้ามาได้ไม่ถึงสองเดือนนี่เอง คุณหมอยังออกปากว่าจะมาเยี่ยมและดูแลแจจุงให้บ่อยๆ
“มะอ่าว.. หนูแจไม่เอาทั้งปุ๊ๆ และปิ๊ดปี๋อ่า”
“ไม่เอาแล้วจะหายได้ไงครับ” คุณอาหย่อนก้นลงนั่งข้างๆ มือหนาจับกลุ่มผมหอมบนศรีษะแล้วแกล้งขยี้เบาๆ “ทานหน่อยนะครับ ยาหวานออก นะครับ อ้า... อา...ครับ อ้า...อ้าม นะครับแจแจ” คุณอาแสนดีทำเสียงอาอยู่นาน จน ‘อ้าม’ แล้วคุณหลานก็ยังไม่เผยอปากออกรับเจ้ายาเขียวๆในช้อนที่เตรียมจ่อปากเลยสักนิด เจ้าตัวเล็กเม้มปากกลมๆเน้น แถมตัวอวบๆ ยังสะบัดดุ๊กดิ๊กหนีให้ห่างอีกต่างหาก
“ไม่เห็นหวานเลย แจแจหม่ำกับพี่พยาบาลแล้ว อายุนโกหก อายุนเป็นผู้ใหญ่ม่ายดี” เจ้าตัวเล็กหน้างอง้ำ แขนขาวยกขึ้นกอดอก เมื่อวานพี่พยาบาลคนสวยก็บอกว่าหวาน แต่พอหนูแจกินไม่เห็นจะหวานเลย เชอะ
“เอ๋.. แต่มันหวานจริงๆน้า เนี่ยเดี๋ยวอายุนแย่งแจแจนะ” ยุนโฮแกล้งเอาช้อนจ่อปาก แถมแลบลิ้นมาเลียยาเบาๆเสียด้วยซึ่งแน่นอน การกระทำนั้น มีตากลมโตดำขลับมองจ้องด้วยความสนใจ “อ๊ะ หวานจริงๆด้วย อร๊อยอร่อย ไม่รู้ว่าเด็กน่ารักๆแถวนี้จะอยากลองมั้ยน้า” ตาคมแกล้งเหล่มองเจ้าหลานตัวขาวจั๊วะ ที่จ้องมาตาไม่กระพริบ “ชิมอีกทีดีกว่า ยาอะไรก็ไม่รู้เหมือนน้ำหวานเปี๊ยบเลย” ลิ้นสากแกล้งเอาออกมาเลียเบาๆที่ริมช้อนอีกครั้ง คราวนี้เจ้าตัวเล็กเอียงคอทำองศาน่ารักน่าชัง ปากอิ่มแดงที่เคยเม้มแน่นเผยออกจนเป็นรูปตัวโอ
“หวานจริงๆเหรอ ยาหวานจริงเหรอ” นั่นไง สนแล้วใช่มั้ยล่า
“จริงซี่ อายุนไม่กล้าโกหกเด็กน่ารักๆหรอก หนูแจของอาน่ารักหรือเปล่าล่ะ ถ้าน่ารักอายุนก็ไม่โกหก”
“อื้อ น่ารัก หนูแจน่ารัก ป๊ะป๋าบอก แจแจน่ารักที่สุดในโลกเลย” แจจุงตาเป็นประกาย แขนเล็กวาดออกกว้างตรงคำว่า ‘ในโลก’ น่ารักจริงๆนะเนี่ย หลานอา
“ถ้างั้น อายุนก็ไม่โกหกหรอกครับ มามะหม่ำยาเนาะ คนเก่ง” เด็กอะไรน้า หลอกง่ายเสียจริง
“อา........”
“อั้ม!!!”
“เก่งมากครับ แจแจของอายุน เห็นมั้ยล่ะหวานออกเนาะ” คุณอายุนโฮยิ้มให้เด็กชายแจจุงที่นั่งยิ้มแป้นภูมิใจกับความเก่งของตนเอง “เยี่ยมมากเลยๆ ไหนอายุนหอมที” จมูกคมสูดความหอมแบบเด็กๆเข้าฟอดใหญ่ น่ารักจริงๆเล๊ย
“คิกคิก หนูแจเก่ง หนูแจเก่ง” มือป้อมตบเปาะแปะให้ตัวเอง
“ใช่ แจแจของอาเก่งที่สุดเลย” แต่... หนูแจครับ ยาเมื่อกี้น่ะมันหวานอยู่แล้วล่ะ แต่อีกตัวนี่สิ “งั้นคนเก่งต้องเก่งสุดๆอีกรอบนะครับ” ร่างสูงหันไปรินยาอีกตัว สีดำของมันค่อยๆรินไหลลงบนช้อนช้าๆ
“อื้อ!” หัวทุยพยักลงเร็วๆ
“งั้นคนเก่งก็ อา......”
“อั้ม!!”
และทั้งที่ที่เด็กตัวอวบ ‘อั้ม’ คุณอาก็รู้ทันรีบเอามือที่ว่างปิดปากเล็กๆทันทีที่เห็นว่าหน้าขาวใสนั้นเริ่ม..เบ้
“กรึ๊บ เลยครับแจแจ กลืนเอื้อกเลยครับลูก” แต่ใบหน้าแป้นแล้นภายใต้มือกลับสั่นระรัว “นะครับ” เจ้าตัวเล็กก็ยังคงสั่นหน้า “ไม่งั้นมันจะขมปิ๊ดปี๋นานนา เอื้อกเลยครับ” หน้าขาวก็ยังคงสั่นดิ๊ก ตากลมปิดแน่น มีประกายน้ำใสๆให้เริ่มเห็น “กลืนนะครับ กลืนนะแจแจ ไม่งั้น..ไม่งั้น เอ่อ อายุนไม่รักนะครับ เร็วครับ ไม่งั้นอายุนไม่สนใจ ไม่รักจริงๆนะ”
“ฮึก..”
“กลืนเอื้อกครับ”
.....
แล้วตัวขาวๆก็ยอมกลืนตัวยาลงไป
“เก่งมากเลยหนูแจ” คุณอารีบรวบตัวเล็กๆของหลานชายที่เริ่มจะสั่นเพราะก้อนสะอื้นเข้ามากอดแนบอก “ไม่ร้องนะ อายุนรักหนูแจที่สุดเลยครับ คนเก่งไม่ร้องนะ ไม่ร้องนะ” มือใหญ่ลูบหลังเล็กขึ้นลงเบาๆ จนหลานตัวน้อยเริ่มสงบลง สองมือจึงเปลี่ยนมาแนบแก้มขาวใส นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้เบาๆ จรดหน้าผากให้ชนกันเบาๆ “อายุนอยากให้หนูแจหายไวไว อายุนเลยต้องบังคับ ต้องขู่ให้หนูแจกินยาที่ไม่อร่อย ทุกอย่างเพราะอายุนรักหนูแจนะครับ รู้มั้ย” เสียงทุ้มส่งออกมาเบาๆ โดยมีอีกคนตั้งใจฟังเงียบๆ
“หนูแจป่วยอายุนก็ไม่สบายใจ หายไวไวนะครับ”
เจ้าตัวเล็กไม่ตอบ แต่ก็พยักหน้าลงเบาๆ แต่เท่านี้ก็เพียงพอ
ยุนโฮยิ้มรับ ก่อนจรดปากหยัก...จุ๊บ..ลงบนปากอิ่มกลมเบาๆ
“น่ารักที่สุดเลยครับหลานอา”
.
เงียบไปสามอึดใจ...และนี่ไม่ใช่นิยายรักหวานแหวว
เจ้าหนูตัวน้อยเอามือปิดปากพลางยิ้มหวานจนตาหยี
“คิกคิก อายุนจุ๊บปากแจแจ”
“ทำไมล่ะครับ อายุนจุ๊บไม่ได้เหรอ” คนตัวโตแกล้งตีหน้าเศร้าคอตก “อายุนรักหนูแจ อายุนอยากจุ๊บนี่นา ตรงนี้อายุนก็อยากจุ๊บ” นิ้มเรียวชี้ไปที่แก้มยุ้ยๆข้างหนึ่ง “ตรงนี้ก็อยาก” เลื่อนไปชี้อีกข้าง “ตรงนี้ก็อยาก” ขยับไปชี้ที่หน้าผาก “อายุนรักหนูแจนี่ อยากจุ๊บจังเลยน้า อยากจุ๊บไปทั้งตัวเลย แต่หนูแจเด็กน่ารักจะยอมเปล่าน้า”
“คิกคิก” เจ้าตัวเล็กยังคงนั่งปิดปากหัวเราะ “ได้ฮับ” ปากอิ่มยิ้มหวานแล้วพองแก้มเอียงคอ “อายุนจุ๊บๆแก้มแจแจ”
“งั้นอายุนจุ๊บตรงนี้นะ” นิ้วเรียวชี้ไปที่แก้มอีกครั้ง เจ้าเด็กป่วยก็พยักหน้าหงึกๆ ..จุ๊บ...
“ตรงนี้ด้วยนะ” นิ้วเรียวชี้ที่อีกข้าง เจ้าตัวเล็กก็พองลมแก้มตุ่ย...จุ๊บ...
“แล้วตรงนี้” นิ้วขาวชี้อีกที่หน้าผาก ตุ๊กตาตัวนิ่มก็เงยหน้าพรืดให้...จุ๊บ...
“แล้วถ้า..ตรงนี้” นิ้วขาวแกล้งจิ้มจึ๊กไปที่พุงน้อยๆ เด็กอวบก็เบ่งพุงให้ป่อง...จุ๊บ... และคุณอาก็โน้มตัวลงจุ๊บเบาๆ “อ๊า..พุงใครหว่า น่าหม่ำจังเลย” แล้วคุณอาก็แกล้งหลานตัวน้อย ปากหยักแกล้งไล่งับพุงเจ้าตัวเล็ก จนเด็กน้อยหัวเราะคิกคักเพราะบ้าจี้ ตัวขาวอวบเริ่มเอนนอนแต่ก็ยังดีดดิ้นขลุกขลักหัวเราะเอิ๊กอ๊ากด้วยจักจี้ ที่คุณอาทั้งแกล้งงับพุงน้อยๆแล้วยังแกล้งจี๋เอวนิ่มๆ
“ฮิฮิ คิกคิก อายุนอ่า..คิกคิก..” กลิ่นแป้งเด็กที่โชยและพุงขาวนิ่มที่แกล้งงับ ทำให้ความหมั่นเขี้ยวในตัวหลานชายเพิ่มขึ้นจริงๆ
“พุงใครน้า พุงใครน้า”
“ฮิฮิ พุง..พุงแจแจ ฮะ คิกคิก”
“จั๊กจี๋ใช่ม๊ายยย”
“คิกคิก อายุนอ่า..ฮิฮิ” เจ้าตัวเล็กดีดดิ้น หัวเราะไม่หยุด ตัวกลมดิ้นพลิกหนี คุณอาก็ยังแกล้งงับ ดุนๆจมูกเล่นที่หลังน้อย มือก็ยังจี๋ที่เอวอวบ บางแกล้งตีก้นนิ่มเบาๆ “ฮิฮิ” สุดท้ายก็พลิกตัวเจ้าตัวเล็กกลับ ไล่งับพุงขาวๆเบาๆต่อ “อายุนอ่ะ แจแจจี๋ แจแจจี๋...คิกคิก” หลานยังคงหัวเราะไม่หยุด เมื่อคุณอาไม่มีทีท่าจะหยุดแกล้ง จนกระทั่ง..
“ไอ้ยุน ไอ้บ้า เมิงปล้ำหลานตัวเองเหรอวะ แจแจยังไม่สามขวบเลยนะโว้ยยยยย”
ปาร์คยูชอน แขกไม่ได้รับเชิญ(สักนิด)มา...
.
“มาทำไมวะเนี่ยไอ้ปาร์ค” ยุนโฮที่ส่งหลานนอนดูการ์ตูนเรียบร้อยออกมาทักทายเพื่อนสนิทที่ยอมหดตัวออกไปนั่งรอเงียบๆที่ห้องรับแขกหลังจากโดนหมอนเขวี้ยงใส่หน้าเป็นรางวัลที่เข้ามาโพล่งไม่ดูตาม้าตาเรือ “แล้วมาก็ไม่หัดเคาะประตู”
“อ่าว...เคาะไมอ่า อุตส่าห์มีกุญแจนี่หว่า”
“อ่อ..งั้นขอโทษครับ แต่...แล้วนี่มันห้องใครไม่ทราบ”
“ก็...แหม...ก็เห็นว่าหลานป่วยไง เลยไม่อยากกวน”
“ไม่อยากกวน? แล้วที่แกเข้าไปมันคืออะไร ห๊ะ แล้ว... ที่แกมาที่นี่น่ะ มันไม่กวนเลยหรือไงไม่ทราบ”
“ก็ไม่ได้มากวน ปาร์คกี้แค่มา...แหะๆ แค่มา..เอ่อ...รอคุณหมอจุนซูอ่า..เหอเหอ” คุณชายปาร์คหัวเราะแหะๆ เมื่อจนมุมต้องบอกเล่าความจริงถึงสิ่งที่จูงใจมา อุแหม่ ห่วงหลานอยากมาเยี่ยมก็ด้วยแหละ แต่..คุณหมอจุนซู แอร๊ย ถูกใจปาร์คกี้มากอ่ะครับ
แต่ไม่ทันได้พักหายใจ เสียงออดก็ดังขึ้นเบาๆ “อั๊ยย่ะ พรหมลิขิตปาร์คกี้ชัวน์ป้าป ต้องเป็นคุณหมอจุนซูแน่ๆเลย” คุณชายยูชอนยิ้มหล่อพลางยักคิ้ว ก่อนสะบัดก้นลุกจากเก้าอี้แจ้นไปเปิดประตูทันใด “สวัสดีคร๊าบบบบบบ”
.
.
.
“คุณอาหมอจุนซู.....”เจ้าตัวเล็กผุดลุก ยิ้มหวานให้เมื่อเห็นว่าใครก้าวเข้ามา
“ไงครับคนเก่ง ทานยาหรือยังเอ่ย” “ทานแล้วฮะ อุ๊ คุณลุงยูชอน” ตากลมโตขึ้น เมื่อเห็นคนที่ตามหลังคุณอาหมอ แต่..ลุงอีกแล้วเหรอ “อาครับลูก อายูชอนนนนน” ยูชอนรีบแก้
“ลู๊งงงงงงงงงงงงงงงง”
“อา..... อาลูก อา.......”
“หึ ไม่อาววววว ลุง แจแจจะเรียกลุง ถ้าอาต้องน่ารักแบบอาหมอจุนซูจิ”
“หนูแจอ่ะ” คุณชายผู้หล่อเหล่าแกล้งกระฟัดกระเฟียด โถ หลานรักจะเรียกลุงเมื่อไรไม่เรียก มาเรียกต่อหน้าหมอจุนซูของอาทำไมอ่ะ
“ยูชอน เด็กเค้าไม่โกหกกันหรอกนะ แจแจพูดไปตามที่เห็นน่ะ สงสัยนายจะหน้าแก่ไปหน่อย”
“ไอ้ยุน!!”
“จริงไหมครับคุณหมอ”
“ฮิย่าฮ่าฮ่า ก็อาจจะจริงนะครับ” ง่ะ คุณหมออ่า...
“เอาล่ะ ไหนคนเก่ง แลบลิ้นมาให้อาหมอตรวจหน่อย แบร่สิครับ แบร่..”
“แบร่.....”
.
.
สามวันผ่านไป...ด้วยการดูแลเป็นอย่างดี ในที่สุด แจจุงตัวน้อยก็หายดีกลับมาเล่นซนได้ตามเดิม ซึ่งตอนนี้เจ้าตัวยุ่งนอนคว่ำวาดระบายสีกับสมุดภาพที่คุณอาจุนซูเอามาฝาก โดยใช้สีที่คุณอายูชอนซื้อมาให้ ในวันที่ตรงกับวันที่คุณอาจุนซูซื้อสมุดภาพมาให้ด้วยเป๊ะ ทำเอาคุณอายูชอนบอกกับแจจุงว่า มันเป็นพรหมลิขิต ซึ่งแจแจก็ไม่รู้อ่า..ว่าพรหมลิขิตแปลว่าอะไร
“หนูแจครับเช็ดตัวหน่อยเร็ว” ยุนโฮถืออ่าวแก้วบรรจุน้ำอุ่นพร้อมผ้านุ่มมาวางลงข้างๆ แจจุงที่ลุกนั่งพร้อมชูแขนให้คุณอาช่วยถอดเสื้ออย่างว่าง่าย
“อายุน...หนูแจอยากเที่ยวอ่า เที่ยวหนุกๆ” คนน่ารักเหมือนตุ๊กตายู่หน้าเมื่อคุณอาถอดเสื้อตัวหนาออกไปแล้ว ตัวกลมโชว์ผิวขาวๆพุงขาวๆ ให้คุณอาค่อยๆไล้เช็ดให้อย่างเบามือ
“เอ... เที่ยวเหรอ..พรุ่งนี้อายุนจะว่างมั้ยน้า” มือหนาอ้อมเช็ดแผ่นหลังเล็ก เจ้าหนูน้อยก็กอดอกหรี่ตาฟัง “ว่างสิฮะ”
“ไม่รู้ซี่ ว่างหรือเปล่านะ เอ...” คุณอาแกล้งทำท่าคิดพลางซักบิดน้ำเตรียมเช็ดรอบใหม่ “อายุนอ่า...” งอนอายุนแล้ว
“ลุกหน่อยครับอาจะเช็ดขาให้ ถอดกางเกงด้วยน้า” “ไม่อ่ะ” ตัวแสบชักดื้อ ยกมือกอดอก ตัวกลมกลับนั่งแน่นติดพื้น
“ไม่ลุกอาก็คิดไม่ออกว่าจะว่างพาแจแจไปเที่ยวที่ไหนนะ เอ... ว่างมั้ยหนอ ว่างมั้ยเอ่ย” คุณอาเจ้าเล่ห์แกล้งทำท่าคิดอีกครั้ง ฮึ้บ แจจุงตัวจิ๋วเด้งลุก “ถอดเกางเกงด้วยครับ” มือน้อยจับที่เอวกางเกงแล้วดึงพรืดลงทันที
“อื้ม อย่างนี้ก็...อาน่าจะว่างนะเนี่ย”
“ฮิฮิ อายุนน่ารัก หนูแจรักอายุนน้า” แจแจกำมือน้อยๆที่อกแล้วทำท่าคล้ายถูไปมาตรงช่วงอก
“ง้านนน ว่างก็ได้ หันหลังมาเร็ว อาจะเช็ดก้นให้ครับ”
“ฮับ!!” แล้วแก้มก้นขาวนิ่มก็ถูกเช็ดเบามือ เจ้าตัวเล็กมีการเด้งก้นนิ่มๆเล่นตามแรงเช็ดคุณอาด้วย ทะเล้นเอากับหนูแจซี่
“โอเค ทีนี้ก็เสร็จแล้ว เรามาทาแป้งกันดีกว่าเนาะ แล้วหนูแจก็คิดเลยนะว่าจะไปเที่ยวที่ไหน”
“อื้อ!!!” แจจุงผงกหัวทุยๆ แล้วเงยหน้าให้คุณอาทาแป้ง ต่อด้วยแอ่นพุงให้คุณอาทาตัว แล้วตัวขาวเนียนนุ่มนิ่ม ก็ค่อยๆขาวขึ้นอีกด้วยแป้งเด็ก
“ชวนลุงยูชอนด้วยนะฮะ แจแจรักลุงยูชอน ฮิฮิ”
“รักลุงยูชอนเหรอครับ อ๊า... แล้วอายุนล่ะ อายุนอาบน้ำประแป้ง ป้อนข้าวให้ทุกวันรักอายุนบ้างหรือเปล่าเนี่ย” ยุนโฮแกล้งทำเสียงน้อยอกน้อยใจขณะกางกางเกงให้หลานชายแหย่ขาใส่ โดยที่แขนป้อมเท้าที่ไหล่แกร่งของคุณอาเพื่อทรงตัว
“รักฮะ”
“มากกว่าอายูชอนหรือเปล่า” ยุนโฮกางเสื้อให้หลานชาย และค่อยๆติดกระดุมให้
“มากกว่าฮับ” น่ารักจริงๆเลย หลานอาคนนี้ อิอิ
“อาจุนซูล่ะ รักอายุนมากกว่ามั้ย”
“มากกว่าฮะ แจแจรักอายุนที่สุดเลย รักมากกว่าใครเล๊ย” เด็กน้อยเอียงศรีษะไปตามแนวแรงของแปรงขนอ่อนที่กำลังแปรงผม “อายุนที่หนึ่ง ที่หนึ่ง” นิ้วชี้ป้อมชูขึ้น แล้วยืดออก
“ตอนนี้ล่ะที่หนึ่ง เดี๋ยวใครมาโอ๋อายุนก็ตกกระป๋อง ชิ”
“อายุนอ่า... โอ๋ๆ ไม่หน้าบู้น้า หม่ามี๊บอกว่าหน้าบู้แล้วจะไม่หล่อ หนูแจไม่ให้อายุนตกป๋องหรอก โอ๋เอ๋ๆ” มือเล็กกำแล้วแบ พลิกไปพลิกมาตรงหน้าใบหน้าคม น่ารักจริงเด็กคนเนี๊ย
“อีกเดี๋ยวหนูแจโต หนูแจก็ลืมอายุนแล้ว ยังไงอายุนก็ตกกระป๋อง” เด็กน้อยเอ๊ย จะทำยังไงน้า
“หนูแจไม่ลืมอายุนฮับ หนูแจโตแล้ว หนูแจก็จาร๊ากกกอายุนที่สุด” ตัวเล็กโถมตัวเข้ากอด
“ร๊ากกกอายุนคนเดียวเล๊ย”
คำพูดของหลานเมื่อค่ำยังก้องอยู่ในหูผมตลอดแม้จะผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว เด็กน่ารักที่กำลังหลับปุ๋ยคนนี้พูดอะไรน่ารักน่าชังเสมอๆ ภาพของแกไม่ว่าจะทำอะไรติดในหัวผมและทำให้ผมยิ้มหัวเราะเสมอไม่คลาย เช่นเดียวกับตอนนี้ หลังจากขวดนมหมดขวดไม่มีให้ดูด แกก็กลับมาอมหัวแม่มือของแกจนแก้มยุ้ยตามความเคยชิน ตากลมของแกก็หลับสนิทเห็นเป็นขนตาอ่อนๆเป็นแผง ตัดกับผิวขาวๆและปากแดงๆของแก แม้แต่มือของแกอีกข้างก็ทำเอาผมยิ้มไม่หุบ เมื่อแจแจกำชายเสื้อผมแน่นไม่ปล่อยพร้อมกับตัวของแกก็ซุกงอเป็นก้อนกลมๆที่อกของผม
แต่แล้ว เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
ชื่อที่ขึ้นโชว์หราทำให้ผมรู้สึกใจหายแปลกๆ
และมัน...ก็เป็นจริง..
“ครับพี่....เอ๋....ถึงแล้วหรือครับ พรุ่งนี้เช้าเลยเหรอ ทำไมเร็ว..จังล่ะ”
ไม่น่าเชื่อ...ภาระหน้าที่ของผม มันจบลงกระทันหันจนน่าใจหาย ทั้งๆที่มันกลายเป็นความสนุกสนาน ความสุข และความเต็มใจแล้วแท้ๆ แต่....สุดท้ายมันก็กำลังจะกลายเป็นเพียงอดีตและความทรงจำ
และสุดท้ายก็เป็นเพียงความทรงจำ
เป็นความทรงจำที่ดีของผมตลอดมา...
สิบสามปีกว่าแล้วที่ผมได้เลี้ยงเด็กที่น่ารักที่สุดที่นี่ และสิบปีแล้วที่หลานของผมจากเกาหลีไปต่างแดนพร้อมกับพี่ชายและพี่สะใภ้ของผมที่จู่ๆ ต้องบินไปรักษาตัวถึงอังกฤษจนหายและอยู่ดูแลสาขาที่นู่น รวมถึงหนูแจหลายชายของผมก็เข้าโรงเรียน และโรงเรียนประจำที่นู่นตราบจนถึงปัจจุบันนี้
ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้เจอกันอีก
“ร๊ากกกอายุนคนเดียวเล๊ย”
อมยิ้มอีกครั้งเมื่อคิดถึงวันวาน มือวางกล่องของขวัญที่มาพร้อมซองการ์ด ที่จะได้รับเสมอในวันนี้ของทุกๆปี และจะมีเสียงหวานๆใสๆ มาร้องแฮปปี้เบิร์ทเดย์ให้อีกครั้งยามเที่ยงคืน
คืนนี้แล้วสินะ
HAPPY BIRTHDAY ฮะ อายุน...
.
.
ติงต่อง..
ใครมากันเวลานี้ ยุนโฮเลิกคิ้วแปลกใจก่อนจะก้าวไปเปิดประตู ทั้งๆที่ในมือไม่ได้แม้วางของขวัญของหลานชายลง
หรือว่า...
.
หนูแจ????
.
.
.
ยังไม่ทันได้เดินออกไปเปิด คนคนนั้นก็ก้าวเข้ามา...
.
.
“ยะฮู๊วววววว ไงคร๊าบ คุณอาคนหล่อโสดแต่ไม่สด คิดถึงคุณหลานอีกแล้วหรา”
“ไอ้ปาร์ค...อีกแล้วนะ รอไม่เป็นอีกแล้ว และที่ชั้นโสดโสดอยู่ทางนี้เพราะไม่อยากมีภาระหรอกนะ ไม่ใช่โสดแบบไม่มีใครเอาแบบนายยูชอน จีบคุณหมอจุนซูมาตั้งนานก็ไม่สำเร็จ” ยอมรับว่ารู้สึกผิดหวังไม่ใช่น้อย แต่...ทำไมถึงต้องหวัง ในเมื่อก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้
“โหย..... แรงอ่ะ ไม่ใช่ไม่มีใครเอานะ คุณหมอเค้ากำลังดูใจชั้นเว้ย ไม่ใช่ไม่เอา ชิ”
“อ่าฮะ ดูใจ? โอเคๆ ดูใจก็ดูใจ”
“เออเด่ะ อยู่ขั้นกำลังดูใจโว้ย แต่...แฮปปี้เบิร์ทเดย์นะเว่ย ขอให้ปีนี้ ปีที่นายแก่หง่อมครบสามสิบเจ็ดเนี่ย ขอให้นายมีแฟนเป็นตัวเป็นตนซะที” มือเรียบตบไหล่กว้างปุ๊ๆ
“หึ ขอบใจ! อีกไม่กี่เดือนนายก็แก่หง่อมสามสิบเจ็ดเท่าชั้นแล้วล่ะ ไม่ต้องมาพูดดี แล้วนี่มาทำไมเนี่ย”
“เอ๊า ก็มาแฮปปี้เบิร์ทเดนย์ทูยูนายไง แล้วก็จะชวนนายไปเที่ยวซะหน่อย เดี๋ยวจะเหงาหงอยเดียวดายในวันเกิด”
“เหรอ”
“ช่ายยยยยยย เพราะงั้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไปไป๊ ส่วนปาร์คกี้ขอฉี่แป๊ป ปวดฉี่อ่า....” ว่าแล้วเจ้าตัวก็วิ่งปรู๊ดไปที่ห้องน้ำ โดยที่อีกคนได้แต่ยืนส่ายหน้า ก่อนวางของขวัญของหลานสุดที่รัก แล้วเริ่มก้าวเดินไปที่ห้องของตน ทว่า...
ติงต่อง....
ใครมา..อีกล่ะ
“อ๊ากส์ จุนซู จุนซูแน่ๆเลย ปาร์คกี้นัดไว้ อ๊ากส์ คุณหมอคร๊าบ รอปาร์คกี้ฉี่แป๊ปนุงงงงงงงง” เสียงยูชอนโวกเวกโวยวายดังลั่นออกมาจากห้องน้ำ ยุนโฮได้แต่ถอนหายใจระอากับพฤติกรรมไม่รู้จักโตของเพื่อนก่อนที่มือเรียวจะบิดลูดบิดประตูเปิดออก
และภาพตรงหน้าก็....
เป็น.....
คนตัวเล็กๆ
ยิ้มหวานๆ
ตาโตๆ
ผิวขาวๆ
ผมนิ่มๆ
ตัวบางๆ
“แฮปปี้เบิร์ทเดย์ฮะ อายุน”
--------------------------------------------------THE END--------------------------------------------
ของแถม...
“แฮปปี้เบิร์ทเดย์ฮะ อายุน”
เหมือนภาพฝัน แต่แรงโถมเข้าเต็มก็ทำให้รู้ว่าไม่ได้ฝันไป ตัวนิ่มๆกำลังโอบวงแขนกอดเอวเค้าอยู่ หน้าหวานๆที่เหมือนกับรูปที่ตั้งอยู่บนหัวนอนกำลังซบที่อก และเสียงใสๆ กำลังร้องหงุงหงิง
“หนูแจ....”
“คิดถึงอายุนจัง หนูแจกลับมาแล้วฮะ”
“หนูแจ...”
“อายุนคิดถึงหนูแจมั้ย ฮิฮิ แล้ว...เซอร์ไพรสมั้ยฮะ ปิดเทอมนี้หนูแจขอป๊ะป๋ามาอยู่กับอายุนเลยน้า” เจ้าตัวเล็กเมื่อวันวานเงยหน้าสวยๆทั้งๆที่ตัวยังกอดกันไม่ปล่อยพูดฉอเลาะ จึงไม่รู้ว่าในห้องนี้มีคนอีกคน..
“ป๊าดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด นางฟ้า.......”
“ลุงยูชอน!!!”
“อ๊ากส์ หนูแจเหรอเนี่ย โอ้วววววว แต่ลุงยูชอนที่ไหนเล่า พี่จ้ะ ‘พี่’ สวยๆน่ารักๆแบบหนูแจต้องเรียก พี่ เท่านั้น”
“เก็บปากย้อยๆกับน้ำลายยืดๆของนายซะยูชอน อย่ามาปล่อยให้ยืดแถวนี้ อุบาด!! ป่ะครับหนูแจ เข้าห้องเนาะ เดี๋ยวอาลากกระเป๋าเข้าไปให้” ยุนโฮหันไปดุยูชอนที่แทบเก็บน้ำลายยืดๆไม่ได้เมื่อได้เห็นคนน่ารัก ซึ่งเป็นหลานชายที่เขาเฝ้าคิดถึงในทุกๆวัน ก่อนจะโอบไหล่บางๆของหลานชายที่รักซึ่งยังคงยิ้มหวานๆส่งให้ “อย่าไปสนใจมันเลยครับแจแจ บ้ายังไงก็บ้ายังงั้น กี่ปีๆก็ไม่เปลี่ยน อาหมอจุนซูถึงไม่เอา ไม่ยอมตกลงเป็นแฟนไง”
“ไอ้บ้ายุน พูดแบบนี้ได้ไง เดี๋ยวหนูแจเข้าใจผิด จุนซงจุนซูที่ไหน ไม่มี๊ แล้วเนี่ยเดี๋ยวหนูแจคิดว่าพี่ยูชอนคนนี้เจ้าชู้นะโว้ย หนูแจอย่าไปฟังไอ้ยุนโฮนะครับ พี่ยูชอนเป็นคนรักใครรักจริง อื้อ!”
“ฮะ หนูแจรู้ฮะลุงยูชอนนนนนน”
“อ๊ากส์... บอกว่าพี่ไงเล๊า เพ่!!!!!”
เด็กอาไร๊ พูดไม่รู้เรื่องบอกว่า พี่ พี่ พี่ ยังจะลุง ชิชะ ปาร์คกี้ออกจะหล่อ เท่ห์ ดูดี แถมยังหน้าเด็ก ยังจะมาลุงอีก ฮึ้ย ถ้าไม่ติดว่าหน้าตาน่ารัก เหมือนนางฟ้านะ จะ ‘ฟัด’ ให้น่วมเลย เด็กเปรตตตตตตตตตตตตตตตต!!!
“อ่าว จะยืนหน้าหงิกอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ยอ่ะฮะ ลุง-ยู-ชอน”
“พี่เซ่ เพ่!!!!”
“ไม่ด๊ายยยย ต้อง ลู๊งงงงงงงง!!!”
-------------------------------------------ขอจบแต่เพียงเท่านี้ สาธู๊ว---------------------------------------------
สวัสดีค่า ลูกปัดเอาฟิคมาเสิร์ฟ เป็นแนวถนัดแนวเดิมตั้งแต่แรกเลยล่ะ ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคที่ลูกปัดแต่งขึ้นเพื่อฉลองบอร์ด ourprivacyTVXQ ที่ครบหนึ่งขวบในเดือนนี้ค่ะ เนื้อเรื่องก็นี่แหละน่ารักๆ คนละแนวกับพระชายากับนางสนมที่ทุกคนรู้จักลูกปัดกันมาเลย ฮี่ฮี่ ฟิคเรื่องนี้ลูกปัดรวมหัวกับเพื่อน (angelliz) มาช่วยพรูฟค่ะ ก็หวังว่าจะชอบกันบ้างนะคะ ขอบคุณค่ะ
ปล. บอร์ด ourprivacyTVXQ http://ourprivacytvxq.30.forumer.com เปิดรับสมาชิกใหม่แล้วนะคะตอนนี้ ^^
“มาทำไมวะเนี่ยไอ้ปาร์ค” ยุนโฮที่ส่งหลานนอนดูการ์ตูนเรียบร้อยออกมาทักทายเพื่อนสนิทที่ยอมหดตัวออกไปนั่งรอเงียบๆที่ห้องรับแขกหลังจากโดนหมอนเขวี้ยงใส่หน้าเป็นรางวัลที่เข้ามาโพล่งไม่ดูตาม้าตาเรือ “แล้วมาก็ไม่หัดเคาะประตู”
“อ่าว...เคาะไมอ่า อุตส่าห์มีกุญแจนี่หว่า”
“อ่อ..งั้นขอโทษครับ แต่...แล้วนี่มันห้องใครไม่ทราบ”
“ก็...แหม...ก็เห็นว่าหลานป่วยไง เลยไม่อยากกวน”
“ไม่อยากกวน? แล้วที่แกเข้าไปมันคืออะไร ห๊ะ แล้ว... ที่แกมาที่นี่น่ะ มันไม่กวนเลยหรือไงไม่ทราบ”
“ก็ไม่ได้มากวน ปาร์คกี้แค่มา...แหะๆ แค่มา..เอ่อ...รอคุณหมอจุนซูอ่า..เหอเหอ” คุณชายปาร์คหัวเราะแหะๆ เมื่อจนมุมต้องบอกเล่าความจริงถึงสิ่งที่จูงใจมา อุแหม่ ห่วงหลานอยากมาเยี่ยมก็ด้วยแหละ แต่..คุณหมอจุนซู แอร๊ย ถูกใจปาร์คกี้มากอ่ะครับ
แต่ไม่ทันได้พักหายใจ เสียงออดก็ดังขึ้นเบาๆ “อั๊ยย่ะ พรหมลิขิตปาร์คกี้ชัวน์ป้าป ต้องเป็นคุณหมอจุนซูแน่ๆเลย” คุณชายยูชอนยิ้มหล่อพลางยักคิ้ว ก่อนสะบัดก้นลุกจากเก้าอี้แจ้นไปเปิดประตูทันใด “สวัสดีคร๊าบบบบบบ”
.
.
.
“คุณอาหมอจุนซู.....”เจ้าตัวเล็กผุดลุก ยิ้มหวานให้เมื่อเห็นว่าใครก้าวเข้ามา
“ไงครับคนเก่ง ทานยาหรือยังเอ่ย” “ทานแล้วฮะ อุ๊ คุณลุงยูชอน” ตากลมโตขึ้น เมื่อเห็นคนที่ตามหลังคุณอาหมอ แต่..ลุงอีกแล้วเหรอ “อาครับลูก อายูชอนนนนน” ยูชอนรีบแก้
“ลู๊งงงงงงงงงงงงงงงง”
“อา..... อาลูก อา.......”
“หึ ไม่อาววววว ลุง แจแจจะเรียกลุง ถ้าอาต้องน่ารักแบบอาหมอจุนซูจิ”
“หนูแจอ่ะ” คุณชายผู้หล่อเหล่าแกล้งกระฟัดกระเฟียด โถ หลานรักจะเรียกลุงเมื่อไรไม่เรียก มาเรียกต่อหน้าหมอจุนซูของอาทำไมอ่ะ
“ยูชอน เด็กเค้าไม่โกหกกันหรอกนะ แจแจพูดไปตามที่เห็นน่ะ สงสัยนายจะหน้าแก่ไปหน่อย”
“ไอ้ยุน!!”
“จริงไหมครับคุณหมอ”
“ฮิย่าฮ่าฮ่า ก็อาจจะจริงนะครับ” ง่ะ คุณหมออ่า...
“เอาล่ะ ไหนคนเก่ง แลบลิ้นมาให้อาหมอตรวจหน่อย แบร่สิครับ แบร่..”
“แบร่.....”
.
.
สามวันผ่านไป...ด้วยการดูแลเป็นอย่างดี ในที่สุด แจจุงตัวน้อยก็หายดีกลับมาเล่นซนได้ตามเดิม ซึ่งตอนนี้เจ้าตัวยุ่งนอนคว่ำวาดระบายสีกับสมุดภาพที่คุณอาจุนซูเอามาฝาก โดยใช้สีที่คุณอายูชอนซื้อมาให้ ในวันที่ตรงกับวันที่คุณอาจุนซูซื้อสมุดภาพมาให้ด้วยเป๊ะ ทำเอาคุณอายูชอนบอกกับแจจุงว่า มันเป็นพรหมลิขิต ซึ่งแจแจก็ไม่รู้อ่า..ว่าพรหมลิขิตแปลว่าอะไร
“หนูแจครับเช็ดตัวหน่อยเร็ว” ยุนโฮถืออ่าวแก้วบรรจุน้ำอุ่นพร้อมผ้านุ่มมาวางลงข้างๆ แจจุงที่ลุกนั่งพร้อมชูแขนให้คุณอาช่วยถอดเสื้ออย่างว่าง่าย
“อายุน...หนูแจอยากเที่ยวอ่า เที่ยวหนุกๆ” คนน่ารักเหมือนตุ๊กตายู่หน้าเมื่อคุณอาถอดเสื้อตัวหนาออกไปแล้ว ตัวกลมโชว์ผิวขาวๆพุงขาวๆ ให้คุณอาค่อยๆไล้เช็ดให้อย่างเบามือ
“เอ... เที่ยวเหรอ..พรุ่งนี้อายุนจะว่างมั้ยน้า” มือหนาอ้อมเช็ดแผ่นหลังเล็ก เจ้าหนูน้อยก็กอดอกหรี่ตาฟัง “ว่างสิฮะ”
“ไม่รู้ซี่ ว่างหรือเปล่านะ เอ...” คุณอาแกล้งทำท่าคิดพลางซักบิดน้ำเตรียมเช็ดรอบใหม่ “อายุนอ่า...” งอนอายุนแล้ว
“ลุกหน่อยครับอาจะเช็ดขาให้ ถอดกางเกงด้วยน้า” “ไม่อ่ะ” ตัวแสบชักดื้อ ยกมือกอดอก ตัวกลมกลับนั่งแน่นติดพื้น
“ไม่ลุกอาก็คิดไม่ออกว่าจะว่างพาแจแจไปเที่ยวที่ไหนนะ เอ... ว่างมั้ยหนอ ว่างมั้ยเอ่ย” คุณอาเจ้าเล่ห์แกล้งทำท่าคิดอีกครั้ง ฮึ้บ แจจุงตัวจิ๋วเด้งลุก “ถอดเกางเกงด้วยครับ” มือน้อยจับที่เอวกางเกงแล้วดึงพรืดลงทันที
“อื้ม อย่างนี้ก็...อาน่าจะว่างนะเนี่ย”
“ฮิฮิ อายุนน่ารัก หนูแจรักอายุนน้า” แจแจกำมือน้อยๆที่อกแล้วทำท่าคล้ายถูไปมาตรงช่วงอก
“ง้านนน ว่างก็ได้ หันหลังมาเร็ว อาจะเช็ดก้นให้ครับ”
“ฮับ!!” แล้วแก้มก้นขาวนิ่มก็ถูกเช็ดเบามือ เจ้าตัวเล็กมีการเด้งก้นนิ่มๆเล่นตามแรงเช็ดคุณอาด้วย ทะเล้นเอากับหนูแจซี่
“โอเค ทีนี้ก็เสร็จแล้ว เรามาทาแป้งกันดีกว่าเนาะ แล้วหนูแจก็คิดเลยนะว่าจะไปเที่ยวที่ไหน”
“อื้อ!!!” แจจุงผงกหัวทุยๆ แล้วเงยหน้าให้คุณอาทาแป้ง ต่อด้วยแอ่นพุงให้คุณอาทาตัว แล้วตัวขาวเนียนนุ่มนิ่ม ก็ค่อยๆขาวขึ้นอีกด้วยแป้งเด็ก
“ชวนลุงยูชอนด้วยนะฮะ แจแจรักลุงยูชอน ฮิฮิ”
“รักลุงยูชอนเหรอครับ อ๊า... แล้วอายุนล่ะ อายุนอาบน้ำประแป้ง ป้อนข้าวให้ทุกวันรักอายุนบ้างหรือเปล่าเนี่ย” ยุนโฮแกล้งทำเสียงน้อยอกน้อยใจขณะกางกางเกงให้หลานชายแหย่ขาใส่ โดยที่แขนป้อมเท้าที่ไหล่แกร่งของคุณอาเพื่อทรงตัว
“รักฮะ”
“มากกว่าอายูชอนหรือเปล่า” ยุนโฮกางเสื้อให้หลานชาย และค่อยๆติดกระดุมให้
“มากกว่าฮับ” น่ารักจริงๆเลย หลานอาคนนี้ อิอิ
“อาจุนซูล่ะ รักอายุนมากกว่ามั้ย”
“มากกว่าฮะ แจแจรักอายุนที่สุดเลย รักมากกว่าใครเล๊ย” เด็กน้อยเอียงศรีษะไปตามแนวแรงของแปรงขนอ่อนที่กำลังแปรงผม “อายุนที่หนึ่ง ที่หนึ่ง” นิ้วชี้ป้อมชูขึ้น แล้วยืดออก
“ตอนนี้ล่ะที่หนึ่ง เดี๋ยวใครมาโอ๋อายุนก็ตกกระป๋อง ชิ”
“อายุนอ่า... โอ๋ๆ ไม่หน้าบู้น้า หม่ามี๊บอกว่าหน้าบู้แล้วจะไม่หล่อ หนูแจไม่ให้อายุนตกป๋องหรอก โอ๋เอ๋ๆ” มือเล็กกำแล้วแบ พลิกไปพลิกมาตรงหน้าใบหน้าคม น่ารักจริงเด็กคนเนี๊ย
“อีกเดี๋ยวหนูแจโต หนูแจก็ลืมอายุนแล้ว ยังไงอายุนก็ตกกระป๋อง” เด็กน้อยเอ๊ย จะทำยังไงน้า
“หนูแจไม่ลืมอายุนฮับ หนูแจโตแล้ว หนูแจก็จาร๊ากกกอายุนที่สุด” ตัวเล็กโถมตัวเข้ากอด
“ร๊ากกกอายุนคนเดียวเล๊ย”
คำพูดของหลานเมื่อค่ำยังก้องอยู่ในหูผมตลอดแม้จะผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว เด็กน่ารักที่กำลังหลับปุ๋ยคนนี้พูดอะไรน่ารักน่าชังเสมอๆ ภาพของแกไม่ว่าจะทำอะไรติดในหัวผมและทำให้ผมยิ้มหัวเราะเสมอไม่คลาย เช่นเดียวกับตอนนี้ หลังจากขวดนมหมดขวดไม่มีให้ดูด แกก็กลับมาอมหัวแม่มือของแกจนแก้มยุ้ยตามความเคยชิน ตากลมของแกก็หลับสนิทเห็นเป็นขนตาอ่อนๆเป็นแผง ตัดกับผิวขาวๆและปากแดงๆของแก แม้แต่มือของแกอีกข้างก็ทำเอาผมยิ้มไม่หุบ เมื่อแจแจกำชายเสื้อผมแน่นไม่ปล่อยพร้อมกับตัวของแกก็ซุกงอเป็นก้อนกลมๆที่อกของผม
แต่แล้ว เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
ชื่อที่ขึ้นโชว์หราทำให้ผมรู้สึกใจหายแปลกๆ
และมัน...ก็เป็นจริง..
“ครับพี่....เอ๋....ถึงแล้วหรือครับ พรุ่งนี้เช้าเลยเหรอ ทำไมเร็ว..จังล่ะ”
ไม่น่าเชื่อ...ภาระหน้าที่ของผม มันจบลงกระทันหันจนน่าใจหาย ทั้งๆที่มันกลายเป็นความสนุกสนาน ความสุข และความเต็มใจแล้วแท้ๆ แต่....สุดท้ายมันก็กำลังจะกลายเป็นเพียงอดีตและความทรงจำ
และสุดท้ายก็เป็นเพียงความทรงจำ
เป็นความทรงจำที่ดีของผมตลอดมา...
สิบสามปีกว่าแล้วที่ผมได้เลี้ยงเด็กที่น่ารักที่สุดที่นี่ และสิบปีแล้วที่หลานของผมจากเกาหลีไปต่างแดนพร้อมกับพี่ชายและพี่สะใภ้ของผมที่จู่ๆ ต้องบินไปรักษาตัวถึงอังกฤษจนหายและอยู่ดูแลสาขาที่นู่น รวมถึงหนูแจหลายชายของผมก็เข้าโรงเรียน และโรงเรียนประจำที่นู่นตราบจนถึงปัจจุบันนี้
ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้เจอกันอีก
“ร๊ากกกอายุนคนเดียวเล๊ย”
อมยิ้มอีกครั้งเมื่อคิดถึงวันวาน มือวางกล่องของขวัญที่มาพร้อมซองการ์ด ที่จะได้รับเสมอในวันนี้ของทุกๆปี และจะมีเสียงหวานๆใสๆ มาร้องแฮปปี้เบิร์ทเดย์ให้อีกครั้งยามเที่ยงคืน
คืนนี้แล้วสินะ
HAPPY BIRTHDAY ฮะ อายุน...
.
.
ติงต่อง..
ใครมากันเวลานี้ ยุนโฮเลิกคิ้วแปลกใจก่อนจะก้าวไปเปิดประตู ทั้งๆที่ในมือไม่ได้แม้วางของขวัญของหลานชายลง
หรือว่า...
.
หนูแจ????
.
.
.
ยังไม่ทันได้เดินออกไปเปิด คนคนนั้นก็ก้าวเข้ามา...
.
.
“ยะฮู๊วววววว ไงคร๊าบ คุณอาคนหล่อโสดแต่ไม่สด คิดถึงคุณหลานอีกแล้วหรา”
“ไอ้ปาร์ค...อีกแล้วนะ รอไม่เป็นอีกแล้ว และที่ชั้นโสดโสดอยู่ทางนี้เพราะไม่อยากมีภาระหรอกนะ ไม่ใช่โสดแบบไม่มีใครเอาแบบนายยูชอน จีบคุณหมอจุนซูมาตั้งนานก็ไม่สำเร็จ” ยอมรับว่ารู้สึกผิดหวังไม่ใช่น้อย แต่...ทำไมถึงต้องหวัง ในเมื่อก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้
“โหย..... แรงอ่ะ ไม่ใช่ไม่มีใครเอานะ คุณหมอเค้ากำลังดูใจชั้นเว้ย ไม่ใช่ไม่เอา ชิ”
“อ่าฮะ ดูใจ? โอเคๆ ดูใจก็ดูใจ”
“เออเด่ะ อยู่ขั้นกำลังดูใจโว้ย แต่...แฮปปี้เบิร์ทเดย์นะเว่ย ขอให้ปีนี้ ปีที่นายแก่หง่อมครบสามสิบเจ็ดเนี่ย ขอให้นายมีแฟนเป็นตัวเป็นตนซะที” มือเรียบตบไหล่กว้างปุ๊ๆ
“หึ ขอบใจ! อีกไม่กี่เดือนนายก็แก่หง่อมสามสิบเจ็ดเท่าชั้นแล้วล่ะ ไม่ต้องมาพูดดี แล้วนี่มาทำไมเนี่ย”
“เอ๊า ก็มาแฮปปี้เบิร์ทเดนย์ทูยูนายไง แล้วก็จะชวนนายไปเที่ยวซะหน่อย เดี๋ยวจะเหงาหงอยเดียวดายในวันเกิด”
“เหรอ”
“ช่ายยยยยยย เพราะงั้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไปไป๊ ส่วนปาร์คกี้ขอฉี่แป๊ป ปวดฉี่อ่า....” ว่าแล้วเจ้าตัวก็วิ่งปรู๊ดไปที่ห้องน้ำ โดยที่อีกคนได้แต่ยืนส่ายหน้า ก่อนวางของขวัญของหลานสุดที่รัก แล้วเริ่มก้าวเดินไปที่ห้องของตน ทว่า...
ติงต่อง....
ใครมา..อีกล่ะ
“อ๊ากส์ จุนซู จุนซูแน่ๆเลย ปาร์คกี้นัดไว้ อ๊ากส์ คุณหมอคร๊าบ รอปาร์คกี้ฉี่แป๊ปนุงงงงงงงง” เสียงยูชอนโวกเวกโวยวายดังลั่นออกมาจากห้องน้ำ ยุนโฮได้แต่ถอนหายใจระอากับพฤติกรรมไม่รู้จักโตของเพื่อนก่อนที่มือเรียวจะบิดลูดบิดประตูเปิดออก
และภาพตรงหน้าก็....
เป็น.....
คนตัวเล็กๆ
ยิ้มหวานๆ
ตาโตๆ
ผิวขาวๆ
ผมนิ่มๆ
ตัวบางๆ
“แฮปปี้เบิร์ทเดย์ฮะ อายุน”
--------------------------------------------------THE END--------------------------------------------
ของแถม...
“แฮปปี้เบิร์ทเดย์ฮะ อายุน”
เหมือนภาพฝัน แต่แรงโถมเข้าเต็มก็ทำให้รู้ว่าไม่ได้ฝันไป ตัวนิ่มๆกำลังโอบวงแขนกอดเอวเค้าอยู่ หน้าหวานๆที่เหมือนกับรูปที่ตั้งอยู่บนหัวนอนกำลังซบที่อก และเสียงใสๆ กำลังร้องหงุงหงิง
“หนูแจ....”
“คิดถึงอายุนจัง หนูแจกลับมาแล้วฮะ”
“หนูแจ...”
“อายุนคิดถึงหนูแจมั้ย ฮิฮิ แล้ว...เซอร์ไพรสมั้ยฮะ ปิดเทอมนี้หนูแจขอป๊ะป๋ามาอยู่กับอายุนเลยน้า” เจ้าตัวเล็กเมื่อวันวานเงยหน้าสวยๆทั้งๆที่ตัวยังกอดกันไม่ปล่อยพูดฉอเลาะ จึงไม่รู้ว่าในห้องนี้มีคนอีกคน..
“ป๊าดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด นางฟ้า.......”
“ลุงยูชอน!!!”
“อ๊ากส์ หนูแจเหรอเนี่ย โอ้วววววว แต่ลุงยูชอนที่ไหนเล่า พี่จ้ะ ‘พี่’ สวยๆน่ารักๆแบบหนูแจต้องเรียก พี่ เท่านั้น”
“เก็บปากย้อยๆกับน้ำลายยืดๆของนายซะยูชอน อย่ามาปล่อยให้ยืดแถวนี้ อุบาด!! ป่ะครับหนูแจ เข้าห้องเนาะ เดี๋ยวอาลากกระเป๋าเข้าไปให้” ยุนโฮหันไปดุยูชอนที่แทบเก็บน้ำลายยืดๆไม่ได้เมื่อได้เห็นคนน่ารัก ซึ่งเป็นหลานชายที่เขาเฝ้าคิดถึงในทุกๆวัน ก่อนจะโอบไหล่บางๆของหลานชายที่รักซึ่งยังคงยิ้มหวานๆส่งให้ “อย่าไปสนใจมันเลยครับแจแจ บ้ายังไงก็บ้ายังงั้น กี่ปีๆก็ไม่เปลี่ยน อาหมอจุนซูถึงไม่เอา ไม่ยอมตกลงเป็นแฟนไง”
“ไอ้บ้ายุน พูดแบบนี้ได้ไง เดี๋ยวหนูแจเข้าใจผิด จุนซงจุนซูที่ไหน ไม่มี๊ แล้วเนี่ยเดี๋ยวหนูแจคิดว่าพี่ยูชอนคนนี้เจ้าชู้นะโว้ย หนูแจอย่าไปฟังไอ้ยุนโฮนะครับ พี่ยูชอนเป็นคนรักใครรักจริง อื้อ!”
“ฮะ หนูแจรู้ฮะลุงยูชอนนนนนน”
“อ๊ากส์... บอกว่าพี่ไงเล๊า เพ่!!!!!”
เด็กอาไร๊ พูดไม่รู้เรื่องบอกว่า พี่ พี่ พี่ ยังจะลุง ชิชะ ปาร์คกี้ออกจะหล่อ เท่ห์ ดูดี แถมยังหน้าเด็ก ยังจะมาลุงอีก ฮึ้ย ถ้าไม่ติดว่าหน้าตาน่ารัก เหมือนนางฟ้านะ จะ ‘ฟัด’ ให้น่วมเลย เด็กเปรตตตตตตตตตตตตตตตต!!!
“อ่าว จะยืนหน้าหงิกอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ยอ่ะฮะ ลุง-ยู-ชอน”
“พี่เซ่ เพ่!!!!”
“ไม่ด๊ายยยย ต้อง ลู๊งงงงงงงง!!!”
-------------------------------------------ขอจบแต่เพียงเท่านี้ สาธู๊ว---------------------------------------------
สวัสดีค่า ลูกปัดเอาฟิคมาเสิร์ฟ เป็นแนวถนัดแนวเดิมตั้งแต่แรกเลยล่ะ ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคที่ลูกปัดแต่งขึ้นเพื่อฉลองบอร์ด ourprivacyTVXQ ที่ครบหนึ่งขวบในเดือนนี้ค่ะ เนื้อเรื่องก็นี่แหละน่ารักๆ คนละแนวกับพระชายากับนางสนมที่ทุกคนรู้จักลูกปัดกันมาเลย ฮี่ฮี่ ฟิคเรื่องนี้ลูกปัดรวมหัวกับเพื่อน (angelliz) มาช่วยพรูฟค่ะ ก็หวังว่าจะชอบกันบ้างนะคะ ขอบคุณค่ะ
ปล. บอร์ด ourprivacyTVXQ http://ourprivacytvxq.30.forumer.com เปิดรับสมาชิกใหม่แล้วนะคะตอนนี้ ^^
Tags: fic, tvxq, tvxqfic, yunjae19 Comments
น่ารักน่าฝัดจริงๆ
อยากให้มีต่ออะ น่ารักไม่ไหวแล้ว
ต่ออีกสักตอนไม่ได้หรอ ....^____^
ยิ้มจนเมื่อยแก้มกับหนูแจ ถ้ามีหลานน่ารักขนาดนี้นะ รักตายเลย
#1 By piya1112 on 2011-11-12 23:12