ลืม...

posted on 26 Feb 2013 21:11 by lookpadlittle in Forget directory Fiction

ว่าค่ะ ขุดฟิคเก่าที่เคยลงบอร์ด (ที่ล่มไปแล้ว) และไม่ได้ลงในเด็กดีมาแปะในนี้ค่ะ ฟิคมันอึนๆไปนิด ตามอารมณืคนแต่งที่อึนยิ่งกว่าตอนนั้นค่ะ

SF : ลืม

By : l-o-o-k-p-a-d

 

 

 

ลืม

 

 

 

“เมื่อนายลืมชั้นได้ งั้น.... ชั้น...ควรลืมนายด้วยหรือเปล่า?”

 

 

 

เก้าปีผ่านมาแล้วที่เราสองคนรู้จักกัน

มัน....

เป็นหนึ่งปีที่เราเป็นเพื่อนกัน

เป็นสองปีที่เราเป็นแฟนกัน

เป็นหกปีที่เราแต่งงานกัน

 

และ...

 

เป็นปีที่ห้าที่ เขา ลืมวันสำคัญวันนี้

 

วันที่เราแต่งงานกัน...วันที่ 26 ธันวาคม

 

วันครบรอบแต่งงานปีที่หกที่ชอง ยุนโฮ ลืมมันอีกครั้ง.....

 

มือขาวเนียนนุ่มนิ่มที่แต่ก่อนใครอีกคนชอบจับกุม จับด้ามช้อนสีเงินหมุนคนกาแฟในแก้วที่เย็นชืด แขนอีกข้างยกขึ้นเท้าคางสวย ตากลมโตเหม่อมองผ่านกระจกที่เกิดฝ้าขาวเพราะความหนาวเย็นภายนอก หิมะตกแล้ว...

“รับอะไรเพิ่มมั้ยคะ” พนักงานสาวเอ่ยถามอีกครั้ง นับเป็นรอบที่ห้าแล้วล่ะมั้งนับตั้งแต่ร่างบอบบางคนนี้เข้ามาในร้านเค้กน่ารักใกล้ตึกสำนักงานของใครบางคนแล้วสั่งเพียงกาแฟคาปูนิโน่แก้วหนึ่ง โดยที่ปากอิ่มแดงสดนั่นไม่ได้แตะต้องมันเพียงนิด

 

กาแฟแก้วนั้นคงเย็นชืดมาไม่ต่ำกว่า ห้า ชั่วโมงแล้ว 

 

“ไม่เป็นไรครับ เอ่อ...ผมจะนั่งอีกครู่เท่านั้น ขอบคุณฮะ” ศีรษะสวยผงกหัวแทนการขอโทษ เกือบห้าชั่วโมงแล้วนะยุนโฮ.... นายมาสายเกือบห้าชั่วโมงแล้วนะ นาย...จะไม่มาจริงๆเหรอ

 

นาย.... ‘ลืม’มันจริงๆเหรอ

 

“งั้น ดิชั้นเติมน้ำให้อีกนะคะ น้ำคุณหมดแล้ว”

“ขอบคุณฮะ” ปากอิ่มส่งยิ้มฝืนๆ แจจุงไม่ได้อยากได้แบบนี้ ดื่มแค่น้ำอย่างเดียวดายตามลำพังในวันครบรอบการแต่งงาน

นิ้วขาวหมุนคลึงแหวนแต่งงานทองคำขาววาววับที่ไม่เคยถอดออกมาหกปี มันอยู่ตรงนี้ มันสวมที่นิ้วนี้ในวันเดียวกันนี้เมื่อหกปีที่แล้ว วันที่...เค้าคนนั้นได้ให้คำมั่น

 

“ผม ชองยุนโฮจะรัก มั่นคง และดูแลคิมแจจุง ไม่ว่าจะยามสุข ทุกข์ หรือป่วยไข้ ผม ชอง ยุนโฮ ขอปฏิญาณจะอยู่เคียงคู่คิม แจจุงเสมอ ตราบชีวิตจะหาไม่” 

 

คู่แต่งงานที่ทุกคนต่างเห็นพ้องว่าเหมาะสมกันยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เค้าทั้งคู่เริ่มรู้จักกันอย่างเพื่อน แล้วค่อยๆพัฒนาเป็นคู่รักและสุดท้ายลงเอยด้วยการแต่งงาน งานแต่งงานที่หวานชื่นเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขและความเหมาะสม คนหนึ่งเป็นทายาทธุรกิจโรงแรมหรูหลายสาขาในเกาหลีและกำลังจะขยายไปประเทศใกล้เคียง ส่วนอีกคนเป็นหนึ่งในทายาทของสถาบันการเงินที่แสนมั่นคง

 

เหมาะสมกันเป็นที่สุด

 

เพราะทั้งรูปร่างหน้าตาที่ดั่งสวรรค์สร้าง และความรักที่ทั้งคู่มอบให้แก่กันและกัน มันเอ่อล้นอบอวลจนแขกผู้ร่วมงานมั่นใจ

มั่นใจว่า ชอง ยุนโฮ คนขี้เบื่อ คนเจ้าชู้ คนโลเลจะหยุดที่ คิม แจจุง เจ้าสาวแสนสวยหนึ่งในทายาทสถาบันการเงินได้อย่างแน่นอน ในเมื่อดอกไม้งามยอมสลัดหมู่ภมรทั้งหลายแล้วโน้มกิ่งให้ ชอง ยุนโฮ เด็ดดมขนาดนี้แล้ว ชอง ยุนโฮจะเบื่อ จะไม่หยุดเชียวหรือ

 

สองปีที่คบหากันเป็นคู่รักยืนยันสิ่งนั้นได้ทั้งหมด

ชอง ยุนโฮ พร้อมจะหยุดที่คิม แจจุง อย่างแน่นอน

 

แต่แล้วสุดท้าย คนที่สัญญาว่าจะรักและดูแลเพียงแต่ คิม แจจุง ก็ลืมคำสัญญานั่น ชอง ยุนโฮ คนที่หมั่นถนอมความรักกลับกลายเป็นชอง ยุนโฮ คนขี้เบื่อ ขี้หงุดหงิด ใจโลเล และเจ้าชู้คนเดิม ชอง ยุนโฮ เมื่อหนึ่งปีของการแต่งงานผ่านไป ก็ราวกับน้ำตาลหมดความหวาน เปลือกนอกที่แสดงต่อสาธารณชนเราทั้งคู่คือคู่รักที่น่าอิจฉา แต่ใครเล่าจะรู้ถึงความจริงภายใน…

 

ความรักของเรามันเปลี่ยนไปแล้วหรือยุนโฮ..

ไม่สิ ไม่ใช่ของเราสินะ

ของแจน่ะเหมือนเดิม ยังคงเหมือนเดิม...

แล้วของยุนล่ะ ยังเหมือนเดิมมั้ย.....

ยุนมัวแต่บ้างานไม่มีเวลาให้แจ แต่นั่นไม่เท่ากับ ยุนมีคนอื่น ยุน...นอกใจแจ.... 

ทำไม....ทำไมทำกันแบบนี้ยุนโฮ

แจทำผิดอะไร

.

.

.

ห้าปีก่อน 

 

“ยุนโฮ ยุนโฮไม่ได้มีใครอื่นนอกจากแจใช่มั้ย” ก็แค่สงสัย...ทำไมยุนโฮถึงไม่มา..ในเมื่อมันเป็นวันสำคัญ....

“คุณไม่เชื่อใจผมหรือไง ผมจะมีใครได้อีกนอกจากคุณ อย่ามาเซ้าซี้ได้มั้ย ทำงานมาเหนื่อยๆ”

 

ตุ๊บ!

 

ร่างบอบบางล้มลงทรุดกับพื้น เมื่ออีกฝ่ายกระแทกตัวหลีกหนี เชื่อใจเหรอยุนโฮ แจจุงเชื่อใจยุนโฮมาตลอด เชื่อ...เชื่อว่ารักยังไงล่ะ เชื่อว่าตลอดเวลาที่คบที่รู้จักยุนเปิดเผยตัวจริงให้แจได้รับรู้ ให้แจได้ประทับใจ เชื่อว่าเพราะรักแจถึงขอแจแต่งงาน เชื่อว่าแจคือตัวจริงที่ยุนพร้อมจะหยุดแล้วใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกัน เชื่อว่าตลอดหนึ่งปีที่เป็นเพื่อนกัน สองปีที่เป็นแฟนกันมันคือความจริงใจที่ยุนโฮมีให้ แต่... ภาพที่แจเห็นวันนี้มันคืออะไร ยุนโฮเดินกับโบอาแฟนเก่าที่ยุนโฮบอกว่าเลิกร้างกันไปนานแล้ว ไม่เจอกันแล้ว แล้วที่ยุนโฮยิ้ม ที่ยุนโฮหัวเราะด้วยมันคืออะไร แล้ว...ที่เรานัดทานอาหารกลางวันด้วยกันฉลองวันครอบรอบที่ยุนโฮขอแจเป็นแฟน ยุนโฮไปไหน ทำไมไม่รับโทรศัพท์แจ ทำไมต้องไปกับผู้หญิงคนนั้น ยุนทำให้แจไม่เชื่อว่ายุนมีแจคนเดียว

 

“ขอโทษ ลุกขึ้นเองได้นะ มือผมไม่ว่าง”ร่างสูงชูแฟ้มหนาหนึ่งแฟ้ม และสูทที่ถอดออกคล้องแขนให้ร่างบางดูว่า...มือไม่ว่างที่จะช่วยพยุงภรรยาคนนี้จริงๆ

 

 ทำไมยุนโฮ แค่ส่งมือให้แจจับมัน...ยากขนาดนั้นเชียวเหรอ เมื่อก่อน..ตอนที่เราเป็นแฟนกัน ตอนที่เราแต่งงานกันใหม่ๆ ยุนไม่มีแม้แต่ปฏิเสธ ไม่ว่ามือจะไม่ว่างยังไง งานจะยุ่งขนาดไหน อยู่ไกลเพียงใด เพียงแค่แจต้องการความช่วยเหลือ เพียงแค่แจเจ็บป่วยเล็กๆน้อยๆ ยุนก็จะมาหา มาอยู่เคียงข้างไม่ใช่เหรอ แจมันแย่ตรงไหน แจมันไม่ดีตรงไหน แจผิดตรงไหนกัน...

 

“อา...อื้ม” ร่างบอบบางค่อยๆลุกขึ้นยืน ความปวดแปลบแล่นริ้วจากข้อเท้า จนมือบางต้องใช้กำแพงเพื่อช่วยพยุงตัวเล็กๆของตนขึ้นมา

“วัน...วันนี้ยุนโฮไปไหนมา ทำไม...ทำไมไม่มาตามนัด วันนี้วันอะไรยุนโฮลืมแล้วเหรอ” อย่านะยุน โปรดอย่าตอบนะว่า ลืม...

“อา...จริงด้วยสินะ โทษที ผมทำงานแล้วต่อด้วยคุยกับลูกค้าจน....ลืม...ไปเลย”

 

....ลืมสินะ.... 

 

“แต่ผม ไม่ได้ลืมนะว่าวันที่เท่าไรเป็นที่เราคบกัน อา...ยุนเตรียมของขวัญให้แจด้วย เดี๋ยวก่อนนะ ยุนนึกก่อนว่าเอาไว้ที่ไหน” ใบหน้าหล่อคมเงยหน้ามองเพดาน อย่างที่เคยทำประจำเวลานึกคิดหาอะไรสักอย่าง ของขวัญของแจมันไม่สำคัญขนาดนั้นเลยเหรอยุน

“อ้อ มันน่าจะอยู่ในรถน่ะ ไว้พรุ่งนี้ผมเอาให้แล้วกัน วันนี้เหนื่อยมาก”

“อา..เหรอ” อย่างน้อยยุนโฮก็เตรียมมันไว้จริงๆสินะ ยุนก็แค่ทำงานหนักจนลืมเท่านั้นแจจุง ยุนโฮน่ะทำงานเพื่อความก้าวหน้านะ แจต้องเป็นกำลังใจให้ยุน แจต้องไม่งอแง แจต้องเข้มแข็ง ยุนเคยขอนี่ว่าขอให้แจย้ายออกมาจากบ้าน มาอยู่กับยุน ไม่ต้องทำงานให้อยู่เฉยๆ เป็นกำลังใจให้ยุนก็พอ แจ...ต้องไม่งอแง แจ...ต้องเข้มแข็ง ยุนก็แค่...ตั้งใจทำงานเลยลืมไปบ้างเท่านั้นเอง

“เอาล่ะ ผมไปอาบน้ำนะ แจก็ไปนอนรอผมแล้วกัน ไหนๆวันนี้ก็เป็นวันครบรอบอย่าเพิ่งหลับไปก่อนล่ะ”

“....”

“หน้าแดงเชียว ทำอย่างกับไม่เคย เอาน่า ผมรักแจนะ”

“อื้อ”

 

อย่างน้อยเค้าก็บอกรัก ในวันครบรอบการเป็นแฟนล่ะ อย่างน้อยยุนก็บอกขณะที่มีสติอยู่ และอย่างน้อยเค้าก็จำได้ว่าวันนี้เป็นวันอะไร เอาน่า...คนเราก็ต้องลืมกันได้ ยุนโฮก็แค่...ลืม เท่านั้นเอง

 

ใช่มั้ย... ก็แค่ลืม ลืมเท่านั้น แต่...ความรักของเรายังคงอยู่ ใช่รึเปล่า

.

.

.

.

.

แต่หลังจากนั้นล่ะ..

สี่ปีที่แล้ว...

.

.

“ยุนผู้หญิงคนนั้นที่ยุนพาเข้าโรงแรมเป็นใคร”

“จะใครก็ไม่มีความหมายเท่าคุณหรอก อย่าถามได้มั้ย คนเราก็ต้องคลายเครียดบ้าง งานผมมันมีปัญหาจนผมหัวหมุน มันก็ต้องคลายเครียดกันบ้างสิ มาทำเอากับคุณ คุณก็บ่นว่าเจ็บอีก” แจผิดเหรอยุนที่แจรู้สึกเจ็บในเมื่อเซ็กส์ของยุนเดี๋ยวนี้แจไม่ได้รับรู้ถึงความรักที่หล่อเลี้ยงอยู่เลย แจรู้สึกเหมือนแค่...เป็นที่ระบายความใคร่ แจผิดเหรอที่จะร้องว่าเจ็บร้องว่าปวด เมื่อยุนกระแทกกระทั้นเข้ามาโดนไม่ได้บอกกล่าว และโหมเข้ามาแรงและลึกเกินไปจนแจจุก แจ...ร้องบอกไม่ได้เหรอ... ความนุ่มนวลในวันวานมันหายไปไหนกันยุนโฮ

“แต่..แต่ยุนไม่น่าทำแบบนั้น โรงแรมนั่นมันเป็นของยุนนะ” ใครๆก็รู้ว่าเราแต่งงานกันแล้ว ใครๆก็รู้ว่ายุนมีแจ แล้วทำไมยุนยังเอาใครที่ไหนก็ไม่รู้ว่าทำอะไรแบบนั้นอีก มันไม่น่าเกลียด มันไม่น่าอายหรอกหรือ

“ก็เพราะของผมไง ผมถึงกล้าทำนึกว่ามันจะปิดปากเงียบไม่ให้แจรู้นะ เอาน่า อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ ยังไงแจก็เป็นที่หนึ่งของยุนนะ ยุนแค่หาที่ระบายเฉยๆ ไม่มีใครเทียบแจได้หรอกน่า เอาแบบนี้ พรุ่งนี้เย็นแต่งตัวสวยๆรอยุนล่ะจะพาไปดินเนอร์ ดีมั้ยครับ” ร่างสูงเข้ากอดจากด้านหลัง จมูกโด่งซุกไซร้ที่ซอกคอหอม ปากหยักขบเม้มที่ติ่งหูขาว

“ไม่งอนนะ ยุนรักแจที่หนึ่งอยู่แล้ว”

“.......”

“เชื่อผมนะ ยุนมีแต่แจนั่นแหละ พรุ่งนี้ยุนขอไถ่โทษนะ ทุ่มตรงที่ร้านเดิมนะครับ”

            .

            .

            ทุ่มตรง

            “ฮัลโหลยุน ถึงไหนแล้ว แจถึงร้านแล้วนะ” คนถูกต้องมารอคนผิดอย่างนั้นเหรอ...ไม่หรอก ยุนไม่ทำแบบนั้นแน่ๆ ให้ทาย ยุนต้องแอบแวะซื้อช่อดอกไม้ที่ไหนมาใช้ขอโทษแจแน่ๆ ยุนไม่ลืมแจหรอก ถึงยุนจะแอบไปมีใครที่ไหนบ้าง แต่ยุนรักแจที่สุด แจจับได้แบบนี้แล้วยุนต้องหยุด ยุนจะต้องตั้งใจขอโทษ ยุนต้องทำตัวๆดี มาง้อแจแน่นอน

            “อา แจเหรอ ถามแปลกผมก็อยู่ที่ทำงานน่ะสิ”

“อะ..อะไรนะ”

“จริงสินะลืมไปเลย นัดกับแจไว้นี่นา งั้นแจทานไปก่อนเลยยุนยังไม่ว่างเลยอ่ะ เดี๋ยวต้องไปต่อด้วย แจทานเสร็จก็กลับไปนอนได้เลยนะไม่ต้องรอ”

“แต่...”

“อย่าเรื่องมากน่า ยุนขอไปทำงานต่อล่ะ เราคบกันมานานแจต้องเข้าใจยุนสิ ยังไงแจก็มาที่หนึ่งอยู่แล้วนะ รักนะครับ แค่นี้ก่อนนะ”

.

            แจเป็นที่หนึ่งงั้นเหรอ....

ที่หนึ่งจริงๆเหรอ....

.

.

สามปีที่แล้ว...

 

“แจ จะไปไหว้พ่อหรือเปล่าปีนี้ เมื่อปีที่แล้วไม่ได้ไปนี่ ไอ้ยุนป่วยแจต้องอยู่ดูแล แต่ปีนี้แจไปได้ใช่มั้ย”

“อื้อ ไปสิยูชอนครบรอบวันที่พ่อจากไปเชียวนะ”

“แล้วจะไปยังไง ไม่อยากให้ขับรถไปเองเลยอ่ะ ตาไม่ค่อยดีไม่ใช่เหรอ ไปกับเค้ามั้ย”

“ไม่อ่ะไม่เอาหรอก ถึงเป็นฝาแฝดกันแต่เลิกตัวติดกันได้แล้ว แจแต่งงานแล้ว ‘ยู’ ก็แต่งงานแล้วนะ แล้วก็ตาแจไม่ค่อยดีขับรถไม่ค่อยจะได้เฉพาะกลางคืนเท่านั้นแหละกลางวันสบายมาก”

“แต่มันไกลนะแจ”

“ฮิฮิ ไม่ต้องห่วงจุนซู ปีนี้แจชวนยุนแล้วล่ะ ยุนบอกว่าว่างจะไปด้วย ดังนั้นยุนคงขับรถให้แจนั่งสบายๆนั่นแหละ”

“งั้นก็ดี งั้นเดี๋ยวเราไหว้พ่อเสร็จ เราไปพักผ่อนตากอากาศกันสักสองวันดีมั้ย”

“อื้อ”

“งั้นมะรืนนี้เจอกันนะแจ”

.

.

“ยุนรีบกลับบ้านมานอนนะ พรุ่งนี้ต้องออกแต่เช้า อย่าลืมล่ะ” เป็นแบบนี้ทุกวัน ถ้าหากวันไหนยุนโฮกลับมานอนที่บ้าน แจจุงจะตื่นแต่เช้ามาทำอาหารเช้าง่ายๆ แต่รสชาติอร่อยให้ยุนโฮทาน ก่อนเข้าไปปลุกให้ตื่นมาอาบน้ำ แล้วเตรียมชุดให้ระหว่างนั้น และนั่งรับประทานอาหารเช้าเงียบๆร่วมกัน ก่อนที่จะเดินออกไปส่งที่หน้าประตู

“ไม่ลืมหรอก ย้ำจริงๆเลย ไปนะ”

“อื้อ”

 

ห่างหายไปแล้ว จูบลาก่อนไปทำงานของยุนโฮ มันหายไป พร้อมๆกับที่ยุนโฮไม่ค่อยกลับมาค้างที่บ้านของเรานั่นแหละ

หายไปพร้อมๆกับนิสัยเดิมๆของยุนโฮค่อยๆกลับมา...

ขี้เบื่อ โลเล เจ้าชู้....

.

ห้าทุ่มครึ่ง

 

ตากลมโตมองที่ประตูบ้าน หากแต่ก็ไม่มีวี่แววคนที่บอกว่าจะกลับมานอนที่บ้าน ร่างบอบบางโบกมือไล่สาวใช้ในบ้านที่คอยอยู่ดูแลรับใช้จนนั่งสัปหงกไปแล้วให้ไปเข้านอน

 

“ไปนอนเถอะ เดี๋ยวแจรอคุณยุนโฮเอง”

“เอาอย่างนั้นเหรอคะ