Fiction: จักรพรรดินี 

Paring: YunJae

By: l-o-o-k-p-a-d

Note: ความพยายามยังไม่สิ้นสุด จะพยายามเข็น ปั่นออกมาให้ได้

Note2: กรุณาอย่าคาดหวังกับความสนุกเท่าๆเดิม หรือมากกว่าเดิม สายน้ำไม่ไหลย้อนกลับ ทุกอย่างมีสิ่งใหม่ๆเสมอ

Note3: ชื่อฟิคอาจมีการเปลี่ยนแปลง

 
Note4: เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวเนื่องใดกับ Lezitia สงครามนางสนม และ พระชายา แต่อยู่ในซีรี่ย์สงครามนางสนมเช่นเดียวกัน

 

 

 

 

 

....จักรพรรดินี…

 

 

 

 

 

 

 

 

Intro

 

 

 

 

 

อาณาจักรชองจง ปียุนโฮที่เจ็ด

 

 

 

ภายใต้ผืนฟ้าอันกว้างใหญ่มีอาณาจักรใหญ่อาณาจักรหนึ่งตั้งอยู่แผ่นดินฝั่งตะวันออก อาณาจักรนี้ชาวประชาล้วนมีความสุข ทุกๆคนต่างเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ข้าวในนาเขียวชอุ่มได้ผลสมบูรณ์ ทองและอัญมณีในเหมืองล้วนแล้วแต่มีคุณภาพ ผักปลาไม่ขาดแคลน สังคมความเป็นอยู่แสนสงบสุข ทั้งหมดนี้นั้นเป็นผลจากการปกครองของราชวงศ์เก่าแก่ที่สืบต่อกันมานับร้อยๆปี และยิ่งรุ่งเรืองมากขึ้นนับแต่องค์จักรพรรดิพระองค์ปัจจุบันขึ้นครองราชย์ ซึ่งขณะนี้องค์จักรพรรดิพระองค์ใหม่นั้น ทรงปกครองอาณาจักรนี้มาได้เจ็ดปีเข้าปีที่แปดแล้ว  จึงไม่แปลกที่อาณาจักรชองจงแสนยิ่งใหญ่ที่เลื่องลือในความเข้มแข็ง ร่ำรวยมั่งคั่ง และมีอาณาเขตที่กว้างขวางยิ่ง จะยิ่งเข้มแข็งและร่ำรวยมากขึ้นไปอีก ด้วยองค์จักรพรรดินั้นทรงด้วยพระราชอำนาจ ฐานบัลลังก์ที่มั่นคง เก่งกาจในการรบ จนแม้นอาณาจักรยิ่งใหญ่ใกล้เคียงต้องยอมสวามิภักดิ์

 

ด้วยความยิ่งใหญ่ร่ำรวยของอาณาจักร จึงไม่แปลกที่พระราชวังอันเป็นที่ประทับของจักรพรรดิจะหรูหราและพรั่งพร้อมด้วยมหาดเล็ก นางกำนัล และของเล่อค่านานับประการ

 

 

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง....

 

บุคคลคนหนึ่ง...

 

ซึ่งบุคคลผู้นั้นคือ

 

 

 

 

 

จักรพรรดินีของพระองค์...  

 

 

 

 

 

 

เกศายาวดำขลับถูกรวบง่ายๆด้วยเส้นไหมสีเงิน ใบหน้าหวานใสที่น้อยคนนักจะได้เห็นเหม่อมองยังสระบัวที่มีดอกบัวชูกลีบแสนสวยหยอกล้อกับหมู่ภมร ภาพจากอีกตำหนักหนึ่งที่อยู่ติดกันมีเพียงรั้วเตี้ยกั้น ยังคงติดตา ตากลมโตกระพริบสองสามครั้งก่อนที่จมูกโด่งจะพ่นลมร้อน แล้วนิ้วขาวจะกรีดลงบนเส้นพิณ เกิดเป็นเสียงเพลงหวานเศร้า

 

 

 

 

“องค์จักรพรรดินีเพคะ ค่ำแล้วนะเพคะ อากาศเย็นนัก ทรงเข้าตำหนักเถอะเพคะ”

 

เสียงพิณยังคงถูกบรรเลงต่อเนื่อง ราวกับเจ้าของนั้นหาได้ทรงได้ยินสิ่งที่นางกำนัลพี่เลี้ยงบอกกล่าวไม่ ลมเย็นที่มักพัดยามค่ำพัดโบกจนฉลองพระองค์สีขาวบริสุทธิ์ปลิวไสว ความหนาวสะท้านเย็นของอากาศยามค่ำแม้ใกล้จะสิ้นเหมันต์แล้วก็ยังสะท้านนัก

 

 

“องค์จักรพรรดินีเพคะ”

...

 

“องค์จักรพรรดินี...”

...

 

“อย่าดื้อสิเพคะ หากประชวรจะทำเยี่ยงไร”

 

 

กึก

 

 

เสียงพิณหยุดลง ใบหน้าหวานใสหันมาหาเหล่านางกำนัลที่ยืนก้มต่ำด้วยฐานะที่ต่ำกว่านักหนา เว้นเพียงพระพี่เลี้ยงคนสนิทที่จำต้องยืนเร่งให้พระองค์กลับคืนตำหนัก

 

 

“หาต้องทำอย่างไรไม่พี่จีฮโย หากแจจุงป่วยหรือเป็นเช่นใด ก็หามีผู้ใดจะสนใจอยู่แล้วมิใช่หรือ”

 

“พระองค์...”

 

 

“จะโทษใครได้เล่า นอกจากตัวเราเอง” ร่างบอบบางลุกขึ้นยืน ใบหน้าหวานซึ้งหันหนีไปยังสระบัวอีกครั้ง สระบัวที่แม้อากาศจะหนาวเย็นหรือร้อนจัดเช่นใด มันก็จะชูดอกสวยอยู่เสมอ

 

 

 

ยู่เสมอ..หากจักรพรรดินีประทับอยู่ที่นี่...

 

 

 

“องค์จักรพรรดิพระทัยร้ายนัก ที่ทอดทิ้งกระองค์ทั้งๆ ที่ตำหนักทั้งสองก็อยู่ติดกันเพียงเท่านี้” ใบหน้าของนางกำนัลมองไปยังรั้วเตี้ยที่ห่างออกไป รั้วเตี้ยที่สามารถมองเห็นถึงตำหนักขนาดใหญ่ อันเป็นที่ประทับขององค์จักรพรรดิ ที่บัดนี้ห้องบรรทมที่มีตำแหน่งที่สามารถเห็นได้ชัดจากจุดนี้ยังคงส่องสว่าง แต่อีกไม่กี่ชั่วยามไฟสว่างไสวนั้นคงดับเพราะบัดนี้พระสนมเอกได้เสด็จมาประทับอยู่ด้วยแล้ว  เพราะจากจุดนี้เช่นกันที่แสงสว่างจากห้องนั้น ส่งเค้าเงาร่างของคนสองคนกำลังนั่งแนบชิดเคียงคู่

 

 

“หม่อมฉันไม่เข้าใจ ฝ่าบาททรงทอดทิ้งพระองค์เช่นนี้ได้อย่างไรกัน” พระพี่เลี้ยงที่ดูแลทะนุถนอมร่างบอบบางแสนสูงค่ามาตั้งแต่เด็กอดรนทนไม่ได้ พูดออกมาอีกครั้ง

 

“พี่จีฮโย...” เสียงหวานพูดปรามเบาๆ

 

“....”

 

“พระองค์หาได้พระทัยร้ายไม่ และหาได้ใช่ความผิดของพระองค์”

 

“แต่...แต่ทรงกล้าทิ้งพระองค์นะเพคะ พระองค์หาใช่คนธ...”

 
"แจจุงก็..คน..คนธรรมดาพี่จีฮโย.."
 
"หาใช่ความผิดของพระองค์..พี่จีฮโย หากจะหาคนผิด... คงผิดที่แจจุงเอง ผิด...ที่ข้า..โง่เอง

 

“...”

 

“แต่ถ้าฝ่าบาทจะผิด...ก็คงผิด ที่...พระองค์...แสนดีเกินไป”

 

“....”

 

“แต่ที่สำคัญที่สุด คือ...เพราะข้าขลาดเขลา โง่ และขี้กลัวมากไปเอง”

 

 

 

 

 

 

..................................................................................................

 

 

 

NEXT>>>……. Some parts of this story

 

 

“เจ้าก็รู้ หากจักรพรรดินีไม่ทรงมีพระประสูติการ ไม่ว่าสนมหน้าไหนก็ท้องไม่ได้”

“เช่นนั้นแล้ว เหตุใดพระสนมไม่ทรงหาทางขึ้นเป็นจักรพรรดินีเล่าเพคะ”

.

.

“น้องข้าหาใช่คนธรรมดาทั่วไป เจ้าก็รู้ข้อนี้ดีนี่จุนซู  แจจุงน่ะ...หาควรแปดเปื้อนใดๆไม่”

“หากฝ่าบาทผู้ทรงด้วยอำนาจทรงหาทางออกเองมิได้แล้ว ข้า..จักหาทางออกให้พระองค์เอง!”

“ยูชอน..."

 
 
 
 
---------------
 
 
 
ยังมีใครจำฟิคซีรี่ย์นี้ได้อยู่มั้ยเอ่ย ขอแปะสิ่งที่คิดไว้บ้างก่อนนะคะ เรื่องนี้คงยังไม่มาลงเต็มๆค่ะ เพราะเวลายังไม่มี และพล็อตโครงเท่าที่ควรจะมียังไม่ประติดประต่อนัก คาดค่ะว่า น่าจะมีเวลาพร้อมๆพยายามจนคิดหาพล็อตมาได้เต็มช่วงสงกรานต์ หรือกลางเดือน พ.ค. ค่ะ ก็หวังว่า หลังสงกรานต์คงจะได้เจอกันเต็มๆเรื่องเนาะ ><
 
 
ขอบคุณที่แวะมาอ่าน intro ค่ะ และขอบคุณมากๆที่แวะเสียเวลาเม้นให้ ใครอยากคุยกับลูกปัด เจอได้ที่ทวีตเตอร์ (แต่ไม่ได้ให้ในนี้ 555 *ทำตัวให้น่าหมั่นไส้เล่นๆ*) @lookpad_little

Comment

Comment:

Tweet

ทำไมขึ้นต้นมา กลิ่นอายดราม่าก็เข้มข้นถึงเพียงนี้ละเจ้าคะ TT หมีตาถั่ววววววว

#5 By tori (103.7.57.18|182.53.217.130) on 2013-05-03 23:57

ตกลงเรื่องเป็นไงเนี้ย ค้างที่สุดอ่ะเจ้ปัด

#4 By YooBiing (103.7.57.18|27.55.167.135) on 2013-04-20 09:05

มาแล้วภาค3 ตื่นเต้น จะติดตาม ชอบมากซีรีย์นี้

#3 By mumu on 2013-04-04 21:08

แอบซุ่มตามทวิตหนูปัดอยู่ ไม่รู้จำกันได้รึเปล่า อยากบอกว่ารอลุ้นให้หนูปัดมีแรงบันดาลใจแต่งอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเลยน้า
เรื่องนี้ชื่ออาณาจักรชัดเจนมากๆ แถมอินโทร แจจุงของพี่ก็ดราม่า น่าสงสารซะแล้ว

#2 By pmpm (103.7.57.18|58.11.47.48) on 2013-03-04 02:48

คลอดแล้วๆๆๆๆ เย้ๆ ต้องมีคนกระทุ้งหลายคนเลยกว่าจะรวบรวมพลังฮึดได้นะคะไร้เตอร์

ภาษายังดีเหมือนเดิม ไม่คิดนะเนี่ยว่าไร้เตอร์จะเป็นคนแต่งเอง #โดนโบก

เข้าเรื่องดีกว่า ทำไมเฮียยุนถึงได้ทิ้งมเหสีโฉมงามไปหานางสนมได้ละเนี่ย รึโดนบังคับให้แต่งงาน หรือยังไม่ได้รักกัน หรือแจรักยุนแล้วแต่วยุนยังไม่ หรือ...โอ้ยยยย พอเถอะ รอตอนหน้าดีกว่า

สู้ๆนะค่ะไร้เตอร์สึดสวย #กัดฟัน รีดเดอร์จะรอเดือนเมษาอย่างใจจดจ่อค่ะ #หวังว่าจะเป็นเมษานี้ไม่ใช่เมษาหน้านะค่ะ #อย่าหลอกน้องรอเก้อนะ >~<

#1 By SOMi (103.7.57.18|58.9.181.174) on 2013-03-03 23:00