.

 

 

.

 

 

หลังจากลบออกมานานมากๆ ก้ไม่ได้แต่งสักที ลงๆไปเหอะเนาะ ก๊ากกกกกกกก

.

 

 

 

 

.

Fiction: จักรพรรดินี

Paring: YunJae (Mpreg, Period, Drama, Fantasy)

By: l-o-o-k-p-a-d

Note: เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับ Lizetia สงครามนางสนม และพระชายา แต่อย่างใดนะคะ เพียงแต่อยู่ในซีรี่ย์เดียวกัน

Note2: กรุณาอย่าคาดหวังกับความสนุกเท่าๆเดิม หรือมากกว่าเดิม สายน้ำไม่ไหลย้อนกลับ ทุกอย่างมีสิ่งใหม่ๆเสมอ

Note3: ชื่อฟิคอาจมีการเปลี่ยนแปลง

 

 

 

 

จักรพรรดินี

 

 

 

1.1

 

 

 

ตำหนักปาอ๋อง อาณาจักรชองจง ปียุนจองที่ยี่สิบเก้า



 



ทหารม้าชุดสีแดงเพลิงดูขะมุขมอม ด้วยห้ออาชาฝ่าแดดฝนมิหยุดพัก เขาควบตะบึงเจ้าสี่ขาจนมาหยุดที่หน้าตำหนักอ๋องใหญ่ ธงดำขลิบทองที่ถือมั่นเป็นสัญญาณบอกว่า เขาผู้นี้กำลังนำข่าวเร่งด่วนจากพระราชวังหลวงตรงเข้ามาบอกกล่าว

ไม่ต้องรอร้องเรียกหาแก่ผู้ใด ทหารยามเร่งเปิดประตูสีแดงตอกหมุดทองโดยรอบออกกว้าง หากแต่ได้ทันใจเขาผู้นั้นไม่ เพราะเมื่อเพียงมันเปิดออกเพียงเล็กน้อยทหารผู้นั้นก็วิ่งเข้าตำหนักโดยไม่รั้งรอ



“โปรดทูลท่านอ๋อง ว่าข้ามีเรื่องด่วน”



ตำหนักใหญ่โอ่อ่า สมเป็นจวนแห่งปาอ๋องที่รับหน้าที่ปกครองแถบตะวันตกของอาณาจักรและทั้งยังเป็นผู้นำทัพใหญ่แปดกองธงอันหมายถึงทิศทั้งแปดนั้น บัดนี้ในห้องรับแขกหรูหราซึ่งประดับผ้าแพรพรรณปักดิ้นทองเงินและสิ่งล้ำค่านานาชนิดทั้งภาพวาด ถ้วยโถกระเบื้องเคลือบและทั้งเครื่องประดับอัญมณี ปรากฏชายชาติทหารเฝ้ารอประมุขของจวนอย่างเร่งร้อนใจ ถ้วยชาถูกยกขึ้นดื่มอย่างกระหาย หากสายตาก็ไม่วายสอดส่ายหาปาอ๋องคนใหม่ประมุขแห่งตำหนักและจอมทัพแห่งชองจง



“นายท่านโปรดรอสักครู่ ข้าน้อยให้คนไปทูลปาอ๋องแล้ว”

นายทหารทอดถอนหายใจ มือหยาบใหญ่สอดเข้าใต้เสื้อของตน เขาหยิบเอาม้วนกระบอกสีทองบรรจุราชโองการแห่งองค์จักรพรรดิขึ้นมาเตรียมพร้อม ถึงแม้เขาจะรับใช้ราชสำนักชองจงเป็นเวลานาน หากกับปาอ๋องแล้ว แม้ยศจะต่ำกว่าองค์จักรพรรดิ แต่ก็มีเกียรติสูงส่ง ตำแหน่งปาอ๋องตกทอดจากรุ่นสู่รุ่นมาหลายร้อยปีพอๆกับราชวงศ์ชอง องค์ปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์กับปาอ๋องคนแรกนั้นเป็นเพื่อนร่วมรบร่วมตายกันมา ต่างช่วยกันก่อตั้งอาณาจักร หากราชวงศ์ชองเป็นดั่งมังกร ตระกูลแห่งปาอ๋องก็คงเป็นเสามังกร ความเกี่ยวเนื่องกับราชวงศ์มีไม่สิ้นสุด ความภักดีของปาอ๋องทุกรุ่นต่างได้รับการยอมรับและสรรเสริญ ปาอ๋องทุกคนล้วนดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ ไม่เว้นแม้กระทั่งปาอ๋องคนปัจจุบัน

 


ปาร์คยูชอน...



 

“เจ้ามีสิ่งใด”



เสียงทุ้มต่ำกังวานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทันทีที่ร่างของชายหนุ่มในชุดสีน้ำเงินเข้มปรากฏตัว ไม่ต้องบอกว่าเขาดำรงตำแหน่งใดตำหนักอ๋อง เพราะร่างกายสูงนั้นลงนั่งที่เก้าอี้กลางห้องอันเป็นตำแหน่งแห่งประมุขนั้นแล้ว



“ข้าคือยูชอน ปาร์คยูชอน ปาอ๋องคนที่สิบเจ็ด”

 

 

.

.

“อ๋องน้อย อ๋องน้อยเจ้าคะ อ๋องน้อยอยู่ไหนเจ้าคะ ได้เวลาเรียนวาดพู่กันแล้วนะเจ้าคะ”

...


“ทางนี้ไม่มี ซุนกวาเจ้าไปดูทางนั้น ข้าจักไปดูทางนี้”


...


“อ๋องน้อย อ๋องน้อยขอรับ ท่านอยู่ที่ใดขอรับ”



เหล่าสาวใช้และข้าในตำหนักอ๋องต่างวิ่งวุ่นเมื่อขณะนี้ซึ่งถึงชั่วโมงเรียนวาดพู่กันแล้ว แต่ในห้องหนังสือกลับว่างเปล่าไร้ท่านอ๋องน้อยอย่างที่ควรจะเป็น ท่านอ๋องน้อยแสนน่ารักของทุกคน บทที่ท่านจะดื้อจะซน ก็ซนก็ดื้อจนน่าดูชม สัปดาห์นี้กี่เที่ยวกี่ครั้งแล้วหนอ ที่ท่านอ๋องน้อยเอาแต่เล่น แอบหนีการเล่าเรียน



“ก็แจจุงเรียนจนเบื่อแล้วนี่เนาะ เรียนซ้ำซากอยู่ได้ แจจุงทำได้จนเบื่อจะทำแล้วนี่นา เจ้าเข้าใจข้าใช่ไหม เจ้าผีเสื้อ” เสียงหวานเล็กๆ ดังเบาๆ ปากแดงอิ่มกระซิบกับเจ้าผีเสื้อตัวน้อยที่เกาะอยู่ตรงข้อนิ้ว

 

ราวกับผีเสื้อตัวจ้อยเข้าใจถ้อยคำที่ร่างบอบบางพูดกระซิบ ปีกของมันกระพือเร่งขึ้นเบาๆ

 

“ข้าล่ะเบื่อจริงๆ ท่านพี่ให้ข้าเรียนอยู่ได้” ใบหน้าหวานสวยหาใครเปรียบยากมุ่ยลงเมื่อคิดถึงใครอีกคน “คิดว่าตัวเองขึ้นมาเป็นปาอ๋องแล้วกล้ามาสั่งน้องชายอย่างข้าหรือ ท่านพ่อท่านแม่ยังมีเวลาให้ข้าเล่นเลย วันนี้ล่ะ อย่างไรข้าก็จะไม่ไป” เจ้าของตำแหน่งอ๋องน้อยแย้มยิ้มให้กับต้นเอง ตาโตมองไปยังขอบฟ้ากว้างใหญ่ นกน้อยๆ สีขาวที่บินบนฟ้าตัดกับสีครามนั้นดูช่างน่าอภิรมย์ แผ่นหลังบางเอนพิงกับต้นไม้ใหญ่ที่ตัวเองใช้หลบซ่อนตัวจากเหล่าคนรับใช้

 

“เจ้าอยู่ที่นี่เอง!”

 

“พี่จุนซู!”  แต่แล้วท้องฟ้ากว้างก็แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้ากลมน่ารักเสียได้

 

“พี่ว่าแล้ว ว่าเจ้าต้องหนีท่านอาจารย์มาที่นี่”

 

“ก็แจจุงเรียนจนหมดตำราแล้วนี่นา”

 

“เจ้าก็อ้างเช่นนี้อยู่เรื่อย”

 

“ก็มันจริงนี่นา”

 

“อา...เอาเถอะ เรื่องเรียนนั้น เห็นท่าแจจุงของข้าจะได้วางเฉยลงแล้วล่ะ” ใบหน้ากลมน่ารักที่ยิ้มบางๆอยู่เสมอฉายแววเศร้าลง ทำให้คนอีกคนเห็นถึงร่องรอยน้ำใสที่คงเคยเอ่อคลอหน่วยตา

 

“พี่จุนซูร้องไห้ เกิดอะไรขึ้น ใครทำอะไรพี่จุนซู หรือท่านพี่ยูชอน”

 

“ไม่มีใครทั้งนั้นล่ะแจจุง แต่...เสด็จพ่อของพี่...สวรรคตแล้ว”

 

“ไม่จริงหรอก...ถ้าเช่นนั้น...”

.

.

.

.

.

.

 

 

 

...ด้วยคำสั่ง จักรพรรดิชองยุนจอง แห่งชองจง ขอประกาศให้รัชทายาทยุนโฮแห่งเรารับพระคู่หมั้นแจจุงแห่งปาอ๋อง เข้าพิธีสถาปนาเป็นจักรพรรดินีทันที หลังจากรัชทายาทแห่งเราขึ้นครองราชย์  

 

                                                                                    จักรพรรดิชองยุนจอง ปียุนจองที่สิบแปด.... 

 

 

 

มือน้อยสั่นเมื่อไล่สายตาอ่านราชโองการเก่าคร่ำนั่นจบ ราชโองการนั้นมีมากว่าสิบปีแล้ว แม้จะรู้ถึงข้อนี้ แต่ก็ไม่เคยเห็นเองกับตา

 

“องค์รัชทายาทยุนโฮ ส่งทหารมาแจ้งข่าวเรื่ององค์จักรพรรดิยุนจองกับพี่ และส่งราชโองการนี้มาด้วย ทหารนั้นกล่าวว่า ราชโองการนี้ แม้องค์จักรพรรดิจะใกล้สิ้นพระชนม์ ก็ไม่เคยลืม”

 

“แต่...แต่ว่า..”

 

“จักรพรรดิพระองค์ใหม่จะเสด็จขึ้นครองราชย์ในอีกสิบห้าวันข้างหน้า และกำหนดการของเจ้าก็จะมีขึ้นในอีกสามวันถัดไป” ประมุขแห่งตำหนักปาอ๋องก้าวเข้ามาใกล้น้องชายที่รักและดูแลมาตลอด ฝ่ามือใหญ่แตะที่ศีรษะกลมปกคลุมด้วยเส้นผมสลวย

 

“นั่นกำลังหมายถึง น้องจะต้องแต่งงานในอีกสิบแปดวันข้างหน้าอย่างนั้นหรือ”

 

“ก็ต้องเป็นเช่นนั้น”

 

“แต่น้องเพิ่งอายุสิบเจ็ด มิเร็วไปหรือกับการแต่งงาน”

 

“พี่จุนซูของเจ้าตอนแต่งงานกับพี่เมื่อปีที่แล้วก็อายุสิบเจ็ด” ท่านอ๋องผินหน้าไปทางภรรยาแสนดีที่นั่งอมยิ้มมองกลับมา

 

“แต่...”

 

“เจ้าก็รู้ตัวอยู่แล้วมิใช่หรือว่าสักวันหนึ่งต้องมาถึง”

 

“แต่น้องหาได้สนิทสนมกับองค์รัชทายาทนี่นา” // “แต่เจ้าก็รู้จัก”

 

“นั่นก็เพียงผิวเผิน” // “อย่างน้อยก็ปีละหนึ่งครั้ง”

 

“ก็เพียงแค่ไม่เกินปีละสองครั้ง” // “แต่ก็มากกว่าใครอื่น”

 

“ท่านพี่....”

 

“ช้าเร็วก็ต้องมีวันนี้ ฟ้ากำหนดให้เป็นเจ้าแล้ว กำหนดตั้งแต่ชาติกำเนิดของเจ้าแล้ว..แจจุง”

 

“ข้าหาได้เลือกเกิดได้ไม่”

 

“แต่เจ้าก็ได้เกิดมาแล้ว ชะตาฟ้าลิขิต พี่สัญญา แจจุง..พี่จะควรช่วยเจ้าทุกเรื่อง ตราบเท่าที่เจ้าจะร้องขอ”

 

“ท่านพี่...”

 

“พรุ่งนี้เราต้องเร่งเดินทาง จุนซูต้องรีบไปเข้าร่วมพิธีฝังพระศพ ตอนนี้เจ้าไปพักเถิดเราจะเดินทางทันทีที่พระอาทิตย์ขึ้น”

 

 

 

ขบวนรถม้าและคนเดินเท้าทั้งพลทหารและทหารหลายชั้นยศ เดินแถวเป็นขบวนยาว ธงทิวปลิวไสว ถึงแม้จะทราบข่าวเพียงครึ่งวัน แต่การตระเตรียมให้พร้อมพรั่งก็สมเป็นคนของอ๋องผู้ค้ำจุนบัลลังก์ เครื่องใช้ข้าวของเหมาะสมกับเกียรติยศทุกอย่าง ด้วยนี่ไม่ใช่เพียงแค่ขบวนนำอ๋องจอมทัพ และอดีตองค์ชายกลับเข้าพระราชวังหลวงเท่านั้น หากแต่เป็นคล้ายขบวนเจ้าสาว ว่าที่จักรพรรดินีแห่งชองจงอีกด้วย

 

“เราคงจะถึงเมืองหลวงในอีกสามวันข้างหน้า  ระหว่างนั้น หากเจ้ายังไม่อยากเข้าวังกับพี่และจุนซู พี่อนุญาตให้เจ้าเที่ยวเล่นกับจีฮโย และพักที่จวนของเราในเมืองหลวงก่อนได้”

 

ยูชอนพูดเบาๆกับน้องชายผู้เป็นดั่งดวงใจ ก่อนที่มือหนานั้นจะจับเบาๆที่มือนุ่มราวกับปลอบประโลมน้องน้อยที่นั่งอยู่ในรถม้า

 

“อย่าได้กลัวสิ่งใด พี่จะอยู่เคียงข้างเจ้าจนจบสิ้นพิธี และตราบเท่าที่เจ้าต้องการ” นิ้วโป้งที่สวมแหวนหยกคลึงเบาที่ข้างแก้มนุ่มเนียนสีระเรื่อ ริมฝีปากยิ้มน้อยๆ ก่อนกระตุกม้าให้เร่งฝีเท้านำออกไปสู่ตำแหน่งของตน

 

“แจจุงก็ไม่ได้อยากกลัวสิ่งใด” ดวงตาสุกใสมองภาพทางที่ค่อยๆเคลื่อนผ่าน

 

“เพราะสิ่งข้างหน้านั้นหาได้มีใครรู้ไม่ นอกเสียจาก....สวรรค์...” ใบหน้าขาวเอียงซบลงกับกรอบหน้าต่างรถม้า ปิดหลับดวงตาด้วยเปลือกสีน้ำนม...

 

 

 

........................

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

คือลืมว่าอ่านไปแล้ว และก้ออ่านอีก #ห้ะ
อ่านเพลินจนจบ จะเม้นถึงได้เห็นว่า เม้นแล้ว อ่านแล้ว =*=

จะเม้นเหมือนเดิม ยูซูรักกันซะละ ไม่ต้องลุ้น >~<

#8 By SOMi (103.7.57.18|58.9.203.223) on 2013-04-22 20:44

ตอนนี้มีแต่ "?" เต็มไปหมด
เป็นกำลังใจให้เจ้ปัด ขออภัยหากข้าพเจ้าอ่านล่าช้าไปบ้าง 555

#7 By YooBiing (103.7.57.18|27.55.167.135) on 2013-04-20 09:13

จะแต่งกันแล้ว มาต่อเร็วๆน้า

#6 By mumu on 2013-04-04 21:20

ดีใจหาฟิคของลูกปัดเจอ

#5 By อรพิน (103.7.57.18|118.172.15.174) on 2013-03-05 18:15

พี่ข้า ข้าทนไม่ไหวที่จะรอให้สอบเสร็จ ขอชแว๊ปมาเสพสม(?)ฟิคก่อน
น้องอ๋องแจซนมากนะยังเด็กอยู่เลยด้วย ท่านยุนจะเอาไปทำไรนิ 55555
เข้าวังแล้วฝากพี่ข้าดูแลน้องอ๋องเล็ก อย่าให้พะยุนแกล้งนางนะคะ
พาร์ทต่อไปขอ TP #ผิด ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ

#4 By La_bellelune (103.7.57.18|27.55.161.22) on 2013-03-05 00:59

พี่ข้า ข้าทนไม่ไหวที่จะรอให้สอบเสร็จ ขอชแว๊ปมาเสพสม(?)ฟิคก่อน
น้องอ๋องแจซนมากนะยังเด็กอยู่เลย ท่านยุนจะเอาไปทำไรนิ 55555
เข้าวังแล้วฝากพี่ข้าดูแลน้องอ๋องเล็ก อย่าให้พะยุนแกล้งนางนะคะ
พาร์ทต่อไปขอ TP #ผิด ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆฟ

#3 By La_bellelune (103.7.57.18|27.55.161.22) on 2013-03-05 00:58

น้องมิขอแปะไว้ก่อนนะคะพี่ปัด ง่วงมากๆ แต่อ่านจบแล้ว555

น้องจุนกะปาร์คแต่งงานกันซะละ ไม่ต้องลุ้นเลยนะเนี่ย ฮี่ฮี่

ฝันดีค่ะไรเตอร์ =3=

#2 By Somi (103.7.57.18|110.168.178.192) on 2013-03-04 23:57

เปิดตัวพ่อปาร์ค และน้องจุนแล้ว เป็นพี่ชายและพี่สะใภ้ที่รักน้องมากๆ แจก็ดูซุกซนน่ารัก ยุนคงเป็นพวกไม่ชอบถูกบังคับชิมิ ถึงได้ใจร้ายกับแจจังเลย ว่าแต่แจออกจะน่าตาดีเพียบพร้อม ทำไมหน่อยุนจึงไม่แล ช่างตาถั่วจริงๆ (พึ่งได้อ่านแค่อินโทรกับเริ่มตอนแรก อิชั้นก็อินซะแล้ว 555)
ปล.หนูปัดพี่รอคอยหนูแต่งฟิคตลอดๆ ลุ้นให้หนูมีแรงใจ และแล้ววันนี้ก็มาถึง ยังไงก็สู้สู้นะจ๊ะ พี่รอทุกเรื่องเลย 555 (แอบเป็นแรงหนุนคนช่วยกดดันเบาๆ)

#1 By pmpm (103.7.57.18|58.11.47.48) on 2013-03-04 22:39