ลูกหมู...ลูกแจ...

posted on 05 Mar 2013 22:25 by lookpadlittle in LookMooLookJae directory Fiction

 

ฟิคนี้เป็นฟิคที่แต่งไว้นานแล้วค่ะ เป็น SF เรื่องแรกในชีวิต เมื่อก่อนเลยคง exteen ชื่อของลูกปัดนี่ล่ะ แต่ลืมพาสเวิร์ดเลยตั้ง อันนี้ขึ้นมาแทน เอ...จริงๆเรื่องนี้ก็ลงในบอร์ดฟิค และ บอร์ดส่วนตัวที่ล่มไปแล้ว และเด็กดีด้วย ก็...ลงที่นี่ด้วยแหล้วกัน ใครอ่านแล้วก็ถ้าลืมก็อ่านอีกรอบนะคะ ใครยังไม่เคย ก็ลองอ่านดูเนาะ ^^

 

 

 

ลูกหมู...ลูกแจ

ช็อตฟิค (จริงๆนะ) ยุนโฮxแจจุง

สร้างสรรค์ความเอ๋อโดย l-o-o-k-p-a-d

คำคมวันนี้ “อย่าได้เครียด เดี๋ยวพล็อตฟิคจะมา”



 

 

ลูกหมู...ลูกแจ

เข้าที่....

ระวัง...

ไป!!!






 

เคยได้ยินบ้างหรือเปล่าที่เค้าว่ากันว่า ขี้เหร่ตอนเด็กโตมาแล้วจะหน้าตาดี

แล้วเคยได้ยินบ้างหรือเปล่า ถ้าปากบอกว่าไม่ แต่เรากลับจะได้สิ่งนั้น

ถ้าไม่เคย ก็เคยซะ ฮึ่มฮึ่ม!!!



 

 

“คุณแม่ ยุนยุนไม่อยากมีเพื่อนเป็นลูกหมูกับก้างปลาหรอกนะ”

 

“คุณแม่ลูกแจไม่อยากมีเพื่อนเป็นเด็กปากห้อยพุงโตมีน้องปากเป็ดหรอกนะ”



 

 

เด็กชายหน้าตาดีสองคนถูกคุณแม่จูงซ้ายขวา เด็กชายตัวโตกว่าใส่เอี้ยมสีแดงชี้มือไปที่คุณน้าคนสวยที่นั่งอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะ คุณน้าคนที่คุณแม่บอกว่าจะมีเพื่อนเล่นมาให้เค้ากับชางมินน้องชาย เพื่อนที่...น่ารักๆ แต่ทำไม ทำไมปล่อยให้ยุนยุนดีใจเก้อล่ะ เพื่อนคนนั้นที่คุณแม่บอกว่าเป็นฝาแฝดกัน น่ารักทั้งคู่กลับ

 


อ้วนเป็นหมู!!!

แล้วก็ผอมยังกับก้างปลาแน่ะ!!!


 

.

.

.

“ยุนยุน มินนี่ครับ นี่น้องแจจุงกับน้องยูชอน ลูกคุณน้าโซฮีจ๊ะ”

“ลูกแจลูกชอนครับ นี่พี่ยุนยุนกับน้องมินนี่ลูกน้าเฮเคียวจ๊ะ”


...อ้วนยังกับหมูแน่ะ อีกคนก็ผ๊อมผอมแล้วยังจะจมูกบานอีก...


...หน้าตาก็เหมือนจะดีนะแต่พุงหญ๊ายใหญ่ แล้วคนน้องก็ปากเหมือนเป็ดหน๊าหนา อี๋ๆ....


“รู้จักกันไว้นะ โตไปจะได้ ‘ดูแลกัน’

.

.

.

“ลูกแจ ลูกหมู ลูกหมู ลูกแจ อู๊ดๆๆ”

“ไอ้บ้า ยุนยุนบ้า ตัวเองหล่อตายล่ะ”

“ตัวเองก็น่ารักตายล่ะ อ้วนเป็นหมู ไมมีใครเอา”

“เค้าไม่สน เค้าน่ารัก ตัวเองมีพุงก็ม่ายมีใครอยากจะเอา”

“ถึงมีพุงแต่ยุนยุนก็หล่อ”

“ถึงเค้าอ้วนแต่เค้าก็น่ารักนะ”

“น่ารักตรงไหน ไอ้ลูกหมู”

“หล่อตรงไหน ไอ้หมีลงพุง”

“ลูกหมู/ลูกหมี อย่างนาย ไม่มีใครเอาหรอก!!!!”


.

.



 “ลูกหมูๆ มานี่หน่อยดิ๊”มือสีคล้ำนิดหน่อยของเด็กชายในชุดนักเรียนโรงเรียนชื่อดัง ควักมือหยอยๆ เรียกเด็กตัวน้อยหน้าขาวผิวเนียน หน้าตาน่ารักน่าชังเสียอย่างเดียวอ้วนไปหน่อย ให้เดินเข้ามาหา

“เรียกลูกแจทำไมยุนยุน”

“เค้าเป็นพี่นะ ทำไมเรียกเค้าว่ายุนยุน ต้องเรียกพี่ยุนสิ”

“ลูกแจจะเรียกแบบนี้ ยุนยุนจะทำไม โรงเรียนนี้ของป๊ะป๋าลูกแจนะ แล้วทีตัวเองยังเรียกเค้าว่าลูกหมูเลย”มือขาวอวบแถมด้วยแขนอวบๆเท้าสะเอว(ที่หาไม่เจอ)แบบหาเรื่องเต็มที่

“แต่เค้าเป็นรุ่นพี่ เค้าแก่กว่านี่ แล้วเค้าจะเรียกลูกแจว่าลูกหมูใครจะทำไม ก็ลูกแจอยากอ้วนเหมือนหมูเองนี่”

“ใครว่าเค้าอ้วนเหมือนหมู ยุนยุนบ้า ใครๆก็บอกว่าเค้าอวบอิ่มน่ารักน่ากอดทั้งนั้น ป๊ะป๋าก็ยังชมเค้าเลย"

”หูยยย มีแต่คุณอาล่ะสิที่อยากกอดหมูแบบลูกแจน่ะ อ้วนเป็นหมูแบบนี้ หน้าตาก็น่าเกลียดแบบนี้ไม่มีใครเอาหรอก

“เค้าก็ไม่สนหรอก แล้วเค้าก็ไม่ง้อยุนยุนด้วย เค้าไม่สนหรอก เค้าน่ารักจะตาย เนอะลูกชอน”เด็กชายหน้าขาวปากแดงที่มองผ่านๆ มองใกล้ๆ มองแบบพินิจพิจารณา มองยังไง๊ยังไงก็เหมื๊อนเหมือนผู้หญิงหันไปพยักเพยิดกับเด็กชายอีกคน เด็กผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นฝาแฝด(คนละฝา) ถูกคุณหมอเอาออกจากท้องตามๆกันมาให้เห็นด้วย อ๊า..ลูกชอนอ่ะ เดินช้าจริงๆเลย มาช่วยลูกแจเลยนะ

“อ่ะ..อื้อ”เด็กชายที่ตามมาอีกคนเข้ามาเกาะหลังผู้ที่เป็นน้องชายฝาแฝด พลางพยักหน้าจ๋อยๆของตัวเองกับหลังอวบๆของน้องชายฝาแฝด

“เน่ ลูกชอน บอกน้องชายนายมั่งนะ ว่าให้พูดดีๆกับพี่ด้วย”

“ฮะๆๆ”ศีรษะเล็กพงกเร็วๆพร้อมกับรับปาก ผมที่ปกคลุมเปิดไปมาตามแรง เห็นเชียวว่าหน้าผากมัน ..เถิก..

“เนี่ย หัดทำตัวแบบลูกชอนมั่งนะลูกหมู จะได้มีคนมารัก”

“เชอะ”พูดไปเถอะ ลูกแจไม่สนหรอก ชิ

“แล้วหัดแบ่งข้าวให้ลูกชอนกินมั่ง อย่าเอาแต่แย่ง ดูดิ๊ลูกชอนผอม ตัวไม่ถึงครึ่งของลูกแจเล๊ย เนี่ยทำแบบเค้าเนี่ย แบ่งขนมในมินนี่ทุกวัน”

“เค้าไม่ได้แย่งนะ แต่ลูกชอนไม่กินเอง”

“ลูกชอนเค้ากินไม่ทันนายอ่ะสิ”

“หึ ไม่จริงซะหน่อยนะ ลูกชอนเนอะ”

“อ่ะ อื้อ ลูก ลูกชอน ไม่ ไม่อยากกินเองฮะ พี่ยุนโฮ”

“เข้าใจยัง เข้าใจยัง ไปเลยไป เรียกเค้ามาแล้วก็ไม่เห็นจะว่าจะทำอะไรเลย ถอยไปเลย ขวางทางเค้านะเนี่ย รู้ตัวเปล่า”

“หึ ยังไม่ถอยหรอก เพราะที่เรียกมา ยังไม่ได้พูดเลย เค้าจะพูดแล้วนะ”

“ก็พูดมาดิ”เรื่องมากจริงเลย ลูกแจจะรีบไปเล่นกับจุนซูนะ 

“คือ.....”

“คือ?”ให้เร็วเลยๆ ลูกแจยืนเมื่อยแล้วนะเนี่ย ลูกชอนก็อะไรไม่รู้ไม่ช่วยลูกแจเลยสักนิด เป็นพี่ชายลูกแจหรือเปล่าเนี่ย ขนาดอยากเป็นเพื่อนกับจุนซูยังให้ลูกแจช่วยพูดให้เลย 

“คือ...”

“คือ?”จะพูดมั้ยวันนี้ ลูกแจจะรีบไปนะเนี่ย จุนซูรออยู่กับฮยอนจุงแล้วน่ะ

“คือว่า..”

“ว่า?”โอ๊ยย อะไรติดปากอยู่เนี่ย

“คือแบบ....แบบว่า...”

“ว่า? โอ๊ย ไม่รอแล้ว ลูกแจไปเล่นกับจุนซูดีกว่า แล้วถ้าอยากจะพูดก็ไปตามแล้วกัน ป่ะลูกชอน ไปเล่นกับจุนซูกัน”เด็กชายหน้าตาน่ารักสุดๆใช้มืออวบอูมสีขาวฉุดรั้งมือแห้งๆของพี่ชายให้ออกจากซุกที่หลังของตัวเองให้ออกเดิน

ทว่า...



“เดี๋ยว!!”มือใหญ่กว่าจับข้อมือขาว(อวบ) ฉุดรั้งการออกเดินให้อยู่กับที่ ใบหน้าขาวหวานใสหันกลับไปมองคนตัวโตกว่า

“หื้ม?”อะไรอ่ะ หรือว่าจะพูดได้แล้ว


“เค้าจะไปเมกา”ปากที่ย้อยนิดๆพร่ำพูดเบาๆ


.

.

.

สิบกว่าปีผ่านไป ไวเหมือนชอตฟิค


            ณ สนามบินนานาชาติอินชอน

ชายหนุ่มรูปหล่อในชุดสบายๆแต่ก็ดูโดดเด่น ตาคมภายใต้แว่นตาสีชาอันโตเหม่อมองผ่านศีรษะผู้คนหลายคน มองหาคนที่เค้านัดให้มารับ

มันไปอยู่ไหนของมันนะ ไอ้มิน

“อ้าวพี่ยุนโฮ ทางนี้ๆ”

.

.

“ทำไมมาช้าแบบนี้เนี่ย”

“โหยพี่ คนเรามันก็ต้องมีธุระอะไรบ้างดิ๊ ผมน่ะผู้บริหารนะครับ โรงแรมเราของเราก็ไม่ได้มีแค่ที่เดียวนะ ผมก็ต้องประชงประชุมบ้าง ก็บอกให้พี่กลับเอง พี่ก็ไม่เอาอ่ะ เนี่ยแล้วไงอ่ะผมต้องออกจากห้องประชุมมาก่อนเลยนะ มันน่าเกลียดแค่ไหน หูยย”

“อย่าบ่น ชั้นพี่แกนะ แล้วเอาเหอะน่า เดี๋ยวชั้นรับผิดชอบเอง อยากมารับงานที่เกาหลีเองทำบ่น นายกลับมาบริหารสบายๆ ชั้นต้องคุมอยู่ที่นู่นนะเว้ย กว่าจะเสร็จ แล้วไง พอเสร็จนึกว่าจะสบาย คุณแม่ยังมาพูดเรื่องแต่งงงแต่งงานอะไรอีก แม่งเอ๊ย พี่แกน่ะเพิ่งจะยี่สิบเจ็ดน่ะเว้ย คุณพ่อคุณแม่จะให้แต่งงานแล้ว บ้าชะมัด แล้วนี่มันยุคสมัยไหนแล้ว มาจับคลุมถุงชน ไม่ไหวว่ะ”

“พี่เลยกลับมาเกาหลี?”

“ก็เอออ่ะเด่ะ เคลียร์งานที่นู่นเสร็จพี่ก็มาเลย จะมาพูดให้รู้เรื่อง หาใครไม่ได้แล้วเหรอไง ถึงยอมให้พ่อแม่จับแต่งงาน”


“ทำไมล่ะพี่ พี่ลูกแจ เค้าเสียหายตรงไหน”



“เสียหายตรงไหน โหยทำเป็นถาม ไอ้นิสัยมันก็ไม่รู้อ่ะนะ ตอนนั้นมันเด็กๆ มันก็โอเค แต่พี่ชายนายนะเว้ย หล่อขนาดนี้ ให้มีคู่ทั้งที่อ้วนเป็นลูกหมู ไม่ไหวอ่ะม๊าง”ศีรษะสวยแต่ติดจะเล็กส่ายไปมาน้อยๆ ไม่ไหวอ่ะ พี่ไม่เอาหรอกนะเฟ้ย

“อะไรพี่ ตอนนี้เวลาเปลี่ยนไปแล้วนะ ไม่ลูกหมูแล้ว”ชางมินหันไปมองพี่ชายของตัวเองที่ทำท่าเบะปากออก แล้วยกยิ้มที่มุมปาก ไม่รู้อะไรซะแล้วพี่ชาย…  

“ไม่ลูกหมูเหรอ งั้นตอนนี้ก็พ่อหมูแหละวะ ถึงหาใครไม่ได้ ยอมให้พ่อแม่คลุมถุงชน”

“พี่ยุนโฮ..ใจเย็นๆ มันอาจไม่เป็นอย่างที่พี่คิดก็ได้นะ”

“หึ มันจะแย่ยิ่งกว่าอ่ะดิ ชางมิน นายติดต่อยูชอนให้ติดต่อไอ้ลูกหมูให้ออกมาตกลงกับพี่ดิ๊ เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง”


.

.

.

“ไม่แต่งๆๆๆ ลูกแจไม่แต่งน้า”หนุ่มหน้าสวยผิวขาวร่างบอบบางเอวคอดกิ่วโวยวายเสียงดังลั่นบ้านทันที่ ที่ได้รับรู้ว่ากำลังจะถูกจับแต่งงาน

“ลูกแจยังอยากอิสระ ลูกแจไม่แต่ง”ปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างคนที่ถูกขัดใจ แขนบอบบางยกขึ้นกอดอก ไม่เอาอ่ะ แต่งกับใครก็ไม่รู้

“ป๊ะป๊าอยากดองอยากให้มีคนแต่งก็เอาลูกชอนไปแต่งสิ”เสียงหวานตวาดแวดๆ หลังบอบบางถูกคุณแม่ลูบขึ้นลง ใจเย็นลูกจ๋า ใจเย็นๆ

“อ้าวเฮ้ย ลูกแจ เรื่องล่ะ เค้าไม่เอาด้วยหรอกนะ มันไม่ใช่แนว”ชายหนุ่มหน้าตาดี ในชุดสูทเหมาะสมกับความเป็นผู้บริหารห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่และมีสาขามากที่สุดในประเทศ รีบระล่ำละลักร้องห้ามความคิดน้องชายแฝดคนละฝาทันที บ้าแล้ว หล่อ เท่ห์ เสน่ห์ตรึม แบบนี้จะให้ถูกจับแต่งงานกับปู้ชาย อร๊าย ชอนไม่เอานะฮ๊า.....

 

“ก็ลูกชอนเป็นลูกป๊ะป๋ากับคุณแม่เหมือนกัน แล้วลูกชอนก็เป็นฝาแฝดกับลูกแจ มันก็เหมือนๆกันแหละ ดังนั้นลูกชอนแต่งแทนลูกแจที่สิ นะ น้า”

“ไม่!!! ไม่มีทาง ลูกชอนมีแฟนแล้ว และลูกชอนไม่เหมาะหรอกลูกแจอ่ะแหละต้องแต่ง อยากโตมาสวย หุ่นดี บอบบาง อ้อนแอ้น แล้วยังเรียนทำขนมทำไมล่ะ”

“หูยยย นึกว่าลูกแจอยากเป็นแบบนี้หรือ ลูกแจกินแล้วมันก็ไม่อ้วนนี่ มันลดมาเองนี้ แล้วลูกแจก็ไม่อยากตัวเล็กด้วย ลูกแจอยากตัวใหญ่แบบลูกชอน โตแบบลูกชอนเหมือนกันนะ”

“ก็ช่ายอ่ะเซ่เค้าตัวใหญ่แข็งแรงดูแลตัวเค้าเองได้ แล้วแบบนี้จะให้ลูกชอนแต่งแทนได้ไง๊ ลูกแจแต่งไปเหอะ จะได้มีคนดูแล เดี๋ยวลูกชอนก็จะแต่งงานแล้ว”

“ตัวเองดูแลจุนซูได้เหรอ เมื่อก่อนยังเกาะหลังเค้าแจ ไม่กล้าทำนู่นนี่อยู่เลย”

“ได้ไม่ได้ไม่รู้ รู้แต่โตมาเค้าก็แข็งแรงอัดคนไปหลายคน ขณะที่ลูกแจคนนั้นต้องหงอหลบหลังเค้าก็แล้วกัน เอาล่ะ ทำใจซะแล้วแต่งๆไปเหอะ คนรู้จักกัน คนกันเองแท้ๆ”

 

ปุ๊ๆ มือเรียบตบบนไหลแฝดน้องดังปุ๊ ปุ๊ วันๆเอาแต่หมกอยู่ในครัวทำขนม ดูแลร้านขนมเค้กสุดไฮโซที่มีสาขาในทุกๆห้างของครอบครัว บ้านช่องก็ไม่ค่อยจะกลับ เอาแต่นอนห้องจุนซู เฮ้อ..เลยไม่รู้เลยว่าปะป๋ากับคุณลุงเค้าตกลงอะไรกันไว้บ้าง อ่ะนะ ลูกก็เห็นกันมาตั้งแต่เด็กๆ นิสัยก็พอรับกันได้ พ่อแม่ก็เป็นเพื่อนกันมา แถมธุรกิจก็จะร่วมกันทำอีก แล้วอะไรจะเหมาะเท่าจับลูกมาแต่งงานกันล่ะคร๊าบบ

แหม พ่อแม่ก็มีความฝัน อยากให้ลูกของเพื่อนมาเป็นเขยเป็นสะใภ้ทั้งนั้นแหละ ก็มันคนคุ้ยเคย คนกันเอง นะ ทำใจเถ๊อะ ลูกแจ

“ไม่เอ๊า ลูกแจไม่แต่ง ไม่แต๊ง!!!! ว่าแต่...ใครอ่ะที่ลูกแจต้องแต่งงานด้วย??”

“หึหึ จะใคร๊ ก็....พี่ยุนโฮไง”


“เอ๋? ยุนยุนพุงยื่นอ่ะนะ??????”


“หูยยย เค้าไม่ยื่นแล้วมั้งงง”

“ไม่รู้แหละ ลูกชอนติดต่อมินนี่ดิ๊ ให้หาทางติดต่อยุนยุนให้ลูกแจหน่อย เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง”

.

.

.

ณ ร้านกาแฟร้านหนึ่ง ภายในห้างสักสาขาหนึ่งที่ยูชอนดูแล

 

“ชางมิน นายนัดไอ้ลูกหมูมาวันนี้จริงอ่ะ เลยเวลานัดมาครึ่งชั่วโมงแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่ไขมัน (?)เลย”

“โห...แรง แรงนะพี่ ไขมงไขมันอะไรเล่า”

“ก็ไขมันรอบตัวน้องลูกแจไง ก็นายยังว่าลูกแจทำร้านอาหาร หึ ตายๆๆๆ พ่อหมูแน่ๆ”

“มันก็ไม่แน่หรอกพี่ หึหึ เออ พี่รออยูที่นี่ไปนะ ผมไปซื้อหนังสือแปปนึง เค๊?”

“เออๆๆ รีบไปรีบมาแล้วกัน” แม่ง อ้วนก็อ้วน หน้าตาก็งั้นๆแล้วยังนิสัยแย่อีก ใครเอาเป็นแฟน ปวดหัวตาย อี๋ ชองยุนรับไม่ด๊ายยยยย แต่....เอ๋..... นั่น.....ใครอ่ะ???

 



สวยว่ะ...


ขาวว่ะ...


หุ่นดีว่ะ...


เอ็กซ์ว่ะ...


ถูกใจชายชองม๊ากกกกกก!!!!


.


“ขอโทษนะครับ”อ๊า...เดินมาพูดกับกรูด้วยวุ้ย โห...เสียงหว๊านหวานอ่ะ 

“คุณใช่ชองยุนโฮหรือเปล่าฮะ”ทำไมหล่อยังงี้อ่ะ จะใช่เหร๊อ พุงก็ไม่มี หน้าตาดีแบบนี้ ไม่ใช่ม๊าง แต่..ลูกชอนบอกว่า มินนี่บอกว่า ยุนยุนใส่เสื้อสีฟ้านี่นา แล้วในร้านนี้ก็มีอยู่คนเดียวเอง...

“อ่า ครับ ผมชองยุนโฮ ยินดีที่ได้รู้จัก”มือหนายื่นออกไปให้คนตรงหน้า ที่ยืนใช้ตากลมโตสดใสมองเค้าอย่างสงสัย อ๊า..มือนิ๊ม นิ่ม ดูแววตาสงสัยนั่นสิ น่ารักโคดๆ ถูกใจชายชองเว้ยเฮ้ย

“อ่ะ...”ใช่จริงๆด้วย หล่อมากกว่าที่คาดนะเนี่ย ลูกแจแปลกใจ โตขึ้นมาพุงหายไปหมดเลยเหรอ 

“แล้วคุณคือ...”อู๊ยยย เอียงคอมองแล้ว น่ารักยิ่งขึ้นไปอีก ใช่เลย คนนี้แหละ คนนี้เท่านั้น ที่ชายชองรอมานาน ไอ้ลูกจง ลูกแจ ลูกหมูนั่นอ่ะ หลบไป!!!


“ผม...คือ...อ่า...ลูก....”

“ลูก??”

“ลูกแจ”



“ห๊ะ ลูกแจ๊!!!!”


 

ป๊าดดดดดด จริงอ่ะ ม่ายจริงม๊างงงง กรี๊ดดด ชายยุนอยากจะกรี๊ด ไอ้ลูกหมูเมื่อหลายปีก่อน ที่เวลาวิ่งทีไขมันกระเพื่อมที ใครกอดที่ไม่รอบตัวที่แถมฟันยังผุดำไปหลายซี่ มันโตขึ้นมาแล้วจะสวย น่ารัก บอบบาง ผอมบาง อ้อนแอ้นขนาดนี้เลยเหรอวะ ไปทำศัลยกรรมดูดไขมันที่ไหนมาเนี่ย พระเจ้า...ชายชองไม่อยากจะเชื่อ

“อื้อ ลูกแจเอง ทำไม?”อ๊า...ยุนยุน พอโตมาไม่มีพุงแล้วหล๊อหล่ออ่ะ ทำหน้างง ก็หล๊อหล่อ เท๊ห์เท่ห์ นะเนี่ย

“นะ นาย นายคือลูกแจ ลูกหมู เมื่อ เมื่อก่อนน่ะนะ”

“อื้อ ทำไม มีอะไรหรือเปล่า?” จะหาเรื่องอะไรลูกแจหรือเปล่า ลูกแจไม่ใช่ลูกหมูแล้วนะ

“เปล่า ไม่มีอะไรนอกจาก....



ลูกแจ แต่งงานกับยุนยุนนะ!!!”


.

.

.

และแล้ว ตามประสาของ short fiction ซึ่งแปลว่า นิยายสั้น เวลาและทุกๆอย่างก็ต้องรวบรัดตัดความ แบบชับๆ อย่างว่องไว (จริงๆคือ คนสวยไม่มีเวลา อิอิ)


หลายปีผ่านไป.....

 



ในเช้าอันสดใส แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้าผ่านม่านสีขาว ส่งผลในห้องสีนวลที่ตั้งอยู่ในบ้านหลังใหญ่ภายในบริเวณของคฤหาสน์ปาร์คสว่างขึ้น แสงแดดที่เล็ดลอดเข้ามาทำให้คนสองคนที่นอนหลับอุตุอยู่บนเตียงที่สั่งทำพิเศษมาหลายปีต้องกระพริบตาถี่ๆ ก่อนจะลืมตื่นขึ้น

“ลูกแจๆ ตื่นได้แล้ว สายแล้ว ยุนต้องไปทำงาน”

“อื้อ...ลูกแจยังไม่อยากตื่นเลยอ่ะ”

“ไม่อยากตื่นก็ต้องตื่น หรือไม่ก็เอาขาออกจากที่ก่ายยุนได้แล้ว”

“อ่า..ยุนอ่ะ ลูกแจไม่อยากขยับตัว ลูกแจเมื่อยอ่า...”

“พูดมาได้ว่าเมื่อย ยุนก็เมื่อยเหมือนกันแหละ เร็ว เอาขาออกไป”

“อ๊า ยุนอ่า..ไม่สงสารลูกแจเลย ลูกแจเหนื่อยมากๆเลยนะเมื่อคืนน่ะ”

“ก็เหนื่อยเหมือนกันแหละ ยุนก็เหนื่อย ต่อไปไม่ทำแล้วเหนื่อย ยุนทำยุนเหนื่อยนะ”

“ก็ช่วยไม่ได้นี่นา”



“ก็บอกแล้วให้ลดความอ้วน อ้วนเป็นหมูแบบนี้ ยุนเหนื่อยนะ ออนท็อปผ่อนแรงก็ไม่ได้ ฮึ้ย”หัวเสียๆ รู้มั้ยเนี่ย แม่งเอ๊ย ถ้ารู้ว่าแต่งงานมาสองปีจะอ้วนเผละยิ่งกว่าเดิม ‘พัฒนา’จากลูกหมูเป็นพ่อหมูแบบนี้นะ ฝันไปเถ๊อะ ว่าชาย ชอง ยุนโฮคนนี้จะยอมแต่งด้วย เห๊อะ ตื่นเช้าที ก็โดนขาหมูๆมันทับจนเหน็บกิน แม่ง น่าตัดไปให้แม่ค้าทำข้าวขาหมู

“อี๋ ทำเป็นพูด ยังกับถ้าลูกแจลดความอ้วนแล้วลูกแจจะออนท็อปได้งั้นแหละ อาโด่”

“ทำไม ไม่ทราบ ทำไมไม่ได้ ยังไงถ้าลูกแจลดความอ้วนมันก็ต้องออนท็อปได้โดยที่ยุนไม่จุกตายได้อยู่แล้ว”

“เออ มันคงได้หรอก แต่คงลำบากหน่อยนะ เพราะ...”

“เพราะ?”


มันติดพุงยื่นๆของนายอ่ะเซ่ ยุนยุน ฮึ้ย ไอ้หมีพุงโตเอ๊ย”


“อย่ามาว่าชั้นนะ ลูกแจเองก็อ้วนเป็นหมู ทำอะไรก็ยากเหมือนกันแหละ”


“อี๋ อย่ามาว่าลูกแจนะ ไอ้หมีพุงป่อง”

“หื้ม หมีพุงป่อง แล้วเมื่อคืนใครคราง? ใครมีความสุข?”

“ไม่รู้ ไม่รู้หรอกว่าใครคราง แต่ใครก็ไม่รู้ ร้องชื่อลูกแจ ลูกแจตลอดเมื่อคืนน่ะ”เจ้าของร่างอวบเกินขนาด ลอยหน้าลอยตาตอบ ตัวอวบๆอิ่มๆ(เกินไป) สะบัดไปมา จนทำให้ผ้าห่มที่ห่มตัวเปลือยเปล่าจากกิจกรรมเมื่อคืนมันคอยๆร่นลง เห็นไหล่ขาวเนียนที่มีร่องรอยนิดๆหน่อยๆ จากการออกกำลังเมื่อคืน อวดโชว์สายตาคนบางคน

“ว่าไงล่ะ ใครร้องหาลูกแจ เรียกลูกแจทั้งคืน ห๊ะ?”อูยยย ไหล่ขาวๆ ปากแดงๆ ถึงจะอ้วนก็เซ็กซี่ว่ะ ซี๊ดดดดด

 


“ก็ไม่รู้ เพราะคงต้องลองทำอีกรอบจะได้รู้ มามะ ลูกหมูมาให้หมีจับกินซะดีดี”

“อย่าน้า.....”

 

 

และแล้วเตียงที่สั่งทำพิเศษตั้งแต่เมื่อสองปีหลังแต่งงาน ตั้งแต่ทั้งสองคนเริ่มปล่อยเนื้อปล่อยตัวจนอ้วนเผละคนนึง และลงพุงคนนึงก็ทำหน้าที่อันหนักหน่วงของมันอีกครั้ง เสียงเตียงลั่นเอียดอาด ไหวคลอนไปตามแรงขยับ และโหมกระแทก จนน่ากลัวว่ามันจะพังลงมาสักวัน สลับกับเรียงร้องครวญครางตามแรงอารมณ์ก็ดังลั่นห้องนอนสีอบอุ่น

.

.

.

“อื้อ.....”

“อ๊ะ...”

“อา....ยุนยุน....”

“อึ๊บ....”

“อื้ม...ลูกแจ....”

“อื้อ...

“อื้อ....

“มะ ไม่ไหวแล้ว...”

“อ๊ะ...”

“อ๊ะ...

“อ๊า.....มัน...มัน....มัน....”

“อื้อ...มัน...อา...มัน...มัน....



 

 

 

 

 

ติดพุง!!!!!”



 

 

 

…..The end…..

 

 

 

 

ฮี่ฮี่ SF อะไรเนี่ย กั๊กๆๆๆ ปั่นด้วยความเอ๋อส่วนตัว ระหว่างรอคอยงานด้วยใจตุ่มๆต่อมๆ มันเครียด มันต้องปลดปล่อย หึหึ และ นั่นแหละ เป็นของขวัญให้ตัวเอง งี๊ดๆๆๆ คิมแจขรา...ชองยุนขรา...ปาร์คชอนขรา...เค้าตามอายุตัวเองทันแล้วง่ะ ฮือTT (26 /08/2010)

^
^
นั่นทอร์คเก่า ขอยกมาด้วย 555 เพื่อย้ำว่าฟิคนี้อัพครั้งแรกวันไหน ก็... ถึงตรงนี้ก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน และจะรักมากๆถ้าสละเวลาเม้นให้นะคะ ขอบคุณค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

#2 By (1.46.40.194|1.46.40.194) on 2014-11-21 19:22

ติดพุง ??? 55555ฮามาก

#1 By YooBiing (103.7.57.18|27.55.146.63) on 2013-04-20 02:40