.

 

 

 

.

 

 

.

 

ลบไปตั้งนาน ก็ไม่ได้กระเตื้อง เค้าขอโทษ... ลงๆไปก่อนละกัน ดิทก็ยังไม่ได้ดิท รีไร้ท์ก็ไม่ได้รี กรรมแท้

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

Fiction: สงครามนางสนม ภาค ๓ (จักรพรรดินี)

Paring: YunJae (Mpreg, Period, Drama, Fantasy)

By: l-o-o-k-p-a-d

Note: เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับ Lizetia สงครามนางสนม และพระชายา แต่อย่างใดนะคะ เพียงแต่อยู่ในซีรี่ย์เดียวกัน

Note2: กรุณาอย่าคาดหวังกับความสนุกเท่าๆเดิม หรือมากกว่าเดิม สายน้ำไม่ไหลย้อนกลับ ทุกอย่างมีสิ่งใหม่ๆเสมอ

Note3: ชื่อฟิคอาจมีการเปลี่ยนแปลง

 

 

 

 

จักรพรรดินี

 

 

 

1.2

 

 

 

วันเวลาเคลื่อนผ่าน ก้อนเมฆขาวประปรายพื้นฟ้าสีครามดูน่ามอง นกน้อยร้องกระซิบหาฝูง ความสดใสของรัชกาลใหม่ได้เข้ามาเยือนลบเลือนความโศกเศร้าของกาลเก่าก่อน ฝูงชนทั้งหลายขณะนี้ ต่างเข้ามาออหน้าจวนที่พักของอ๋องสำคัญในเมืองหลวง ต่างคนต่างสวมใส่เสื้อผ้าสดใสที่ตนมี วันนี้หาควรได้เป็นวันเศร้าซึมไม่ จักรพรรดิพระองค์ใหม่กำลังจะอภิเษก กำลังจะตั้งจักรพรรดินีที่อาศัยอยู่ที่นี่ในอีกไม่กี่ชั่วยาม

 

หน้าประตูสีแดงอันมีอาคารเปิดมีหลังคากระเบื้องเคลือบนั้นประดับตกแต่งด้วยพู่หลากสีสันอันเป็นมงคล เสียงปี่แตร กลอง ของนักดนตรีบรรเลงเพลงครึกครื้น กลิ่นอาหารหอมกรุ่นโชยออกจากถาดที่กำลังแจกจ่ายชวนน้ำลายสอ เด็กเล็กมองการละเล่นสวยงามที่ขุนนางผู้ใหญ่ที่ต้องการแสดงความยินดีหามาแสดง หญิงสาวชะเง้อเมียงมองเกี้ยวหลังใหญ่ที่เห็นผ่านประตูหนาที่เปิดออกเห็นลานกว้างกลางจวน เกี้ยวแดงหลังคาสีทองที่มียอดเป็นหงส์ประดับด้วยอัญมณี พู่มุมใช้มุกน้ำงามขนาดใหญ่ห้อยพู่เส้นเงินทอง ผ้าปักประดับตกแต่งดูละเอียดและละเมียดจนยากจะเดาระยะเวลาที่กรองขึ้น ของดีล้ำค่าชั้นหนึ่งเหมือนจะถูกมาร้อยเรียงเป็นชั้นยศให้ประดับแก่ขบวน ขบวนนี้

 

.

.

.

 

กระดาษแดงอมชมพู เครื่องสำอางชั้นหนึ่งที่สั่งทำพิเศษถูกพี่เลี้ยงคนสนิทหยิบยกมาเป็นชิ้นสุดท้าย ปากอิ่มอ้าออกเล็กน้อยรับเอากระดาษสีเข้าประทับ ความงามที่หาที่ติมิได้ กำลังอวดโฉมในบุคคลในห้องนอนกว้างได้เห็น รอยยิ้มกว้างน้อยใหญ่ถูกจุดขึ้นทุกผู้ของผู้ที่อยู่ในห้องนั้น กระจกชั้นดีถูกหยิบโดยมือขาวเล็กให้เจ้าของใบหน้างดงามได้มองความงามที่มากกว่าคำว่างามของตน

 

เส้นผมละเอียดถูกจัดแต่งอีกเล็กน้อย เมื่อภรรยาเจ้าของจวนเห็นว่าปิ่นปักยังไม่ได้องศาที่ดีพร้อมพอ ผีเสื้อทองฉลุตัวเล็กถูกปักเพิ่มเล็กน้อย พร้อมกับดอกบัวจิ๋วที่ทำจากหยก ร่างเล็กในชุดไหมล้ำค่าสมฐานะถอยอออกมองชมผลงานของตนเล็กน้อย ก่อนจะส่งสัญญาณให้สาวใช้อีกคนที่รออยู่ส่งผ้าคลุม

 

“พี่คลุมให้เจ้าเอง” เจ้าของร่างที่นั่งนิ่งชื่นชมอยู่ที่ตั่งไม้เงียบๆ ส่งเสียงขึ้น พร้อมก้าวร่างในชุดเต็มยศสีดำเดินเส้นปักลายพยัคฆ์สีทองของตนเข้ามา

“วันนี้เจ้าสวยมากแจจุงน้องพี่...สวย...เหมือนเจ้าอยู่ในสวรรค์” มือหนาจัดแต่งผ้าคลุมที่ปักลายมงคลละเอียดยิบ

“เวลาผ่านไปเร็ว...พี่รู้...และพี่ก็รู้ว่าเจ้าเองก็รู้ว่าสักวันหนึ่ง วันนี้ก็ต้องมาถึง ไม่มีใครขัดพระบัญชาได้ โดยเฉพาะผู้ภักดี” เจ้าของเสียงทุ้มยอบกายนั่งลง มือยาวจับมือนุ่มนิ่มของน้องชายที่รักเอาไว้

“แต่พี่ก็อยากให้เจ้ารู้และย้ำเจ้าอีกครั้งว่า..ทุกๆคนต่างรักเจ้า โดยเฉพาะพี่คนนี้ที่รักเจ้ามากที่สุด รักทันทีที่ได้เห็นเจ้า ได้มีเจ้ามาอยู่ร่วมครอบครัว”

“ท่านพี่...” เสียงหวานติดเครือเล็กน้อย มือนิ่มกระชับมือหนาแน่น

“ไม่ต้องกลัวนะแจจุง พี่จะไปส่งเจ้าให้ถึงมือฝ่าบาท ชีวิตของเจ้า กำลังจะเปลี่ยนไปอีกแล้วนะแจจุง ... ชีวิตของเจ้าเกิดมาด้วยความมงคล อย่าร้องไห้ในวันมงคลของเจ้าสิ เด็กขี้แย” ท่านอ๋องจำต้องเงยหน้ามองใบหน้าสวยของน้องภายใต้ผ้าคลุม นิ้วโป้งสอดเข้าไปเช็ดน้ำใสที่เอ่อคลอ

“อื้อ”

 

“เอาล่ะ พี่น้องทั้งสอง ซึ้งกันพอแล้วหรือยังได้ฤกษ์แล้วนะ” เจ้าของร่างเล็กในชุดหรูหราอีกคนที่เช็ดน้ำตาที่คลอของตนเรียบร้อยเอ่ยขึ้น “ข้าล่ะซึ้งกับความรักของพวกเจ้าพี่น้องเสียจริง บางวันก็เถียงกันแทบตาย พอบทจะมงคลก็มาพากันร้องไห้” เสียงหวานแหบดังสดใสเปลี่ยนบรรยากาศ

“ยูชอน วันนี้วันแต่งงานน้องเจ้านะ อย่าทำซึ้งมากนักสิ ให้พี่ข้าทำซึ้งบ้าง ไปๆ ไปเตรียมตัวของเจ้าที่ขบวนได้แล้ว ข้าจะจูงแจจุงขึ้นเกี้ยวเอง เร็วเข้าเดี๋ยวเสียฤกษ์นะ”

.

.

.

แจจุงไม่คิดเลย ว่าเวลาจะผ่านไปเร็วเช่นนี้ เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาเพิ่งได้เข้าร่วมพิธีฝังพระศพจักรพรรดิพระองค์ก่อนไปเอง เผลอเพียงชั่วขณะเดียว วันสำคัญนี้ก็มาถึง ครานั้นที่ร่วมพิธี ก็ได้เพียงทักทายตามธรรมเนียมของการที่เป็นถึงอ๋องน้อยของปาอ๋องที่ยิ่งใหญ่ การพูดคุยเป็นเพียงการทักทายธรรมดา ด้วยระยะเวลาที่แสนสั้น แต่ในเวลานั้นก็เห็นได้ว่า ว่าที่จักรพรรดิพระองค์ใหม่ทรงแข็งแรง กำยำ สง่างามเช่นเดิมที่เคยได้พบเจอ ทว่ากับลักษณะทรงแห่งอำนาจ กลับแผ่ขยายโดยไม่รู้จบ เมื่อเทียบกับคนอื่นๆแล้ว แม้แต่เหล่าองค์ชาย กษัตริย์ พระราชาต่างเมือง พระองค์ก็ดูโดดเด่นจนยากจะให้อภัย

 

หัวใจดูเต้นแรงและรัวเร็วจนน่าประหลาด เมื่อขบวนที่มีพี่ชายของตนเองนำเข้ามาผ่านพ้นประตูพระราชวัง และดูจะเต้นแรงมากขึ้นอีกเมื่อเข้ามาถึงภายในพระราชวัง ลานกว้างด้านหน้าท้องพระโรงเปิดขนาดใหญ่เต็มไปด้วยขุนนางมากหน้าหลายตา แม้จะเคยเข้ามาที่นี่บ้างแล้ว แต่ไม่เคยมีครั้งใดที่คนจะมากมายปานนี้ เพียงเหลือบสายตาลอดออกมุมชายผ้าคลุม ผ่านหน้าตาเกี้ยวฉลุนั่น ขุนนางทั้งหลายต่างหมอบกราบเป็นแถวกว้างยาว

 

จังหวะโยกของเกี้ยวนิ่งลง และการเคลื่อนไหวก็เปลี่ยนแปลง เกี้ยวถูกวางลงบนพื้น พื้น...หน้าบันไดที่จะนำไปสู่บัลลังก์แห่งโอรสมังกร

 

ม่านพลิ้วหน้าเกี้ยวถูกเปิดออกด้วยมือของพี่ชายคนเดียว แสงที่ลอดเข้ามา ราวกับแสงแรกของชีวิตแบบใหม่ ฐานะใหม่ ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนค่อยๆย่างเท้าในร้องเท้านิ่มปักลายละเอียดออกไป

 

พลันเกิดเสียงฮือฮาขึ้น ความงดงามหมดจดที่เห็นภายนอก ทำให้ผู้เข้าพิธีแทบลืมหายใจ องค์ชายน้อยจุนซูที่นั่งอยู่ในตำแหน่งของตนส่งยิ้มน่ารักให้ผู้เป็นสามีกำลังจูงมือบุคคลสำคัญที่สุดของวันนี้ขึ้นมา... เพียงหน้าภายใต้ผ้าคลุมยังตะลึงเพียงนี้ แล้วถ้า...

 

ขาค่อยๆก้าวขึ้นบันไดเรื่อยๆ ฝ่ามือที่จับมือพี่ชายของตนเย็นเหยียบ

ค่อยๆก้าว ทีละก้าว ทีละก้าว

จนสุดท้าย แรงบีบเบาๆก็เกิดขึ้นที่มืออบอุ่นที่จับจูงมาแต่แรก

พี่ชายที่เลี้ยงดู เติบโตด้วยกันกำลังจะผละออกไปแล้ว

 

“หม่อมชั้น แจจุง แห่งปาอ๋องสิบหก ถวายพระพรฝ่าบาท” ยอบกายบอบบางในชุดแพรพรรณลง ใบหน้าภายใต้ผ้าสีแดงก้มต่ำ มือทั้งสองประสานที่หน้าท้องแบนราบ

“ฝ่าบาททรงพระเมตตา หม่อมชั้นขอถวายตัว ถวายความจงรักภักดี ถวายชีวิตทั้งชีวิตแก่พระองค์ ตราบจนชีวิตจักหาไม่” เสียงหวานเอ่ยเบา แต่ก็เพียงพอต่อการได้ยิน ความเงียบเกิดขึ้น คนทุกผู้เฝ้ารอฟังคำตรัสตอบ

 

“เรา..ยินดี” องค์จักรพรรดิ ตรัสเสียงทุ้มดังก้อง ร่างในชุดมังกรลุกออกจากบัลลังก์ที่ทอง ก้าวเข้ามาหา สองมือหนาจับเบาๆที่ไหล่บอบบาง และพยุงให้ลุกขึ้นให้มายืนเคียงคู่

 

เสียงกู่ร้องสรรเสริญดังขึ้น สามครา ก่อนจะหยุดลง เมื่อมือใหญ่จับเอาที่ปลายผ้าคลุมหน้า

 

เหมือนกับทุกคนจะลืมหายใจ ขุนนางทั้งหลายที่ยอบกายคุกเข่าตามธรรมเนียมเต็มยศโบราณ ต่างพร้อมใจกันเงยหน้ามอง

.

.

.

ดวงหน้าหวานซึ้งงดงามกำลังช้อนตาขึ้นมอง

 

ดวงตานั้นกลมโตเป็นประกาย

 

จมูกโด่งได้รูป

 

ปากกลมอิ่มฉ่ำหวาน

 

งดงามหมดจด ยิ่ง...กว่างดงามหมดจด

 

งาม...ยิ่งกว่าผู้ใด

 

ราวมิใช่มนุษย์ ดุจ..บุคคลจากสรวงสวรรค์

 

 

ตาประสานตา...

 

 

ทุกอย่างดูนิ่งสนิท...

เกิดความเงียบขึ้นโดยมิได้นัดหมาย..

เงียบจนได้ยินเสียง กรุ๋งกริ๋ง ของพู่ประดับทั้งหลายกระทบกัน...

 

 

จนในที่สุด บุคคลผู้เริ่มต้นก็คืนสติได้ ประโอษฐ์หยักทรงสุรเสียงดังกังวาน

 

“บัดนี้ เราขอแต่งตั้ง ปาร์ค แจจุง เป็นจักรพรรดินีแห่งเรา”

 

 

ดั่งสวรรค์รับรู้ ท้องฟ้ากว้าง ก้อนเมฆผละหายจากการเบียดบัง แสงแห่งอาทิตย์ทอดตรงยังบุคคลทั้งสอง เกิดเป็นประกายเปล่งปลั่งสว่างชั่วกระพริบตา

 

 

......

 

โปรดติดตามตอนต่อไป...

 

ความหวาดหวั่นเกิดขึ้นจนพูดไม่ถูก ท่ามกลางคนรายล้อมเช่นนี้ เขาและฝ่าบาท....

Comment

Comment:

Tweet

ปูจริงๆด้วย กร๊ากกกกก
บรรยายพี่แจซะสวย นู๋อายรุย

#6 By sOMi (103.7.57.18|58.9.203.223) on 2013-04-22 20:53

ปูจริงๆด้วย 555
ไปอ่านต่อแล้ว พี่น้องตระกูลปาร์ครักกันจริงๆเลยอ่ะ น่ารักที่สุด
ฝ่าบาทช็อคไปแล้ว

#5 By YooBiing (103.7.57.18|27.55.167.135) on 2013-04-20 09:20

งามแท้หนอ

#4 By mumu on 2013-04-04 21:24

โอ้พระราชาหมีเห็นหน้าจักรพรรดินีแจจ๋าถึงกับตะลึงๆๆ เลยเหรอ ดูแลและทนุถนอมแจจ๋าให้ดีอย่าให้มีดาม่ามาก ไม่งั้นมีหนาว

#3 By อรพิน (103.7.57.18|10.139.130.119, 1.20.0.183) on 2013-03-12 20:57

รอติดตามค่าาา ติดใจมาก  ชอบทั้งซีรี่ยทั้งสามเรื่องเลย
ตอนนี้ตื่่นเต้นๆอ่า ไม่รู้องค์ราชาเห็นหน้าแล้วจะรู้สึกยังไง
ลุ้นๆๆ

#2 By icee_love on 2013-03-12 15:54

เปิดตัวจักรพรรดินีของหม่อมชั้นได้งดงาม สง่างาม และยิ่งใหญ่สมฐานะมากๆ เรียกว่าแจช่างเป็นคนเพียบพร้อม แล้วเกิดเหตุอันใดหน่อที่ทำให้พ่อจักรพรรดิ์ของหม่อมชั้นถึงได้เมินคู่ชีวิตได้ คงไม่หูเบาหลงเชื่อคำคนอื่นนะเพคะ เพราะหม่อมชั้นเห็นพระองค์เป็นบ่อยๆในหลายๆเรื่อง 555

#1 By pmpm (103.7.57.18|58.11.23.51) on 2013-03-12 00:20