[SF] เจ้า(หญิง)(เป๋)แจจุงกับเจ้าหมาและคนหนึ่งคน

By: l-o-o-k-p-a-d

Paring: YunJae Ft. YuSooMin

Note:อ่านให้จบ เรื่องมันอาจไม่ใช่แนวที่คุณคิด ไม่ใช่แบบที่คุณหวัง ความอดทนและหมั่นเพียรจะนำไปสู่ความสำเร็จเสมอ ขึ้นอยู่ว่าจะช้าหรือเร็วเท่านั้น (นะจ๊ะ)

 

 

*สารบัญฟิค จัดให้แล้วนะคะ กดที่ Fictions ด้านบนหรือด้านข้างได้เลยค่ะ*

**พยายามอ่านให้จบนะคะ**

 

 

ในชีวิตเท่าที่คุณเกิดขึ้นมาคุณเคยดูถูกใครหรือเปล่า?


ในชีวิตเท่าที่คุณเกิดขึ้นมาคุณเคยมีเมตตาต่อสัตว์ร่วมโลกหรือเปล่า?


ในชีวิตเท่าที่คุณเกิดขึ้นมาคุณเคยทำความดี จุนเจือคนที่ด้อยกว่าบ้างหรือเปล่า?


.

.

.

.

“มาอีกแล้ว หึ มาอีกแล้ว ออกไปนะ เกะกะหน้าร้าน”

“ยัง ยังไม่ไปอีก สกปรกอย่างแกมานั่งขอทานอยู่หน้าร้านชั้นแบบนี้ ใครมันจะกล้าเข้าร้าน ห๊ะ!!”

“ชั้นไล่ไม่ไปใช่มั้ย นี่แน่ะ”

 

โครม!!!!!


 

น้ำสีคล้ำจากกระป๋องกระดำกระด่างในมือหญิงร่างท้วม ที่คาดว่าน่าจะเป็นเจ้าของร้านบะหมี่กลิ่นหอมๆร้านนี้ สาดโครมลงบนร่างผอมบางที่นั่งขอทานอย่างหมดแรง เขากะยืดพื้นที่หน้าร้านอาหารที่ส่งกลิ่นหอมเชิญชวนลูกค้าเข้าร้านนี้เป็นที่พักพิงและขอเศษเงินเล็กๆน้อยๆเพื่อซื้อหาอาหารปะทังท้องแฟ่บๆ จนน้ำย่อยแทบจะกัดกินกระเพาะของทั้งตัวเอง และรวมถึงเจ้าด่างผอมโซเพื่อนร่วมโลกแสนโหดร้าย

 

 

“โอ๊ย!!”


“เอ๊งๆๆ”

 

 

เสียงหวานแต่ติดแหบไปนิดและเสียงร้องอย่างตกใจของเจ้าหมาน้อยร้องลั่น

 

“ยัง ยังไม่ไปอีก ไป ไปไป๊ ตัวเองยังเอาตัวไม่รอดแล้วยังกล้าเลี้ยงหมา หึ หมาก็เน่าเหมือนตัวเองนั่นแหละ ไอ้เป๋เอ๊ย!!”

 

ร่างบางๆ ยกแขนผอมๆของตัวเองป้ายน้ำตาเม็ดใสที่ไหลตกข้างแก้มที่เลอะฝุ่นผงจนไม่สามารถเห็นได้เลยว่าแท้จริงเนื้อแท้เป็นอย่างไร เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อชั่วโมงก่อน ตากลมหมองเศร้าก้มมองสภาพของตัวเองที่นั่งอยู่ในชุดมอซอ มองขาของตัวเองมันก็ช่างลีบไปจนน่าใจหายไปข้างนึง

มือบางลูบหัวเจ้าหมาน้อยผอมโกร่ง เห็นแต่ซี่โครง ก่อนปากที่เคยอิ่มหากแต่ตอนนี้แตกเกรอะกรังก็พูดออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง ด้วยที่ว่าไม่มีอะไรตกถึงท้องมานานเกินไป

“ยูชอนทนหิวอีกนิดนะ จุงจี้จะพยายาม อีกนิดเดียวเราคงหาซื้ออะไรกินได้แล้ว”


“หงิงๆ”

 

เจ้าหมาน้อยมองคนที่ ‘น่าจะ’ เป็นเจ้าของตัวเองนิ่ง ก่อนจะพยายามใช้ลิ้นเลียใบหน้าให้อย่างปลอบประโลม

 

ไม่