[SF] เจ้า(หญิง)(เป๋)แจจุงกับเจ้าหมาและคนหนึ่งคน

By: l-o-o-k-p-a-d

Paring: YunJae Ft. YuSooMin

Note:อ่านให้จบ เรื่องมันอาจไม่ใช่แนวที่คุณคิด ไม่ใช่แบบที่คุณหวัง ความอดทนและหมั่นเพียรจะนำไปสู่ความสำเร็จเสมอ ขึ้นอยู่ว่าจะช้าหรือเร็วเท่านั้น (นะจ๊ะ)

 

 

*สารบัญฟิค จัดให้แล้วนะคะ กดที่ Fictions ด้านบนหรือด้านข้างได้เลยค่ะ*

**พยายามอ่านให้จบนะคะ**

 

 

ในชีวิตเท่าที่คุณเกิดขึ้นมาคุณเคยดูถูกใครหรือเปล่า?


ในชีวิตเท่าที่คุณเกิดขึ้นมาคุณเคยมีเมตตาต่อสัตว์ร่วมโลกหรือเปล่า?


ในชีวิตเท่าที่คุณเกิดขึ้นมาคุณเคยทำความดี จุนเจือคนที่ด้อยกว่าบ้างหรือเปล่า?


.

.

.

.

“มาอีกแล้ว หึ มาอีกแล้ว ออกไปนะ เกะกะหน้าร้าน”

“ยัง ยังไม่ไปอีก สกปรกอย่างแกมานั่งขอทานอยู่หน้าร้านชั้นแบบนี้ ใครมันจะกล้าเข้าร้าน ห๊ะ!!”

“ชั้นไล่ไม่ไปใช่มั้ย นี่แน่ะ”

 

โครม!!!!!


 

น้ำสีคล้ำจากกระป๋องกระดำกระด่างในมือหญิงร่างท้วม ที่คาดว่าน่าจะเป็นเจ้าของร้านบะหมี่กลิ่นหอมๆร้านนี้ สาดโครมลงบนร่างผอมบางที่นั่งขอทานอย่างหมดแรง เขากะยืดพื้นที่หน้าร้านอาหารที่ส่งกลิ่นหอมเชิญชวนลูกค้าเข้าร้านนี้เป็นที่พักพิงและขอเศษเงินเล็กๆน้อยๆเพื่อซื้อหาอาหารปะทังท้องแฟ่บๆ จนน้ำย่อยแทบจะกัดกินกระเพาะของทั้งตัวเอง และรวมถึงเจ้าด่างผอมโซเพื่อนร่วมโลกแสนโหดร้าย

 

 

“โอ๊ย!!”


“เอ๊งๆๆ”

 

 

เสียงหวานแต่ติดแหบไปนิดและเสียงร้องอย่างตกใจของเจ้าหมาน้อยร้องลั่น

 

“ยัง ยังไม่ไปอีก ไป ไปไป๊ ตัวเองยังเอาตัวไม่รอดแล้วยังกล้าเลี้ยงหมา หึ หมาก็เน่าเหมือนตัวเองนั่นแหละ ไอ้เป๋เอ๊ย!!”

 

ร่างบางๆ ยกแขนผอมๆของตัวเองป้ายน้ำตาเม็ดใสที่ไหลตกข้างแก้มที่เลอะฝุ่นผงจนไม่สามารถเห็นได้เลยว่าแท้จริงเนื้อแท้เป็นอย่างไร เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อชั่วโมงก่อน ตากลมหมองเศร้าก้มมองสภาพของตัวเองที่นั่งอยู่ในชุดมอซอ มองขาของตัวเองมันก็ช่างลีบไปจนน่าใจหายไปข้างนึง

มือบางลูบหัวเจ้าหมาน้อยผอมโกร่ง เห็นแต่ซี่โครง ก่อนปากที่เคยอิ่มหากแต่ตอนนี้แตกเกรอะกรังก็พูดออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง ด้วยที่ว่าไม่มีอะไรตกถึงท้องมานานเกินไป

“ยูชอนทนหิวอีกนิดนะ จุงจี้จะพยายาม อีกนิดเดียวเราคงหาซื้ออะไรกินได้แล้ว”


“หงิงๆ”

 

เจ้าหมาน้อยมองคนที่ ‘น่าจะ’ เป็นเจ้าของตัวเองนิ่ง ก่อนจะพยายามใช้ลิ้นเลียใบหน้าให้อย่างปลอบประโลม

 

ไม่เป็นไรนะจุงจี้..


 

มือสกปรกก้มลงนับเศษเหรียญในกระป๋องอีกครั้ง อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวเท่านั้น ซาลาเปาในร้านตรงมุมถนนนั่นคงจะเป็นของเค้าสักครึ่งลูก

 

แน่ล่ะครึ่งลูกสิ เพราะอีกครึ่งต้องให้เจ้ายูชอนมัน

 

อีกไม่กี่สิบวอนก็จะซื้อได้แล้วล่ะ

 

แต่...คนช่างใจร้ายเหลือเกิน

.

.

ไม่มีใครสักคนจะควักสตางค์ในกระเป๋าหย่อนลงกระป๋องผุๆใบนี้สักคน

ใช่ว่า ขอทานทั้งหมดในโลกนี้จะเป็นคนที่อยู่ในแก๊งหลอกลวงทั้งหมดเสียหน่อย

บางครั้งคนที่ไม่ได้อยากจะเป็น แต่ต้องเป็นเพราะอาจเกิดสถานการณ์พลิกผันก็ได้

มือเล็กแห้งกอบกุมและลูบท้องที่เรียบจนแทบจะเว้าลงไปอยู่แล้ว เมื่อความหิวมันรุนแรงเกินห้าม

.

.

.

สัมผัสเปียกๆ เกิดให้รู้สึกที่ขาลีบๆ ที่โผล่พ้นกางเกงแสนเก่าจวนขาด

ยูชอนหมาผอมโซ จมูกบานผิดปกตินี่เอง ที่ใช้ลิ้นเลียปลอบประโลมน้องชายร่วมโลกคนนี้

ใช่...แจจุง หรือจุงจี้คนนี้ไม่เคยมองยูชอนเป็นแค่สุนัขจรจัด

แจจุงมองยูชอนเป็นพี่ชายเสมอ...

.

.

ยูชอนไม่เคยรังเกียจสภาพของเค้าที่เป็นแบบนี้ และยอมมาทุกข์ทรมานร่วมกัน

แต่ทำไมหนอมนุษย์ของโลกใบนี้ถึงใจดำนัก

ไม่ขอให้เมตตาโยนเหรียญโยนเงิน

ขอเพียงเมตตาไม่รังเกียจไม่ได้หรือ...

.

.

 

เกร๊ง เกร๊ง... 

 

เสียงเหรียญดังกระทบก้นกระป๋องผุๆ สองครั้งเรียกให้ร่างผอมบางแสนเศร้ากับชะตาชีวิตให้หันมามองเหตุการณ์เบื้องหน้า ตอนนี้ในกระป๋องผุๆ มีเหรียญ 500 วอนถึงสองเหรียญไปนอนปะปนกับเหรียญ10 วอน 50วอน สี่ห้าเหรียญก่อนหน้า

 

มีขนาดนี้ก็ซื้อซาลาเปาได้สองลูกเลยสิ..

 

รอยยิ้มหวานๆอย่างชื่นใจในชะตาชีวิตที่ดีขึ้นเกิดที่มุมปาก ดวงตาโตที่เคยมองหันไปมองเพื่อนผู้ร่วมความยากลำบาก

 

เราอิ่มกันแล้วล่ะยูชอน

.

.

ใบหน้าอมยิ้มค่อยๆเงยหน้ามองผู้มีพระคุณครั้งนี้..

เขา ยังไม่ไปไหน

เขานั่งยองๆ อยู่ตรงหน้า

เขา..ยื่นขวดน้ำมาให้

.

.

“กินสิ แดดร้อนออก นั่งตรงนี้ร้อนตายเลย ปากก็แห้งเชียว ไม่ได้ดื่มน้ำมานานแล้วล่ะสิ น้ำสาธารณะก็ดื่มได้นะ ไม่ต้องกลัวคนอื่นเค้ารังเกียจหรอก ถึงจะสกปรก ถึงจะพิการยังไง เราก็คนเหมือนกัน” เสียงทุ้มๆจากปากหยักได้รูปและแสนจะเข้ากับหน้าหล่อเหลานั่งพูด มือหนาพยักเพยิดขวดน้ำใสให้

“ขอบ...ขอบคุณฮะ”มือบางฉวยน้ำมาไว้ในมือ พยายามบิดฝาขวดเพื่อเปิด แต่ด้วยโรยเรี่ยวแรง ฝาขวดจึงไม่ขยับสักนิด

“เอามานี่มา เดี๋ยวผมเปิดให้”เขาพูดแบบนั้น แล้วฉวยขวดน้ำกลับไป มือหนาบิดเปิดให้อย่างง่ายดาย แล้วเปิดก่อนส่งคืนให้

“ขอบ..ขอบคุณอีกครั้งฮะ”มือบางรับขวดน้ำมา แล้วยกมันขึ้นจรดปาก หากแต่หางตากลับเห็น..

 

ตาของเจ้าหมาผอมโซที่นั่งกระดิกหางคดๆงอๆ มีขนกรังๆ เป็นสังกะตังเบาๆนั่นเสียก่อน

ขวดน้ำใสขวดนั้นเลยลดลง แล้วกลับเทลงมือขาวอีกข้างที่แบออก

 

“ยูชอน มามะ มากินน้ำนะ” ขอทานสกปรกมอมแมมน่าสงสารนั่นพูดขึ้น แล้วเจ้าหมาผอมๆนั่นก็เขยิบเดินเข้ามาแล้ว เลียน้ำในมือนั่นจนหมดต้องเติมใหม่ถึงสี่ครั้ง ก่อนที่ขอทานผอมร่างบางๆน่าสงสารนั่นจะยกขึ้นมาทานต่อ

และถ้าผมมองไม่ผิดละก็ ฝ่ามือที่เคยเป็นที่รองน้ำให้เจ้าหมายูชอนนั่นดูขาวสะอาดจนน่าแปลกใจ หลังจากฝ่ามือคล้ำๆนั่นถูกเจ้าหมาผอมกระหร่องเลียจนสะอาดหมดจด

“เงินจะพอกินข้าวมั้ยเนี่ย”เค้าคนนั้นพยักหน้าและรับคำเบาๆ

.

.

“แดดร้อนก็หาที่หลบแดดนะ ทางที่ดีนายน่าจะไปสถานสงเคราะห์ เค้าอาจดูแลนายได้ดีกว่านี้”ผมบอกเค้าแบบนั้นก่อนจะขอตัวไปทำงานเสียที แต่แปลกนะ วันนี้ผมรู้สึกชื่นใจแบบแปลกๆบอกไม่ถูก เหมือนทุกอย่างในชีวิตผมจะเปลี่ยนไปแบบนั้น

.

.

.

 

ค่ำแล้ว...

 

วันนี้คงเป็นวันโชคร้ายของจุงจี้ใช่มั้ยยูชอน ทั้งๆที่จุงจี้คิดว่าวันนี้ได้กินอิ่มที่สุด น่าจะเป็นวันที่ดีแล้ว แต่มันก็กลับแย่ลง เมื่อฝนมาตกหนักตลอดทั้งบ่ายแบบนี้

 

และ ก็ไม่มีใครยอมให้เราใช้ชายคาหลบฝนสักคน

มนุษย์เดี๋ยวนี้ไร้น้ำใจขนาดนี้เชียวเหรอ

 

ร่างในชุดเก่าจวนขาดนั่งกอดเจ้าหมาน้อยซุกอยู่มุมนึงของตู้โทรศัพท์อย่างน่าสงสาร ตากลมโตมองผืนฟ้าแสนโหดร้ายที่นอกจากจะส่งเม็ดฝนเม็ดหนักกระทบตัวแรงๆจนเจ็บแล้ว ยังส่งเสียงคำรามน่ากลัวอีกต่างหาก

ร่างผอมๆนั้นสั่นด้วยความหนาวเย็นกับสภาพและกับบรรยายกาศ รวมถึงกับชีวิตของตัวเอง ความอุ่นหนึ่งเดียวขณะนี้มีเพียงเจ้ายูชอนในอ้อมอกที่ค่อยใช้ลิ้นของมันเลียแขนให้อย่างปลอบประโลมและคอยใช้ความอุ่นชื้นของลิ้นมันทดแทนความหนาวเย็นของสายฝน

 

“จุงจี้ขอบคุณยูชอนนะ”ร่างเล็กๆห่อตัวขึ้นอีก แล้วจรดริมฝีปากชุ่มฝนที่หัวของเจ้าหมาที่ผอมจนน่าตกใจอย่างซาบซึ้ง

 

หากแต่สายฝนที่ตกกระหน่ำกลับหยุดลง

สายน้ำที่สาดกระทบหนักหน่วงหายไป....

 

เขาคนนั้นอีกแล้วหรือ...ผู้ชายคนเมื่อเช้า กับร่มคันใหญ่ในมือ ที่ถือเผื่อแผ่มายังเค้าด้วย...

 

 

“ยังอยู่ตรงนี้อีกเหรอ...ไม่มีที่ไปหรือไง หนาวล่ะสิ หิวล่ะสิ”ผมรัวคำถามใส่เค้าเป็นชุด แต่เค้าได้แต่เพียงพยักหน้าเบาๆ

และในตอนนี้ตัวเปียกๆของเค้าก็ได้มานั่งในรถของผมที่จอดอยู่ข้างถนนเรียบร้อย โดยที่ผมก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน รู้ตัวแต่ว่า ผมขับรถออกจากที่ทำงาน แล้วก็เห็นเค้ากับเจ้าหมาผอมยูชอนตัวนั้นกำลังนั่งตัวสั่นหนาวกับสายฝนที่เทกระหน่ำในวันนี้ ตัวผมจึ