บอกแล้วว่าไม่ได้แก้ ไม่ได้อีดิท ไม่ได้รีไรท์ และไม่ได้เขียนไรต่อเลย ดองจ้า

Fiction: จักรพรรดินี

Paring: YunJae (Mpreg, Period, Drama, Fantasy)

By: l-o-o-k-p-a-d

Note: เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับ Lizetia สงครามนางสนม และพระชายาแต่อย่างใดนะคะ เพียงแต่อยู่ในซีรี่ย์เดียวกัน

Note2: กรุณาอย่าคาดหวังกับความสนุกเท่าๆเดิม หรือมากกว่าเดิม สายน้ำไม่ไหลย้อนกลับ ทุกอย่างมีสิ่งใหม่ๆเสมอ

Note3: ชื่อฟิคอาจมีการเปลี่ยนแปลง

 

 

 


 

 

 

- มีสารบัญฟิคแล้วนะคะ กด คำว่า Fictions

- ตอนแรกว่าจะไม่ลงแล้ว เพราะลบออกหมดกะว่าจะมาลงทีเดียว เพราะไม่มีพลอต แต่ว่า คิดถึงเพื่อนๆ พี่ๆ ที่อ่านกันมาแต่แรก ก็เลยเอามาลงต่อไป ส่วนคนอื่นๆ ที่เพิ่งมาสนใจ อดทนรออีกนิดนะคะ จะเอามาลงแน่ๆ ทันทีที่แต่งใกล้จบค่ะ

- มี chat box อยู่ด้านข้างแล้วนะคะ ข้างขวาโลดค่ะ

 

 

 

 

 

 

จักรพรรดินี

 

 


 

 

 

 

6

 

 

 

 

 

 

 

 

“มาแต่เช้าเลยชางมิน”


“ถวายพระพรจักรพรรดินีพะย่ะค่ะ”


“บ้าน่า แจจุงก็แจจุงคนเดิมแหละ ลุกขึ้นเถอะ ลุกขึ้นเร็ว”

 


 

ทันทีที่จักรพรรดินีได้รับรายงานจากมหาดเล็กที่มีหน้าที่เฝ้าอยู่ภายนอกว่าใครมาขอเข้าพบในเวลานี้ เขาที่จดจ่ออยู่กับการปลูกบัวในโถใบเล็ก รีบละมือจากการคัดเลือกเมล็ดพันธุ์ หันไปล้างมือในอ่างหยกที่นางกำนัลส่งมาให้อย่างรู้งาน ใบหน้าหวานติดจะสงสัยเล็กน้อยเมื่อคิดว่าเพราะเหตุใดกัน องค์รัชทายาทแห่งแคว้นชิม หรือองค์ชายชางมิน พระอนุชาแห่งองค์จักรพรรดิจึงมาขอเข้าพบเขาเร็วเช่นนี้

 

“เหตุใดจึงมาแต่เช้านักล่ะ” มือขาวผายออกเชื้อเชิญให้องค์รัชทายาทของแคว้นเพื่อนบ้านที่มีรูปร่างสูงสง่านั่งลงยังโต๊ะหินอ่อนที่ตั้งไว้ในเก๋งกลางสวนสวย


“ถ้าข้าบอกว่า..เพราะคิดถึงเจ้าจนทนไม่ไหวล่ะ” องค์ชายหนุ่มตอบยิ้มๆ โดยดวงตาคู่นั้นไม่ละจากไปไหนนอกจากมองดวงหน้าใสกระจ่าง


“ข้าก็จะบอกว่า..ไม่เชื่อ” ปากอิ่มปล่อยเสียงใส ขณะที่มือง่วนกับการรินชาหอม


“เชื่อหน่อยสิ เสด็จลุงขอข้าจากเสด็จพ่อเมื่อสิบปีก่อน ข้าก็ไม่ได้เจอเจ้าอีกเลยนะ จะไม่ให้ข้าคิดถึงเจ้าบ้างเลยเหรอ ข้าคิดถึงเจ้าจนจะตายอยู่แล้ว” ใบหน้าหล่อเหลางอลงเล็กน้อยได้น่ารักน่าชัง


“งั้นเจ้าก็ตายเสียเถอะชางมิน” จักรพรรดินีแสนน่ารักค้อนเบาๆ


“จักรพรรดินีนี่ใจร้ายจัง จะปล่อยให้ข้าคิดถึงเจ้าไปถึงไหนกัน”


“แล้วที่นั่งตรงหน้าเจ้าตรงนี้ไม่ใช่ข้าเหรอ หยุดคิดถึงได้แล้วกระมัง หืม” ปากอิ่มยิ้มน้อยๆ มือขาวยกจอกชาหอมกรุ่นยื่นส่งให้


“ก็ได้ หากข้าได้นั่งมองเจ้าสักหนึ่งวันเต็มล่ะก็นะ..” องค์ชายผู้สูงศักดิ์ตอบด้วยสายพระเนตรแวววับ “ขอมองจนตัวเจ้าพรุนสักหน่อย จักได้หายคิดถึง”


“ต้องขนาดนั้นเชียวเหรอ เอาสิ ถ้าเจ้าไม่เบื่อเสียก่อนนะ”


“งั้นข้าเบื่อดีกว่า ฮ่าๆ” ใบหน้าคมเข้มปล่อยเสียงหัวเราะ เมื่อเห็นคนที่ตนบ่นคิดถึงแกล้งทำหน้ายู่ให้เขาเบื่อ แล้วจึงจะตรัสต่อระเรื่อย... “เจ้ารู้หรือไม่ก่อนข้ามาที่นี่ ข้าไปที่ไหนมา...”